ความต้องการเรามันไม่เท่ากัน

ผมเป็นคนที่ต้องการแฟนมากที่สุด อยากที่จะคุย  อยากที่จะระบายความรู้สึกของแต่ละวันที่ไปเจอมา อยากที่จะไปเที่ยวไหนด้วยกัน  ผมมีเวลาให้กับแฟนผมมาเสมอตั้งแต่คบกันมา  เวลาที่เธอต้องการให้ผมทำอะไร ผมก็ทำให้เธอเสมอมา เวลาที่เศร้าเธอก็มีผมอยู่ข้างตลอดค่อยปลอบเธอ ค่อยรับฟังเธอระบายความรู้สึกเวลาที่เธอไม่สบายใจ แต่เวลาที่ผมเศร้าผมกับรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวมาตลอด ทำไมเธอทำเหมือนไม่ต้องการผม ผมพยายามปรับตัวเข้าหาเธอ
แต่เธอก็พยายามที่จะออกห่างจากผม เธอไม่เคยแอบมีคนอื่น แต่เธอให้ความสำคัญกับพวกเพื่อนๆของเธอมากเกินไป  จนทำให้ผมคิดว่าผมไม่สำคัญกับเธอเลย  ผมเป็นคนสุดท้ายที่เธอจะนึกถึงอย่างงั้นหรอ