ผมยังจำได้ดีสมัยวัยรุ่นผมไปเที่ยวงานที่จัดในเมืองจนดึกแล้วกลับบ้านไม่ไหว
มันเพลียกว่าจะขับรถกลับบ้านไหวครับ ผมเลยนึกขึ้นมาได้ว่าผมมีพระอาจารย์
ที่ผมเคยรู้จักตอนผมไปเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ตอนยังเป็นเด็กที่วัดหลวง
ของจังหวัดตอนนั้นก็ดึกมากแล้ว แต่ผมก็บากหน้าเข้าไปขอพระอาจารย์ว่าจะ
ขอนอนค้างที่นี่สักหนึ่งคืนแล้วพรุ่งนี้เช้าก็จะกลับ พระอาจารย์ก็ใจดีนำหมอน
กับผ้าห่มมาให้ผมนอนและพอรุ่งเช้าผมก็กราบลาพระอาจารย์กลับบ้านครับ

ร้านเน็ตสมัยผมไปทำงานอยู่ต่างจังหวัดผมเคยไปอยู่ที่บางบ่อตรงด้านหน้า
ตลาดเยื้องไปหน่อยจะมีร้านเกมส์อยู่ครับเป็นร้าน 2 ชั้นด้านล่างเป็นร้านอาหาร
ตามสั่งจำไม่ผิดจะมีเกมส์ ps2 ให้เล่นด้วยครับและด้านบนจะเป็นร้านเน็ต
ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงจะเล่นข้ามวันข้ามคืนไม่กลับบ้านกันเลยยังไงก็ได้
แล้วแต่ใจเราผมก็มักจะเล่นโต้รุ่งจนนอนค้างที่ร้านบ่อยๆ ก็มีเพื่อนนอนด้วย
กันอยู่ค่อนร้านก้ไม่เห็นมีใครจะรู้สึกอายกันเลยนะครับ

และตอนที่ผมจะนั่งตีรถจากเชียงใหม่กลับบ้านตอนนั้นผมอยู่แม่แตงครับ
กว่าจะนั่ง 2 แถวจากแม่แตงไปถึงอาเขตเที่ยวรถมันก็หมดแล้วครับผมเลย
ไปเปิดห้องนอนข้างๆคืนละ 200 มีเตียงนอนสบายห้องก็กว้างห้องน้ำก็
อย่างดียิ่งกว่านี้ยังแถมมีแอร์ให้ด้วยครับเรียกว่านอนกันเพลินเลยพอตอน
เช้าผมก็ไปตีตั๋วรถกลับบ้านครับ

ที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้มันมีตรงใหนที่น่าอายบ้างครับมีอะไรที่ทำให้ผมต้อง
มานั่งรู้สึกละอายใจบ้างรึเปล่า ความละอายมันน่าจะมากจากการที่เราไป
ทำในสิ่งที่ผิดอะไรก็ตามที่เราละอายใจที่ต้องทำนั่นแหล่ะครับคือสิ่งที่
น่ากลัวกว่าการไปนอนในที่เหล่านี้ครับ

และก็ขอแนะนำให้ลองดูฉากนึงในหนัง The Pursuit of Happyness
ฉากรถไฟไต้ดินหลังจากที่คุณดูจบแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างครับถ้าคุณรู้ว่า
คนที่นอนอยู่ข้างในห้องน้ำคือ วิล สมิธ จะล้อเลียนว่าเค้าเข้าไปนอนใน
ห้องน้ำรึเปล่าครับ