อยากปรึกษาค่ะ : เมื่อชอบผู้ชายจริงจังที่เด็กกว่าตัวเองสามปีและอยู่ในที่ทำงานที่เดียวกัน

เรื่องมีอยู่ว่าเราชอบผู้ชายคนนึงที่มีอายุน้อยกว่าเราสามปีชื่อว่าน้องปอ(ชื่อสมมุติ)ซึ่งตอนนี้เราอายุ27ปีแล้วค่ะ เราเป็นพนักงานออฟฟิตในที่ทำงานที่เดียวกัน แผนกเดียวกัน วันหนึ่งเค้ารู้ว่าเราเป็นโรคซึมเศร้ารุนแรงจากการที่ถูกแฟนเก่าที่คิดว่าจะแต่งงานกัน ทิ้งไป (แฟนเก่าทำงานที่เดียวกันเหมือนกันแต่คนละแผนก) หลังจากทีเราโดนทิ้งได้ประมาณเดือนกว่าๆ น้องปอ ก็ชวนให้มาอยู่ด้วยกันใหมเพื่อจะได้ไม่เหงาเพื่อเราจะไม่คิดสั้นและทำอะไร เราก็ชั่งใจอยู่นานเพราะน้องเค้าก็อยู่กับเพื่อนผู้ชายอีกคนชื่อวาน้องน้องตั้ม(ชื่อสมมุติ) ซึ่งก็ทำงานที่เดียวกันแผนกเดียวกันอีก พอสักสองสามวันเราก็ตัดสินใจไปอยู่ร่วมกับน้องๆ ซึ่งน้องๆทั้งสองก็เยียวยาจิตใจได้ดีมาก น้องทั้งสองเป็นคนดีและสุภาพบุรุษมาก ไม่มีการเกินเลยใดๆทั้งสิ้นทำให้เรายิ่งอุ่นใจไปเรื่อยๆพาไปเที่ยว สังสรรค์ พาเล่นโ่น่นนี่ คุยแต่เรื่องสนุกๆ ไม่ให้ทุขใจ ไปทำงานก็ไปพร้อมกัน กลับหอก็กลับพร้อมกัน พอเราร้องไห้น้องๆ ทั้งสองก็ทำให้ยิ้มได้ เป็นอย่างงี้ทุกๆวันจนเวลาผ่านไปหกเดือน แล้ววันหนึ่งเรานอนอยู่บนเตียงแล้วดันเอาแขนพาดออกนอกเตียง น้องปอก็มาจับมือตอนที่เราหลับแต่เรารู้ตัวตลอดทุกวัน แล้วผ่านไปหลายๆวันเกือบเดือนน้องปอก็แอบมาหอมแก้มเราก่อนนอน จนทำให้เราเริ่มหวันไหวมากขึ้นหลังจากไปเที่ยวสังสรรค์กลับมาเราก็เริ่มไปแอบหอมแก้มน้องเค้าก่อนนอน โดยที่เราทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดและบอกอะไรเลยว่าเราคิดอย่างไรต่อกันจนถึงทุกวันนี้เรารักนองเข้ามากขึ้นจนเราไม่กล้าที่จะถามว่าน้องปอเค้าคิดยังไงกับเรา เพราะเราก็รู้ตัวเองดีว่าเราไม่คู่ควรกับน้องปอเลย อีกอย่างเราน้องก็รู้ว่าเราผ่านการมีแฟนมาแล้วสองคนรู้ประวัติเราทุกอย่าง เพื่อเป็นการดีของเราและน้องปอเราเลยตัดสินใจแอบเขียนข้อความให้น้องได้อ่านเงียบๆ(เพราะน้องตั้มก็อยู่ในห้องด้วย) เราเขียนไปว่า" ตอนแรกๆที่เกิดขึ้นพี่รู้สึกดีและมีความสุขมากนะ และตอนนี้พี่มีความรู้สึกกับปอมากกว่านั้นคือพี่เริ่มรู้สึกว่าชอบปอแล้วจริงๆ ซึ่งจริงๆแล้วความรู้สึกนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเราเพราะเราทำงานที่เดียวกัน เราเป็นเหมือนเพื่อนและพี่น้องกัน....เพื่อให้ปออยู่ในที่ๆเหมาสม เพื่อให้ปอไม่ต้องลำบากใจหากว่าเรื่องของเราเกิดขึ้นไปนานกว่านี้ ก่อนที่ความรู้สึกพี่จะมากไปกว่านี้ ก่อนที่พี่จะคุมความรู้สึกนี้ไม่ไหว....พี่คิดว่าพี่จะหยุดเรื่องที่เกิดขึ้นนะ"  พอน้องปอได้อ่าน น้องปอยิ้มแล้วเอามือมาตบใหล่เราเบาๆแล้วก็ยกนิ้วโอเคให้ แล้วเค้าก็หันไปเล่นเกมส์ต่อ โดยที่ไม่พูดอะไรเลย และหลังจากนั้นก็ไม่มีการจับมือ ไม่มีการหอมแก้ม แต่ก็คุยกันเล่นเป็นปกติ นี่วันที่สามหลังจากที่บอกไปมันทำให้เรารู้สึกเศร้า ปวดใจมาก เรารู้ตัวดีว่าไม่ควร และเราห้ามความรู้สึกที่จะไม่ให้ชอบน้องเค้ายังไม่ได้เราไม่อยากจะออกจากหอแต่เรายังทำใจไม่ได้ เรารู้ตัวว่ายังอยู่คนเดียวไม่ได้ เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับเราและน้องปอหรือเปล่า เราไม่รู้ว่าที่น้องปอทำเค้าคิดอะไรอยู่เราไม่กล้าถามอะไรเลย ตอนนี้เราก็ได้แต่ทำตัวปกติไปเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเลย ไม่เศร้าให้น้องเห็นพยายามร่าเริ่ง แต่ในใจนี่บอกเลยระทบปวดใจสุดๆ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เราอึดอัดมากปรึกษาใครไกล้ตัวไม่ได้เลยสักคน  เลยขอปรึกษาทุกคนที่ได้อ่านน้าาาค่ะ