ทำใจกับการลืมยังไง เมื่ออกหัก

สวัสดีคะ นี่เป็นกระทู้แรก ครั้งแรก
ไม่รู้จะหันไปไหน ปรึกษาใคร
เหมือนตัวคนเดียว เคยเข้ามาอ่านของใครหลายๆคน
ทำให้อยากปรึกษา เพราะมีความเห็นที่แตกต่างกันออกไป
เรากับแฟนมาเกือบสามปี ใช้ชีวิตใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
ไม่เคยห่างกัน ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรส่วนมากจะไปด้วยกัน
เราห่างกะแฟน 6 ปี แรกๆที่เข้าเรียนเราก็มีแฟนอยู่แล้ว
แต่ด้วยระยะทาง และเขาไม่สนใจ ทะเลาะแล้วชอบตีเรา
ยุ่งกับของไม่ดี ผลาญเงินเราตลอดเลยทำให้เราอยากเลิก
จนได้มาเจอพี่เขา พี่เขาดีกว่าคนเก่าทุกอย่าง
เขาทำทุกอย่างให้รู้ว่าเขารักเรา
เขาต้องการเรา ทำให้เราอยากคบกับเขา แต่เราก็ไม่ได้สวยไง
เพราะเขาน่ารัก ขี้เล่น เฟรนลี่อะ อยู่ด้วยแล้วมีความสุข
เราเลยบอกเลิกแฟนเก่า มันบ้าคลั่งมากตามไปถึงบ้านที่ต่างจังหวัด
จะให้พ่อให้แม่มาแต่งกับเรา ตามไปถึงที่หอเรา
ถ่ายรูป พิมพ์สารพัดส่งให้พี่เขา แต่พี่เขาเชื่อใจเรา
แล้วด่าแฟนเก่าเราว่าโกหกโน่นนี่นั่น ทั้งๆที่บางทีมันก็เรื่องจริง
เรากลายเป็นคนนิสัยไม่ดีไปเลย แต่คือใครจะทนกับคนที่เอาแต่เงิน
ยุ่งกับของไม่ดี แถมตีอีก ใครๆก็อยากมีความสุขกับสิ่งที่ดีกว่า
พอคบกัน แรกๆอ่ะเนอะ อะไรก็ดี คอยดูแลใส่ใจ
ช่วงเรียนเราก็ทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย พี่เขาก็ทำงาน
คือมีไปส่งเราบ้าง มารับไปบ้าง ให้กำลังใจ อยู่ข้างๆกัน
พี่เขาค่อนข้างเงินไม่พอใช้ เพราะต้องส่งให้ที่บ้านด้วย
เขามีลูกด้วย ตอนแรกงานมันเป็นจ๊อบได้เงินดี แต่พอหมดจ๊อบ
เงินมันก็น้อยลง เราก็คอยช่วย ไม่เคยให้ขาดเหลือน้อยหน้าใคร
ช่วงที่เราใกล้เรียนจบเรามีปัญหาเรื่องเรียน พี่เขาคอยช่วย
ให้กำลังใจเรา ช่วยเรา เราก็ให้กำลังใจเขานะ
เพราะพี่เขาจบแค่ม.3 มีโอกาสเลยไปเรียนวันอาทิตย์
จะได้มีวุฒิมีงานดีๆทำ ช่วยกันจนจบ ตอนพี่เขาตกงาน
ตกหลายเดือนมากกก เงินไม่มีเลย เราอยู่ข้างๆเขา
ช่วยทุกทาง ทั้งทำงานทั้งเรียนทั้งเงินที่บ้าน ให้กำลังใจตลอด
ช่วงเวลาที่คบกัน เขาก็มีคนคุยบ้าง มีเรื่องให้ปวดหัวมาก
เขาเป็นคนเจ้าชู้มากก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกเรา เรารับไม่ได้
แต่เราก็ต้องยอมเพราะรักเขา เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน
ไม่แคร์ ผิดไม่พูด คำขอโทษไม่มี แต่เราก็พร้อมให้อภัย
พอเราเรียนจบแม่เราก็เอาเรากลับบ้านเพราะอยู่ด้วยกันมา2ปี
