เราคุยๆกับผู้ชายคนนึงมา เเต่อาจจะไม่เรียกว่าคุยก็ได้ เพราะเราก็คุยกันไม่บ่อยเเล้วก็คุยปกติเหมือนไม่ได้จีบกัน ว่าด้วยเรื่องนิสัยเขาคือเขาอยู่ห้องเดียวกับเราตอนรู้จักกันก็ตอนม.5 เพราะเราพึ่งจำหน้าเพื่อนได้ ก็สุ่มโต๊ะได้นั้งโต๊ะวิชานึงด้วยกัน เเต่เขาดูเป็นคนไม่ค่อยกล้าคุยกับผู้หญิง ขี้อาย เเต่ถ้าเป็นคนที่เขาสนิทเขาก็จะคุย ตอนเเรกเราก็ไม่ได้ชอบอะไร เเต่พอเวลาผ่านไปเราก็ชอบเขาเเบบไม่รู้ตัวเฉยเลย เราก็เต๊าะๆเขาซื้อขนมมาให้เเล้วคือเเบบช่วงนั้นคือชอบยืนมองหน้ากันเเล้วเขิลกันเองอ่ะ
555 เเต่เราก็ต่างคนต่างเงียบ เเต่เพื่อนเราก็รู้น่ะก็ล้อกัน วันนั้นตอนม.5เราก็เดินง่วงๆมาที่ห้องเรียนเเบบเป็นคาบfree เขาก็เเบบยื่มมือมาตรงหน้าต่างพอเห็นเราเค้าก็ยิ่งยื่นมาเราก็ยื่นมือไปก็จับมือกันเเปปนึง เราก็กำลังง่วงไงก็ งงจำไม่ค่อยได้ด้วยเดินเข้าห้องไปนอน หลังจากนั้นก็มีคนเอารูปคนที่เราเคยเเอบชอบคบกับเเฟนเค้ามาให้เราดูคือเขาก็เห็นมั้ง เเต่เราก็ยังรู้สึกเเอบเสียใจเเต่คือเลิกชอบมาเเล้วมันคงเป็นความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่ หลังจากนั้นดูทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเรากับเขาดูห่างกันไปจนมันไม่เหมือนเดิม เราก็เหนื่อยกับการเรียนจนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เปลี่ยนไป พอมาคุยกันอีกครั้งก็เรื่องให้เขาช่วยคิดคณิตให้หน่อยเพราะเราตก เขาก็คิดให้น่ะ ในเเชท
เราก็เอาเค้กที่ได้มาฟรีจากพี่ไปเเบ่งให้เขาเป็นการตอบเเทนเขาก็ขอบคุณ พอปิดเทอมใหญ่ม.5 เราก็ลองชวนเขาไปดูหนังเเล้วคือคนที่เราคิดว่าเค้าไม่ไปเขาไปอ่ะคือก็เเอบดีใจ ก็นัดเวลาเขาก็บอกว่างเมื่อไรก็บอก กริ้ดดดด(ในใจ) เราตกลงไปดูนั้งรอบ3ทุ่ม เเต่มันนั้นเหมือนมีการเปลี่ยนรอบโดนรอบเที่ยงคืน ช็อก เขาก็ถามจะดูไหมเราก็บอก ดูก็ได้ ก็ไปเดินเล่นข้ามเวลา เราเเบบพึ่งเคยเห็นเขาคุยกับเราเยอะขนาดนี้มาก่อนคือที่โรงเรียนเราคุยกันน้อยมาก เขาชวนเราคุยก่อนด้วยอ่ะ ดูหนังเสร็จเขาก็มาส่งเราขึ้นเเท้กซี่ เขาเห็นเราเงินไม่พอเลยให้ยืม ขำตัวเอง เเต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันเลย
พอเปิดเทอมม.6คือเราก็ไม่ค่อยคุยกันเลย เเค่บายๆกันคือเราก็เริ่มคุยก่อนตลอด จนเราก็น้อยใจว่าทำไมไม่ทักกันก่อนบ้างเเล้วก็ไม่ได้ทักกันไปเลย เราไม่ค่อยกล้าสบตาเหมือนเขาก็เหมือนกันคือตอนไปดูหนังกับเดินกลับบ้านด้วยกันสองคนมันรู้สึกดีมาก คือเราก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาคิดยังไงกับเราก็ไม่รู้ ก็ใกล้จะจบม.6ไปทุกทีเเล้ว เราก็เครียดเรื่องเรียน เขาก็เครียด หรือเราควรหยุดเรื่องเขาดีเเต่มันไม่ได้มีผลกับการเรียนเราน่ะ คือเราเเค่เป็นความรู้สึกที่เราอยากระบายเเละสงสัย
