ปกติแล้วเราเป็นคนที่อยู่สบายมาก แล้วเราเลือกมาอยู่บ้านแฟน เราไม่กลัวว่าจะต้องลำบาก เรารับเขาได้ทุกเรื่อง เรากะตือรือล้นที่จะหางานทำ แต่เขาเราก็ไม่รู้ว่าเขาคิดมั้ย จากที่เราสบาย ตอนนี้เราทำทุกอย่าง เรายอมเสียสละความสบาย มีบางครั้งเรางี่เง่า เอาแต่ใจ ทุบตีเขา เพราะเราเหนื่อย บางครั้งเขาก็ช่วยเรานะคะ แต่เราต้องขอร้อง คือบางที มันสุดๆอะค่ะ อยากให้เขาแสดงออกว่ารัก ว่าสนใจ ว่ายังอยากให้เราอยู่ แต่ไม่เคย เขาพูดทำร้ายจิตใจตลอด วันครบรอบ วันต่างๆ นาๆ เราไม่เคยต้องการไรเลย เราแค่อยากให้เขาทำดีกับเราค่ะ เราไม่ได้ต้องการที่จะทะเลาะ หรือประชดอะไรหรอก บางทีก็ไม่เข้าใจว่า เขาคิดได้หรือป่าว ว่าเขาต้องดูแลคนๆนึ่ง แต่ทุกวันนี้ เขายังอยากหาเพื่อน เล่นเกมส์ เขาจับมือถือมากกว่าจับมือเราอีกค่ะ เราเคยอยากจะมีคนอื่น แต่ทำไม่ลงเพราะรักมาก เราทนมาก เขามองแต่มุมเขาว่าเรา เอาแต่ใจ ไม่ให้อิสระเขา บงการ ทั้งๆที่ทุกวันนี้เราก็ ปล่อยให้เขาใช้ชีวิตเด็กของเขาอยู่ เรายิ่งอยู่เหมือนยิ่งทำร้ายตัวเองค่ะ
ควรไปต่อ หรือ พอแค่นี้.?