จุดหักเหของชีวิต…จะเลือกเดินต่ออย่างไรดี

กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตและไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีกระทู้แนวนี้ มังคงเป็นเพราะตอนนี้เราเหลือตัวคนเดว มันอัดอั้นในใจที่ไม่สามารถพูดกับครัยโดยตรงได้ การตั้งกระทู้ก้อคงเป็นเหมือนการระบายมันออกมาในสิ่งที่พูดไม่ได้ … เราเกิดมาในครอบครัวที่ดี ไม่เคยขาดสิ่งใด ทั้งความรัก การใส่ใจดูแลที่พ่อแม่มีให้ ทุกสิ่งครอบครัวปูแต่สิ่งดีดีมาให้ ชีวิตเราควรมีแต่สิ่งดีดี จนจบอายุขัย แต่…ในเมื่อวันนึงที่เราเลือกเดินทางผิด เข้าไปคลุกคลีกะการพนัน โลกเงินกุ้รายวันร้อยละยี่สิบต่อวัน ชีวิตมันจะดีได้งัยละ เราก้อเหมือนคนโง่ ที่มะกล้าเสียคำพูด กัดฟันจ่ายดอก โยกคนนั้นคนนี้ เงินไปไหนเหรอ ก้อเอาดอกเวียนต้นต้นเวียนดอก จยหมดตัว แปลกนะถ้าเกบเงินเองมันยากเยนแต่การจ่ายดอกเปนหลายล้านเราสามารถทำได้ เราอยากให้เรื่องของเราเปนอุทาหรสอนใจทุกคน ขอให้มีสติในการใช้ชีวิต อย่าเดินหลงทางแบบเรา ตอนนี้เราไม่เหลือครัยแม้แต่พ่อแม่ เราทำลายท่านจนหมดตัว ด้วยการกระทำชั่ววูบของเรา ตอนนี้เราละอายใจเกินกว่าจะมองหน้าท่านทั้งสอง เราเปนลูกที่แย่มาก ที่มีแต่ทำลายนับครั้งมะถ้วน ทำลายจนมะเหลืออะไร มาคิดได้วันที่มันสายไปแล้ว. วันที่เราหมดสิ้นทุกอย่าง.  เมื่อวานเราตัดสินใจที่จะเดินออกมาจากบ้านจากพ่อแม่ เราละอายใจเกินกว่าจะทนอยุ่ ถ้าเรายังอยุ่ปันหามันก้อมะจบ เราออกมาด้วยเงินติดตัว 2000เติมน้ำมัน 700 เพื่อที่ขับออกไปแบบไม่มีจุดหมาย วินาทีแรกเราออกมาเพื่อจะฆ่าตัวตาย แต่เมื่อขับรถไปเรื่อยๆ ใจเรามันห่วงพ่อแม่ สับสน ว่าเราควรทำไงดี จะอยุ่รึจะตาย เรามะเคยเหนคุนค่าของเงินมากจนตอนนี้ แม้แต่ข้าวในเซเว่น. มาม่า เรายังกลัวเงินหมด  คืนแรกเรานอนปั้มนอกเมืองมันมืดและน่ากัว แต่คงไม่เท่ากัยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของเราได้  เมื่อคืนคืนที่สองเราก็ได้เพิ่งปั้มช่วยชีวิตอีก+คืน เมื่อวานทั้งวันเราทบทวนทุกสิ่ง หาทางให้ตัวเองว่าควรไปทางไหน เราคิดถึงบ้านคิดถึงพ่อแม่.  แต่สิ่งที่เราทำมามันมาไกลผิดจนเกินให้อภัยอีกแล้ว  เราสับสนกับชีวิตมาก ตอนนี้ฝนตกหนัก มันทรมานในใจที่สุด เราควรทำแย่างไรต่อไปดี  กระทุ้นี้จุดหลักคืออยากระบายเพราะตอนนี้อยุ่ต่างที่เพียงลำพังคนเดียว อาจพิมระบายมากไปก็ขออภัยนะคะ และน่าจะตั้งได้วันละกะทู้