ไม่มาคุยให้รู้เรื่อง มันผิด พี่เขาก็ตกงาน เลยกลับบ้าน
คือบ้านเขาภาระเยอะ จะเอาเงินก้อนมันเรื่องใหญ่
แต่มันก็น่าคิดคือแฟนเก่าเขา เขาเก็บตังขอได้ แต่เราทำไมขอไม่ได้
เราอยู่บ้าน3เดือนเลยออกมาหางานทำ เพราะคิดว่าตั้งหลักได้
จะชวนพี่เขามาอยู่ด้วย จะได้สร้างอนาคตด้วยกัน
พอทุกอย่างเป็นใจ งานมี เงินพอมี เราก็โทรบอกเขามาทำงานที่นี่
ได้งานชัว คือคิดถึงมาก อยากเจอ อยากสร้างอนาคตไปด้วยกัน
คือตลอดเวลาเราคุยกันทุกวันให้กำลังใจกันตลอดไปไหนทำอะไรคอลมาให้ดู
เชื่อใจ ไว้ใจมาก พี่เขาได้งานก็พอตั้งหลักได้ก็ออกรถ
เพื่อที่จะเอาไว้ทำงาน ไปไหนมาไหนสะดวกเพราะเราต้องเดินนั่งวิน
อ้อ!ทุกอย่างค่าใช้จ่ายส่วนมากเราจ่ายเว้นเรื่องรถเขา
เพราะพี่เขามีค่าใช้จ่ายเยอะ ส่งให้ลูกด้วย ทุกอย่างเราเต็มใจ
เพราะเขาก็ให้เราบ้าง แล้วเขาก็ไม่เคยขออะไรมากมายมีแต่เราให้เอง
ความรักของเราก็เหมือนคนทั่วไปมีทะเลาะมีงอนปกติ
แต้ผิดปกติคืออยู่ดีๆเขาก็ว่าเราอ้วนเราไม่ดีเรางี่เง่า
อายที่คบกันเราและสุดท้ายบอกเราว่า'หมดรักเราแล้ว ถึงจุดอิ่มตัว
รู้สึกเฉยๆ เราแทบล้ม ร้องไห้อยู่ข้างเขา เขาก็แค่มอง พูดสารพัด
ถามโน่นนี่นั่น ก็ไม่พูดไม่ตอบ พอปิดไฟนอนเขาก็หาไรกิน
คือยังกินได้นอนหลับเราเครียดมาก หาครีมดีๆกินยาลดความอ้วน
ทำทุกอย่างและง้อเขาทำทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนจะไปได้ดี
กลับมารู้ความจริงว่าเขามีคนอื่น มีคนคุยอยู่ที่ทำงาน 2 คน
ไปส่งไปเที่ยวด้วยกันด้วยรถของเรารถที่เราเลือกด้วยกัน
เราโทรหาไม่รับ พอมาคุยกันก็เงียบไม่พูด เราเลยหายๆม่โทรไม่ตาม
เขาก็เฉย ทรมานมาก มาทำงานร้องไห้ทุกวัน กลับมาห้อง
ยังไม่ถึงหน้าประตูคือใจจะขาดแล้ว ร้องไห้เหมือนใจจะขาดทรมาน
เราคุยกันเคลียร์กันตลอดเหมือนจะดีนะ เขาบอกให้ออกจากงานไหมงั้น
เคลียร์แล้วจบแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคุยยังไปด้วยกัน เราร้องไห้ขอร้อง
ทำทุกอย่าง คือเราทำตัวเหมือนคนไร้ค่า ตลอดเวลาที่มีปัญหากัน
เขาไม่เคยพูดขอโทษมีแต่เราที่ขอโทษที่เราไม่ดี
เขาบอกเขาก็ยังรักแหละ พอให้เลือกบอกสับสน คือชัดเจนเลย
เขาบอกแค่นี้ปัญหาก็เยอะจะทำให้เครียดทำไมคือเราผิด
คือเราไม่ได้ทำอะไรเลยเขาทำอยู่คนเดียวมาว่าเราสะงั้น
เราบอกก็รู้ว่าถ้าเรารู้จะเป็นไง จริงๆใจพี่ก็ไปหาเขาแล้ว
บวกกับเราเจอกันน้อยมากเพราะเราเข้างาน6โมงเช้าเลิก2ทุ่ม
เขาเข้ากะดึกเข้า2ทุ่มเลิก8โมงคือไม่เจอกันเลย

