วันนี้ผมมีเรื่องจะมาปรึกษาก่อนอื่นผมบอกก่อนเลยว่าผมเป็นเกย์คนหนึ่งผมเป็นคนต่างจังหวัดเดินทางมาอยู่ในกรุงเทพเรียนในกรุงเทพ เรียนจบก็ทำงานในกรุงเทพ เหมือนคนปกติทั่วไปหลังผมเรียนจบแล้วทำงานไม่นานผมก็มีความรักเรารู้จักกันที่ทำงานเราตกลงคบกันอยู่ด้วยกันใช้เวลาอยู่ร่วมกันหนึ่งปี มันก็มีความสุขในแบบฉบับของเกย์ทั่วไปมีสุขบ้างทะเลาะกันบ้างแต่ก็ยังรักกันผมคิดว่าผมอยู่กับเขาด้วยความไว้ใจผมคิดว่าความไว้ใจของผมจะมัดใจเขาไว้ได้ แต่แล้วมันก็ไม่เป็นอย่างที่ผมคิดเมื่อย่างเข้าปีที่สองทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปในห้องที่เต็มไปด้วยความสุขเสียงหัวเราะเริ่มจางหายไปผมกลับรู้สึกได้ว่ามีความเย็นชา ความโดดเดี่ยวความเหงาเริ่มเข้ามาแทนที่หลังที่ผมจับได้ว่าเค้าไปมีคนใหม่ทำไมผมถึงรู้เหรอที่เค้าไปมีคนใหม่เอาเป็นว่าผมจะเล่าให้ฟังเลยแล้วกันเรื่องก็มีอยู่ว่าวันนั้น ผมทำงานกะดึกปกติผมจะออกกะประมาณเที่ยงแต่วันนั้นผมรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยขอลากลับก่อนผมออกงานตอนเช้าผมกลับไปที่ห้องผมได้เจอกับสิ่งที่ผมไม่คาดคิดคนที่ผมรักนอนอยู่กับ คนที่ผมรู้จักดีคนคนนั้นก็คือเพื่อนของแฟนผมเองเค้ามาหาเราบ่อยมากินเหล้ามาปาร์ตี้ปกติของเพื่อนเพื่อนทั่วไปผมตั้งสติอยู่พรรคหนึ่งผมคิดในแง่ดีว่าเค้าคงจะมา ดื่มกันและเมาเลยกลับบ้านไม่ไหวและนอนที่นี่ผมเดินเข้าไปในห้องแฟนผมสะดุ้งตื่นเหมือนเค้าจะตกใจแต่ผมก็พูดขึ้นว่าทำไม เพื่อนเมาหรอกลับบ้านไม่ได้หรือยังไงเลยต้องนอนที่นี่ผมพูดออกไปอย่างนั้นแต่ในใจผมมันร้อนรุ่มไปหมดเพราะในหัวผมไม่ได้คิดแบบนั้นแต่อีกส่วนหนึ่งผมก็หวังว่ามันจะเป็นตัวอย่างที่ผมพูดแล้วแฟนผมก็ตอบกลับมาว่าเออใช่มันเมาผมก็เดินเข้าห้องน้ำไปกลับออกมาอีกทีเพื่อนคนนั้นก็ตื่นแล้วขอตัวกับแฟนของผมถามผมว่าทำไมกลับมาเร็วผมบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายแฟนผมเลยลงไปซื้อ ยาและข้าวให้ผมเพราะแฟนผมออกไปผมก็เริ่มเก็บที่นอนเพราะที่นอนมันยุ่งมากแต่สิ่งที่ผมเจอคือถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว ผมแทบจะน้ำตาไม่อยู่แต่ผมก็เก็บมันเอาไว้และเอาถุงยางวางไว้ที่เดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนผมไม่ได้เห็นมันสรุปผมก็ไม่ได้เก็บที่นอนก็กลัวเค้าจะรู้ว่าผมเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นผมแก้งล้มตัวนอนจนแฟนผมเห็นมันขับให้ผมกินข้าวและกินยา ผมก็หลับไปและเรื่องนี้ก็ผ่านไปประมาณสองเดือนแต่ในช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านมานั้นผมกับแฟนมีอะไรกันนับครั้งได้ ความคิดในหัวผมตอนนั้นคิดว่าเค้ากำลังลงของใหม่และเบื่อของเก่าอย่างผมผมก็ทนเก็บมันในใจเพราะคำว่ารักคำเดียวจนมาเหตุการณ์ที่สองวันนั้น