แค่อยากบ่นอยากระบายค่ะ เป็นเรื่องของที่ทำงาน เราก็เป็นน้องๆระดับปฏิบัติการที่อยู่ล่างสุด ส่วนพี่ๆที่ร่วมงานกันเขาก็จะอยู่ระดับสูงๆขึ้นไป ซึ่งตัวเราเองรับรู้ได้ว่า พี่ๆรักและเอ็นดูมาตลอดการทำงาน จนกระทั่งปีที่แล้ว มีพนักงานคนนึงเข้าใหม่เป็นผู้หญิง แรกๆก็ไม่คุยกับเราหรอก เป็นเราที่ชวนคุยก่อน (เพราะปกติก็ชอบผูกมิตรกับพี่ๆน้องๆทุกคนอยู่แล้ว) จากการสังเกตุมาเป็นระยะเวลา 1ปี ส่วนใหญ่เขาจะคุยก็ต่อเมื่ออยู่พร้อมกับคนเยอะๆ หลังจากนั้นเวลาที่สวนกันสองต่อสอง ไม่คุย ไม่ยิ้ม หน้าไม่มอง โอเค เราก็คิดซะว่าเขาคงเครียดเรื่องงาน งานเยอะ จนเย็นวันนึง พี่ๆก็ชวนกันไปสังสรรค์กินข้าวกันต่อหลังเลิกงาน แล้วเราก็ได้ยินประโยคจากปากเขาว่า "อ้าว...(ชื่อเรา) ไปด้วยหรอ" และวันนั้นพี่คนนี้ก็ไม่ได้ไปกินข้าวด้วย เพราะเราไป
ณ เวลานี้ยังไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเขาคงติดธุระ จนเมื่อวาน มีนัดกันอีก ระหว่างที่คุยโทรศัพท์และปลายสายกำลังเงียบ ก็ได้ยินพี่ผู้ชาย พูดกับคนอื่นๆเหมือนอยากให้ไปกินข้าวกินขนมด้วยกัน แต่พี่ผู้หญิงคนนี้ กลับพูดว่า "เอ๊า...อยากให้เขาไป ก็ไปชวนเขาเองสิ" วินาทีนั้นเรารู้สึกแย่มากๆ เพราะมันเป็นครั้งที่2แล้ว ที่เขาแสดงอาการไม่อยากให้เราไปด้วย ในขณะที่คนอื่นๆชวน พี่ผู้หญิงกลับไม่เคยเอ่ยปากชวนสักนิดเดียว ทั้งๆที่ตลอดเวลาเป็นปี เราก็ดีกับเขา มีน้ำใจกับเขามาตลอด แต่เหมือนเราเป็นส่วนเกินที่เขาไม่ยอมรับ
มีสาเหตุอะไรบ้างที่เขาไม่อยากมีเราอยู่ตรงนั้น ปกติเราคิดบวก ไม่เคยกีดกันใครออกจากวง เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
เมื่อผู้ร่วมงานบางคนไม่อยากมีเราอยู่ร่วมโต๊ะกินข้าว
ณ เวลานี้ยังไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเขาคงติดธุระ จนเมื่อวาน มีนัดกันอีก ระหว่างที่คุยโทรศัพท์และปลายสายกำลังเงียบ ก็ได้ยินพี่ผู้ชาย พูดกับคนอื่นๆเหมือนอยากให้ไปกินข้าวกินขนมด้วยกัน แต่พี่ผู้หญิงคนนี้ กลับพูดว่า "เอ๊า...อยากให้เขาไป ก็ไปชวนเขาเองสิ" วินาทีนั้นเรารู้สึกแย่มากๆ เพราะมันเป็นครั้งที่2แล้ว ที่เขาแสดงอาการไม่อยากให้เราไปด้วย ในขณะที่คนอื่นๆชวน พี่ผู้หญิงกลับไม่เคยเอ่ยปากชวนสักนิดเดียว ทั้งๆที่ตลอดเวลาเป็นปี เราก็ดีกับเขา มีน้ำใจกับเขามาตลอด แต่เหมือนเราเป็นส่วนเกินที่เขาไม่ยอมรับ
มีสาเหตุอะไรบ้างที่เขาไม่อยากมีเราอยู่ตรงนั้น ปกติเราคิดบวก ไม่เคยกีดกันใครออกจากวง เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า