แต่คือที่ทำงานเราใกล้หอแต่เขาก็แทบไม่มา คือทำกันได้ลง
เขารู้ว่าเราไม่มีใครตัวคนเดียวมาทำงานหาห้องเพื่อนไม่มี
ชีวิตเรามีแต่เขา เราไม่เคยไปไหนแค่ออกไปจากซอยก็หลงล่ะ
วันๆทำแต่งาน แต่ละเดือนทำ 30 วัน 31 วัน ทำทุกวันเพื่อจะได้มีเงิน
ใช้ในสิ่งที่มันขาดที่อยากได้ เราเคยถามเขาว่าพี่อายุเท่าไหร่แล้ว
อายุเท่านี้แล้วทำไมไม่สร้างอนาคตไปด้วยกันทำไมคอยแต่จะนอกใจกัน
คือเราดีไม่พอหรือเขาไม่พอสักที เราอยู่กับเขาข้างๆเขาไม่ว่าเขาจะมี
หรือตกงานเราให้กำลังใจคอยช่วยคอยประคอง แต่มาวันนี้ เขากับเลือกอีกคน
แรกๆอะไรก็ดีป่าวว่ะ เราเคยตกลงกันว่าเราจะไม่มีใคร ตลอดเวลาที่คบ
เราให้อภัยขนาดมีอะไรกะคนอื่นเราก็ให้อภัย เรายอมเรารัก
เพราะเขาก็ดีกับเรา ใส่ใจ ดูแล เขาคือคนที่ทำให้เรายิ้มได้
เขาคือคนที่รู้จักเราดีที่สุด จับมือแล้วมันอุ่นใจ เทคแคร์เราตลอด
เขาเคยคิดจะไปหลายครั้งนะแต่คือคงมีหลายเหตุผลที่เขาไปไม่ได้
เขาเคยบอกว่าสงสาร เราก็ยังรักยังเหมือนเดิม
แต่ยังไงล่ะ สุดท้ายคือเขาเลือกคนนั้น ไม่ใช่เรา
ไม่รู้ว่าน้ำหนักลดเพราะกินยาหรือเครียดหรือตรอมใจ
เคยคิดอยากตาย แต่รองเท้ากระเป๋าก็ยังใช้ไม่หมดเสียดาย
คืออย่าว่าเรานะ เราอยากระบาย ตอนนี้คือทั้งร้องทั้งพิมทั้งทำงาน
คือทำไมว่ะ ทุกอย่างที่เขาทำวนเวียนในหัวจนทุกๆวันไม่มีความสุข
ร้องไห้ทุกวัน เครียดทุกวันจนจะบ้าตาย ทรมาน
พอยุด้วยก็เหมือนเดิม ดีกับเราเหมือนจะกลับมา
พอไม่ยุใจเขาก็ไปกะคนอื่น เขาเคยเล่าให้เราฟังว่าก่อนคบเรา
เขาคบกะแฟนเขา เขาบอกว่ารักมาก พอเจอเรา เขาเลยบอกเลิก
มันทำให้เราเข้าใจแฟนเก่าเขาเลยว่าไม่ได้ผิดรักกันอยู่ดีๆ
เราก็ไม่รู้ว่าไปแย่งเขามา ตลอดเวลาที่พี่เขานอกใจเราตามเราราวีทุกคน
แต่พอมาตอนนี้เหมือนใจมันสลาย เราควรทำไงดี ใจเราจะขาด
ทรมานบอกไม่ถูก เพื่อนเราก็มีนะแต่อยู่คนละจังหวัดเรามานี่คนเดียว
พวกมันก็เรียนบ้างมีครอบครัว คือมันยากที่อธิบาย
พี่สาวเราเขาก็อยู่กับแฟน ส่วนแม่ ก็บอกแล้วว่าไม่โอเคให้เลิกตั้งแต่เรียนจบ
เราเหมือนคนไร้ค่าที่ยังหลอกยังตามยังทักยังโทรยังจะเหมือนเดิม
เขาก็ไม่ไป เราก็ไม่ปล่อย ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ทักไม่ได้โทรไม่ค่อยได้คุย
นอกจากเราทักไป เราเคยคิดจะจบบล๊อกทุกอย่างผ่านไปคืนเดียวต้องปลดบล๊อค เขามีสองเฟส เขาคุยเขาอัพเขาบล๊อคเราไม่ให้เห็น
ทำไมเราต้องมารับรู้อะไรมากขนาดนี้ด้วย เราจับมือคุยกับเขา
