เบื่อ ชีวิต เครียด กลัวไปเอง เฮ้ออ

เรา เบื่อ การเรียน ไม่ใช่ว่าเราขี้เกียจนะ แต่ทุกอย่างหน้าเบื่อไปหมด เรากลัวเครียดไปเอง จากเด็กที่ร่าเริงพูดปานกลาง ตอนนี้กลายเป็นคนที่เงียบ เงียบไปจนบางที่เรารู้สึกได้ว่าเราเปลี่ยนไปมากเลย เราเป็นคนที่จิตใจบางมาก เวลาโดนแม่ด่านิดเดียวก็ร้อง(แต่จะแอบร้อง) เวลาโดนแม่ด่าทั้งๆที่เราไม่ผิด ก็ดันเอามาเครียดเอามาคิดว่า ทำไม....ต่างๆนาๆเวลาโดนแม่ด่าเราจะคิดลบมากกก จะประมาณว่า ไม่มีใครรัก อยากตาย อยากกอดใครสักคน เครียดจนจะบ้า ทั้งๆที่รู้แม่รักเราขนาดไหน แม่ร้องไห้กับเราขนาดไหน อยากหายไป เวลาเห็นแม่ร้องไห้ช่วงแรกก็รู้สึกผิดพอช่วงหลัง ในหัวเราไม่มีอะไรอยู่ในหัวสมองเลยว่างเปล่า ทำอะไรก็เบื่อ ลองทำอย่างอื่นก็เบื่อ เบื่อไปซะทุกอย่าง เวลาไปโรงเรียนเรากลัวไปเอง เครียดไปเอง กลัวไปซะทุกอย่าง ไม่อยากไปทั้งๆทีก็อยากเรียนให้จบ อยู่ม.1 อยากได้คำปรึกษาที่ทำให้เราสู้ขึ้นได้เลิกกลัว เลิกเครียด