เรื่องมันมีอยู่ว่ากลุ่มเรามีสี่คน เราชื่อพีเป็นนามสมมติ เรามีเพื่อนอีกสามคนชื่อเค เอล ซี นามสมมติ ในกลุ่มเราไม่สนิทกับใครเลย แต่เอลกับเคสนิทกันมากเวลามีเรื่องอะไรเขาชอบเอาไปคุยกันสองคน แต่เอาจริงๆที่จะเล่าก็คือเอลเป็นคนชอบด่าเพื่อนตลอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่เคยช่วยเหลือเพื่อนชอบบอกว่าช่วยเพื่อนตลอดช่วยแต่ขี้ปากแต่การกระทำไม่มีช่วยเลย เอลเป็นคนประเภทเหมือนไม่แคร์คนอื่นหวังแต่ให้คนอื่นไปแคร์ตัวเองบ้าปะ เอลเคยด่าซีสารพัดแต่สุดท้ายตัวเองก็ทำเอง ด่าแต่เขาแต่ตัวเองทำแล้วคิดว่าที่ตัวเองทำมันถูกแต่คนอื่นทำมันผิดมันมีที่ไหนคนแบบนี้ ส่วนเคจะสนิทกับเอลมากแต่เอาจริงๆเลยนะในกลุ่มไม่มีใครไว้ใจได้เลย พอเคไม่อยู่เอลก็นินทาทั้งๆที่เคไม่เคยนินทาเอลเลย ล่าสุดเอลด่าเรายันแม่จนตอนนี้เราไม่อยากจะคบกับคนแบบนี้ไปแล้ว มันก็จริงที่ยิ่งคบนานยิ่งไม่ห่วงคำพูดตัวเองคือเอาจริงๆนะสำหรับเราเอลไม่ควรมีเพื่อนเลย ทุกครั้งที่เขาด่าคนอื่นเสร็จเขาจะบอกว่าก็เพราะเป็นเพื่อนเป็นห่วงเลยด่าเลยเตือน เตือนเหรอคำด่าเกินเพื่อนอะเหมือนคนเกลียดกันมากกว่าบางทีที่ไปปรึกษาในกลุ่มเพราะอยากได้คำปรึกษาดีดีไม่ใช่มาด่าแบบนี้อะเอาจริงๆ แล้วพอเพื่อนโกรธเพื่อนนอยดฺก็จะบอกว่าเรื่องของทั้งๆที่เวลาเอลมีเรื่องอะไรคนในกลุ่มให้คำปรึกษาดีตลอดแคร์ตลอดแต่พอคนอื่นอยากปรึกษา

โดนด่า เอาจริงๆพ่อแม่เรายังไม่เคยด่าไม่เคยซ้ำเติมเราเท่าเอลเลย สุดท้ายละถ้าเป็นไปได้เราก็ไม่อยากรู้จักเขาเลยเสียความรู้สึกที่คบกันมา อยากให้ลองไปเจอคนแบบที่เอลเป็นแล้วเขาจะเข้าใจว่าสิ่งที่เขาทำหรือคำพูดที่ไม่เคยคิดมันจะเป็นยังไง.
เพื่อนแบบนี้ควรคบหรือควรให้อภัยมั้ย?