น่าเบื่อกับการใช้ชีวิตมาก

(ขอพท.ระบายหน่อยนะ) ชีวิตตั้งแต่เด็กอยู่บ้านไม่เคยไปเที่ยวเลย นอกจากรร.จะพาไปเท่านั้น ไปเล่นบ้านเพื่อนก็ไม่ได้ ออกนอกบ้านนี่ต้องบอกทุกครั้งไปทำไม สำคัญไหม ถ้าไปเที่ยวกับเพื่อนหรือว่าไปเล่น ไม่ต้องไป ทำไมแม่เราเป็นคนแบบนี้ ตื่นก็ต้องมาปลุกทุกที ทั้งที่นี่ก็ตื่นตามนาฬิกาปลุกตลอด ตื่นเช้ามากไม่รุ้จะตื่นมาทำอะไร พอบอกตื่นเช้ามาทำงานบ้านเสร็จ จัดของเสร็จจะปล่อยไปทำอะไรก็ทำ เร้วอีกอย่างแม่ก็ตื่นสาย พอตอนกลางวันก็นอนทั้งวันๆ แล้วชอบทำเหมือนป่วย ปวดหัวบ้าง จะอ้วกบ้าง ให้ไปหาหมอก็ไม่ไป แต่ชอบไปคุยแนะนำคนอื่นป่วยก็ไปหาหมอสิ สอนคนอื่นแต่ตัวเองนอนทรมานไม่รู้ทำไม มีแต่คนจะพาไปหาหมอแต่ไม่ไปทำไงได้ๆ แล้วอีกอย่างถ้ามีคนมาคุยกันหน้าบ้านแม่ก็ออกมาคุยเฉยเลย งงแล้วตกลงป่วยจิงป่าวว่ะเนี่ย คุยเก่งเชียว เเล้วอีกเรื่องพอเราขอกินโน้นกินนี่ ด่าว่าเราตลอดไม่เข้าใจ เรื่องอาบน้ำก็อีกเรื่อง พอเย็นหน่อย ขยั้นขยอให้ไปอาบน้ำตลอด ไม่เกิน1ทุ่ม นี่ต้องไปอาบน้ำแล้ว เกินไปปล่ะๆ แม่ชอบคิดว่าเป็นเด็กมั้ง พอเราทำตามก็เหมือนจะพอใจมั้งว่าตัวเองคุมลูกได้งี้ คือบางทีมันเกินไปจิงๆ แค่เรื่องอาบน้ำ นอน ตื่น กิน เนี่ยเป็นปัญหาใหญ่มากที่บ้านหน่ะ ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจรึขัดใจ เถียงขึ้นมามีด่าทั้งวัน แล้วชอบถือไม้ตี วิ่งไล่ขับ ทำไม!!แม่แปลกๆ พ่อบอกว่าแม่เค้าประสาท(พูดติดตลกหน่ะ) พ่อก็อีกคนชอบใส่ความ ขี้ฟ้อง เข้าข้างแม่ตลอดๆ จะออกนอกบ้านไปได้ก็ต้องแค่เรื่องเรียน แค่เพื่อนตรงข้ามบ้านยังไม่ให้ไปเล่นเลย ไม่รู้ว่าบ้านเป็นอย่างนี้แล้วมันทำให้เราเบื่อโลกรึป่าว โตมาก็ไม่ชอบเข้าสังคมชอบอยู่คนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่มีแรงบันดาลใจ ไม่มีจุดมุ่งหมาย เนือยๆใช้ชีวิตแบบน่าเบื่อตลอดๆ ไม่รู้จะทำอะไร แต่ชอบเข้าไปสิงอยู่ตามหอสมุด หรือร้านหนังสือไม่รู้เป็นไร แต่เป็นคนขี้เกียจอ่านหนังสือมากตั้งแต่เด็ก แต่ชอบเข้าไม่รู้เป็นไง ตอนเด็กๆแม่ชอบสนับสนุนในด้านศิลปะมาตลอด แต่พอจะเรียนต่อในด้านศิลปะกลับต่อต้าน ไม่เห็นด้วย แล้วนินทากับชาวบ้านตลอด รู้จักไปหมด ไม่ใครจะไปจะมา มีเรื่องคุยทุ้กกวัน แล้วพอเห็นลูกคนอื่นทำอันนี้ก็จะให้ทำตามบ้าง แทนที่ตัวเองจะได้ทำในสิ่งที่ชอบ แต่ดันไม่ได้ทำ เพราะแม่บอกว่าไม่!!! เป็นบ้านที่เถียงไม่ได้หน่ะ เลยต้องทำตามทั้งเรียน แล้วทุกอย่างในชีวิตนี่กำหนดให้ทุกอย่าง แต่นี่ก็พยายามไม่ทำตัวเป็นลูกแง แต่แม่เป็นแบบนี้ไงได้ๆ เบื่อมากกกกกก