ถ้าผิดพลาดหรือตกหล่นไปก็ขอโทษนะคะ
ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำล่วงหน้าค่ะ
เราควรทำยังไงต่อดี
555 เเต่เราก็ต่างคนต่างเงียบ เเต่เพื่อนเราก็รู้น่ะก็ล้อกัน วันนั้นตอนม.5เราก็เดินง่วงๆมาที่ห้องเรียนเเบบเป็นคาบfree เขาก็เเบบยื่มมือมาตรงหน้าต่างพอเห็นเราเค้าก็ยิ่งยื่นมาเราก็ยื่นมือไปก็จับมือกันเเปปนึง เราก็กำลังง่วงไงก็ งงจำไม่ค่อยได้ด้วยเดินเข้าห้องไปนอน หลังจากนั้นก็มีคนเอารูปคนที่เราเคยเเอบชอบคบกับเเฟนเค้ามาให้เราดูคือเขาก็เห็นมั้ง เเต่เราก็ยังรู้สึกเเอบเสียใจเเต่คือเลิกชอบมาเเล้วมันคงเป็นความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่ หลังจากนั้นดูทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเรากับเขาดูห่างกันไปจนมันไม่เหมือนเดิม เราก็เหนื่อยกับการเรียนจนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เปลี่ยนไป พอมาคุยกันอีกครั้งก็เรื่องให้เขาช่วยคิดคณิตให้หน่อยเพราะเราตก เขาก็คิดให้น่ะ ในเเชท
เราก็เอาเค้กที่ได้มาฟรีจากพี่ไปเเบ่งให้เขาเป็นการตอบเเทนเขาก็ขอบคุณ พอปิดเทอมใหญ่ม.5 เราก็ลองชวนเขาไปดูหนังเเล้วคือคนที่เราคิดว่าเค้าไม่ไปเขาไปอ่ะคือก็เเอบดีใจ ก็นัดเวลาเขาก็บอกว่างเมื่อไรก็บอก กริ้ดดดด(ในใจ) เราตกลงไปดูนั้งรอบ3ทุ่ม เเต่มันนั้นเหมือนมีการเปลี่ยนรอบโดนรอบเที่ยงคืน ช็อก เขาก็ถามจะดูไหมเราก็บอก ดูก็ได้ ก็ไปเดินเล่นข้ามเวลา เราเเบบพึ่งเคยเห็นเขาคุยกับเราเยอะขนาดนี้มาก่อนคือที่โรงเรียนเราคุยกันน้อยมาก เขาชวนเราคุยก่อนด้วยอ่ะ ดูหนังเสร็จเขาก็มาส่งเราขึ้นเเท้กซี่ เขาเห็นเราเงินไม่พอเลยให้ยืม ขำตัวเอง เเต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันเลย
พอเปิดเทอมม.6คือเราก็ไม่ค่อยคุยกันเลย เเค่บายๆกันคือเราก็เริ่มคุยก่อนตลอด จนเราก็น้อยใจว่าทำไมไม่ทักกันก่อนบ้างเเล้วก็ไม่ได้ทักกันไปเลย เราไม่ค่อยกล้าสบตาเหมือนเขาก็เหมือนกันคือตอนไปดูหนังกับเดินกลับบ้านด้วยกันสองคนมันรู้สึกดีมาก คือเราก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาคิดยังไงกับเราก็ไม่รู้ ก็ใกล้จะจบม.6ไปทุกทีเเล้ว เราก็เครียดเรื่องเรียน เขาก็เครียด หรือเราควรหยุดเรื่องเขาดีเเต่มันไม่ได้มีผลกับการเรียนเราน่ะ คือเราเเค่เป็นความรู้สึกที่เราอยากระบายเเละสงสัย
ถ้าผิดพลาดหรือตกหล่นไปก็ขอโทษนะคะ
ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำล่วงหน้าค่ะ