เขาน้ำตาคอตาแดง แต่เขาก็ไม่เลือกเรา คือมันก็รู้สึกว่ารัก
เราถามว่าจับมือเรารู้สึกดีไหม เขาก็น้ำตาคลอ เราก็บอกต่อว่า
พี่ หนูเป็นโรคอะไรไม่รู้ ต้องจับมือต้องโดนตัว งั้นไม่สบายใจ
ต่อไปนี้พี่จะไม่ลำคาญแล้วนะ เพราะบางทีจับมือจนมือเปียกก็ไม่เอาออก
อยากเล่น อยากหอม อยากตาม คอยเกาะแกะ บางทีมันเบื่อใช่ไหม
ต่อไปต้องดูแลตัวเอง จะซื้ออะไรต้องเดินไปซื้อเองล่ะ
พูดไปร้องไห้ไป แต่แปลกน้ำตาเขาไม่มีสักหยด มีแต่ตาแดงน้ำตาคลอ
ไม่พูด เงียบ และไม่มีคำขอโทษ ไม่มีคำว่าเลือกเรา
# ควรทำยังไงดีคะ พิมวกไปวนมาบ้าง อย่าว่านะคะ
ตอนนี้รู้สึกไม่อยากมีตัวตน คิดจะฆ่าตัวตายตลอด
เหมือนคนไร้ค่าที่ไม่มีตัวตน ปรึกษาใครไม่ได้ ไม่มีใครให้ปรึกษา
เขาทำขนาดนี้ยังกลัวเขาอดกลัวเขาไม่มีเงินเติมน้ำมัน
ให้เขาหมดจนต้องมาใช้ตังวันละ30บาทเพราะเฉลี่ยแล้วถึงเงินบออกพอดี
เราก็รู้แหละว่าเราโง่ รู้แหละว่าเขาทำกับเราเยอะ
แต่มันยากจริงๆว่ะ เพราะไม่มีใครด้วยมั้งคนคุยก็ไม่มี
ทำงานทุกวันเลิกงานกลับห้องชีวิตแต่ละวันมีแค่นี้
มันยากจริงๆ ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีใคร กลับห้องเจอแต่ความว่างเปล่า
มีแค่รูปคู่หน้ากระจกตั้งกลางห้อง เจอข้าวของพี่เขา
หลับตาลืมตาเจอแต่เรื่องที่เขาทำกับเรา ลืมไม่ได้สักอย่าง
จะให้ออกไป นึกถึงความเป็นจริงนะ ข้าวของทั้งหมดเป็นของเรา
เราจะขนยังไง ค่ามัดจำห้อง ค่าขนของ เราตัวคนเดียวไม่รู้จักใคร
แล้วคือเราต้องไปหรอ? ทำไมเขายังไม่ไป จิตใจเขาทำด้วยอะไร
ใจเราอยากให้เขาอยู่กับเราตลอดแต่เราได้แค่ตัว
ทุกอย่างของเขาไม่มีอะไรชัดเจน ช่วยหน่อยคะ เราไม่อยากบ้าตาย
ถ้าให้บอกว่าให้นึกถึงพ่อแม่ คือมันคนละส่วนกันคะ
เงินก็ส่งให้ท่านคะ ไม่ได้บกพร่อง แต่เข้าใจโมเม้นไหมคะ
ใจเรามันทนมาน มันปวดใจ สามปีไม่ใช่สามวัน
จะใช้เวลานานแค่ไหนถึงลืม เขาเป็นชีวิตประจำวันของเรา
แต่พอมาวันนี้ เราเหมือนตัวคนเดียว มันตันไปหมด
กำลังใจไม่มี แรงไม่มี ไม่รู้จะบอกยังไง คือ อกหัก คะ
อกหัก ดัง ปั๊กๆ ปัง เหมือนโดนมีดแทง โดนมีดกรีด
ทำยังไงคะ ควรทำยังไง เราต้องทำยังไง มันตันไปหมดแล้วคะ
มันแย่ไปหมด ไม่มีความสุข พยามทำตัวเองให้ดูดีเพื่อจะเหมือนเดิม
เมื้อก่อนเราผอมเราแต่งตัว แต่ระยะหลังเราอ้วนขึ้น
แต่ตอนนี้ซูบลง หน้าตาเศร้าตลอดเวลา อยากมีคนอยู่ข้างๆ
หันไปทางไหนคือไม่มี แย่มาก ขอบคุณมากนะคะที่อ่านจนจบ
อย่าว่าเรานะคะ ที่อาจพิมไม่ดีหรือทำตัวไร้ค่า ตอนนี้สู้ไม่ไหวจริงๆ