เพื่อนของแฟนผมคนนี้มาขอนอนด้วยบอกว่าทะเลาะกับพ่อผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะผมเข้ากะดึกวันนั้นความคิดของผมอยากจะลองทำในสิ่งที่หัวผมคิดถ้ามันเป็นจริงอย่างที่ผมคิด ผมจะทำยังไงจะยังอยู่ต่อหรือว่าเดินออกมาดีวันนั้นผมบอกกับแฟนว่าผมเข้ากะดึกผมจะไปทำงานแล้วนะผมก็แต่งตัวไปทำงานตามปกติปล่อยให้เค้าอยู่กับเพื่อนของเค้าที่ห้องแต่จริงๆแล้วผมไม่ได้ไปทำงานผมขึ้นไปอยู่บนห้องเพื่อนของผมที่ อยู่คอนโดเดียวกันผมนั่งอยู่ในห้องเพื่อนของผมประมาณเกือบชั่วโมงแล้วผมก็ตัดสินใจกลับลงมาที่ห้องผมแล้วไขกุญแจเข้าไปภาพที่ผมเห็นตรงหน้ามันเป็นไปตามที่ผมคิดไว้ในหัวแฟนผมกำลังมีอะไรกับเพื่อนตัวเองอาจารย์ตอนนั้นของผมนั้นเหรออย่าให้ผมต้องอธิบายเลยมันก็เป็นไปตามสเต็ปของมันผมยืนช็อคน้ำตาเริ่มไหลเหมือนมือไม้แขนขาจะไม่มีเรี่ยวแรงเลยผมแทบลงไปกองอยู่กับพื้นแต่ผม ก็ตั้งสติได้ผมมองหน้าแฟนแฟนผมตกใจมากกระโดดเข้ามาหาผมพูดแต่คำว่าผมขอโทษแต่ในเวลานั้นไม่มีคำพูดของผมใดใดออกจากปากผมเลยไม่ใช่ผมไม่อยากพูดนะแต่มันพูดไม่ออกผมโดยตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบกระเป๋าลงมาเก็บสัมภาระของผมในห้องแล้วเดินออกมาผมกลับมาอยู่บ้านผมลางานแบบไม่มีกำหนดหรือพูดง่ายง่ายลาออก ผมกลับมาอยู่ได้ประมาณอาทิตย์หนึ่งหนึ่งอาทิตย์นั้นเป็นช่วงที่ทรมานผมร้องไห้ทุกวันแล้วเช้าวันหนึ่งผมก็เห็นแฟนผมยืนอยู่หน้าบ้านเค้าเดินเข้ามาหาผมแล้วบอกว่าเค้าขอโทษกลับมาอยู่ด้วยกันได้ไหมเค้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วมันก็เป็นเหมือนเดิมไม่มีคำพูดใดใดออกจากปากผมผมมองเขาด้วยความเย็นชาเหมือนเค้าเป็นอากาศทาส ผมไม่พูดไม่สนใจสิ่งที่แฟนผมกำลังทำผมทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนจนแฟนของผมกลับกรุงเทพผมก็อยู่ที่บ้านอีกประมาณหนึ่งอาทิตย์แล้วผมจะกลับมากรุงเทพกลับมาที่ห้องของผมแต่ไม่ใช่ห้องที่ ผมอยู่กับแฟนนะครับมันเป็นห้องที่ผมเช่าอยู่ต่างหาก และตอนนี้ผมจะเอายังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดีผมจะเดินออกมาหรือจะไปหาเค้าถามว่าผมรักเค้าไหมผมยังรักเค้ามากแต่ผมไม่อยากกลับไปอยู่แบบนั้นอีกผมเป็นคนที่คิดว่าถ้าแฟนนอกใจแล้วยังไงมันก็ไม่เหมือนเดิมผมบล็อคเฟสบล็อค LINE บล็อกทุกอย่างทำให้เขาติดต่อผมไม่ได้แต่เพื่อนของผมได้มาเล่าให้ฟังว่าเค้าตามหาผมไปท่ัวตามบ้านเพื่อน ทุกๆคนของผมผมอยากให้เค้ารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันทำให้ความไว้ใจของผมไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้อีกเพื่อนเพื่อนพี่พี่คิดว่าผมต้องทำยังไงครับเดินออกมาหรือกลับไปยืนในจุดเดิมดีคับ
ควรจะอยู่หรือเดินออกมา(ความรักของเกย์)