ขอโทดน่ะครับ ผมมีเรื่องที่อยากจ่ะเล่าไห้ฟัง มันเป้นเรื่องของเด้กๆวัยรุ่นกับความรักที่ผิดหวัง แต่มันเป้นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผม ผมเคยมีรัก และเป้นผุ้หญิงคนแรกที่ผมรักมาก แต่ช่วงนั้นเป้นช่วงที่ผมขึ้นมัธยมต้นๆไหม่ๆ ผมเรยไม่ค่อยได้สนใจและมีเรื่องหญิงสาวอื่นเข้ามา จนทำไห้ต้องเลิกกัน เขาก้ไปมีแฟนไหม่ของเขา จนเวลาผ่านไปนานนับปี แล้วเราก้อกลับมาตุยกันอีกครั้ง มันทำไห้ผมรุ้สึกว่า ผมควรทำยังไงดีเพื่อฃม่ไห้เสียเธอไปอีก และแล้ววันที่ผมกลัวก้อมาถึง เธอไปจากผม มันเป้นแบบนี้หลายครั้งมาก ยิ่งทุกครั้งที่เธอกลับมาผมยิ่งไม่อยากเสียเธอไป ผมยอมเํอทุกๆอย่าง ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพิ่อเธอทุกๆอย่าง ผมไม่สามารถตัดใจจากเธอได้เรยยครับ ไม่เคยลืมเธอได้เรย ผมพยายามเปิดใจรับอย่างอื่นเข้ามา แต่ผมกลับไม่มีความสุขเรยย ผมไม่สามารถรักใครได้อีกนอกจากเธอคนนั้น เธอเป้นผุ้ใหญ่มากกว่าผมเยอะ แล้วมีอยุ่ครั้งนึงเธอพูดกับผมว่า ตอนเธอคบกับผมเธอไม่เคยมีความสุข เธอร้องไห้ตลอด  แล้วตอนนี้เธอขอมีความสุขแบบผู้หญิงคนนึงควรจ่ะได้รับ. คำคำนั้นมันทำไห้ผมแทบคิดสั้น มันทำไห้ผมคิดว่า ผมไม่สามารถไห้ความสุขกับเธอได้เรย ทั้งๆที่ผมยอมทำเพื่อเธอทุกๆอย่าง มันทำไห้ผมไม่อยากทำไรอะไรอีกเรย ผมอยุ่กับความรุ้สึกแบบนี้มา7-8ปี เป้นแบบนี้วนเวียนอยุ่อย่างนั้น  ผมเข้าใจน่ะสมัยนี้แค่คำว่ารักมันกินไม่ได้ทำไห้อยู่สุขสบายไม่ได้ ผมควรทำยังไงดีคับ  😔