สวัสดี คุณคิดว่าชีวิตอาพับเป็นแบบไหนในมุมมองของคุณ แต่ในมุมมองของเรานะ เราคิดว่าเราเป็นเด็กที่เกิดมาพร้อมคำ คำนี้เลยล่ะ มาฟังเรื่องของเราดูนะ
ตั้งแต่จำความได้ ตอนเราอายุ6ขวบ และมีน้องสาว ที่เพิ่งอายุได้ 3ขวบ พ่อแม่เราแยกทางกัน เราและน้องก็ต้องอาศัยอยู่กับย่า และนี้คือจุดเริ่มต้นของการอาพับ"พ่อแม่ "
เราอยู่กับคุณย่าก็มีความสุขดี แต่ก็มีบ้างที่เพื่อนๆ ชอบล้อว่าเราเป็นเด็กไม่มีพ่อมีแม่ เราเสียใจนะ แต่ถึงพ่อแม่จะเลิกกัน ช่วงปิดเทอมเล็ก เราและน้องก็จะได้ไปอยู่กับพ่อ ส่วนปิดเทอมใหญ่ก็ไปอยู่กับแม่ ในช่วงเวลาสั้นๆ คุณเคยไปงานแต่งพ่อตัวเองกับแม่ใหม่มั้ย ความรู้ตอนนั้นมันเจ็บนะ แต่ทำไงได้พ่อแม่เราไม่ใช่คู่กัน แม่ใหม่ก็ไม่ได้ร้ายกับเรา ตอนนั้นเราอายุได้9ขวบ ก็ไม่ได้ไปอยู่กับพ่อกับแม่ อีกเลย เพราะท่านทั้งสองไปมีครอบครัวใหม่ คุณย่าเลยไม่ให้ไปอยู่เพราะกลัวมีปัญหา แต่คุณแม่จะคอยแวะมาหาพาไปเที่ยวในช่วงที่ท่านว่าง(ท่านมากับสามีใหม่) ดูไปเหมือนไม่มีอะไรแต่แล้วเมื่อเราอายุได้ 11ปี คุณย่าเราก็เป็นมะเร็งเสียชีวิต เราและน้อง ต้องมาอยู่กับแม่ เราเสียใจมากที่ย่ามาจากไป แต่พอมาอยู่กับแม่พ่อเลี้ยงเราเขารักเรากับน้องเหมือนลูกท่าน แต่พอเราขึ้น ม.1 เราและน้องก็ต้องอยู่กับตายาย เพราะแม่ต้องตามพ่อใหม่มาอยู่บ้านพ่อใหม่ เพื่ออยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ท่าน แต่พอเราจบ ม.3 เราและน้องก็ได้มาอยู่กับแม่ อีกครั้ง แต่พอมาตอนนี้ ตอนที่เรากำลังจะขึ้นปี3 แม่และพ่อเลี้ยง เขาก็จะแยกทางกันอีก ตัวเราน่าจะต้องลาออกจากที่เรียนเพราะสงสารแม่ เราว่าจะช่วยท่านทำงานหาเงินไปก่อน แล้วค่อยกลับไปเรียนใหม่
เราว่านะ เราเกิดมามีแต่ทำให้คนรอบข้างอาพับไปด้วยเนอะว่ามั้ย?
สุดท้ายนี้ขอบคุณที่รับฟังนะ
เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นกับตัวคุณมั้ย
ตั้งแต่จำความได้ ตอนเราอายุ6ขวบ และมีน้องสาว ที่เพิ่งอายุได้ 3ขวบ พ่อแม่เราแยกทางกัน เราและน้องก็ต้องอาศัยอยู่กับย่า และนี้คือจุดเริ่มต้นของการอาพับ"พ่อแม่ "
เราอยู่กับคุณย่าก็มีความสุขดี แต่ก็มีบ้างที่เพื่อนๆ ชอบล้อว่าเราเป็นเด็กไม่มีพ่อมีแม่ เราเสียใจนะ แต่ถึงพ่อแม่จะเลิกกัน ช่วงปิดเทอมเล็ก เราและน้องก็จะได้ไปอยู่กับพ่อ ส่วนปิดเทอมใหญ่ก็ไปอยู่กับแม่ ในช่วงเวลาสั้นๆ คุณเคยไปงานแต่งพ่อตัวเองกับแม่ใหม่มั้ย ความรู้ตอนนั้นมันเจ็บนะ แต่ทำไงได้พ่อแม่เราไม่ใช่คู่กัน แม่ใหม่ก็ไม่ได้ร้ายกับเรา ตอนนั้นเราอายุได้9ขวบ ก็ไม่ได้ไปอยู่กับพ่อกับแม่ อีกเลย เพราะท่านทั้งสองไปมีครอบครัวใหม่ คุณย่าเลยไม่ให้ไปอยู่เพราะกลัวมีปัญหา แต่คุณแม่จะคอยแวะมาหาพาไปเที่ยวในช่วงที่ท่านว่าง(ท่านมากับสามีใหม่) ดูไปเหมือนไม่มีอะไรแต่แล้วเมื่อเราอายุได้ 11ปี คุณย่าเราก็เป็นมะเร็งเสียชีวิต เราและน้อง ต้องมาอยู่กับแม่ เราเสียใจมากที่ย่ามาจากไป แต่พอมาอยู่กับแม่พ่อเลี้ยงเราเขารักเรากับน้องเหมือนลูกท่าน แต่พอเราขึ้น ม.1 เราและน้องก็ต้องอยู่กับตายาย เพราะแม่ต้องตามพ่อใหม่มาอยู่บ้านพ่อใหม่ เพื่ออยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ท่าน แต่พอเราจบ ม.3 เราและน้องก็ได้มาอยู่กับแม่ อีกครั้ง แต่พอมาตอนนี้ ตอนที่เรากำลังจะขึ้นปี3 แม่และพ่อเลี้ยง เขาก็จะแยกทางกันอีก ตัวเราน่าจะต้องลาออกจากที่เรียนเพราะสงสารแม่ เราว่าจะช่วยท่านทำงานหาเงินไปก่อน แล้วค่อยกลับไปเรียนใหม่
เราว่านะ เราเกิดมามีแต่ทำให้คนรอบข้างอาพับไปด้วยเนอะว่ามั้ย?
สุดท้ายนี้ขอบคุณที่รับฟังนะ