*********ถ้าอ่านจนจบเราจะขอบคุณมากๆเลยค่ะ และถ้าคอมเม้นถึงด้วยจะยิ่งขอบคุณมากๆ ;-;*********
ในกลุ่มเราจะมีอยู่4คน ซึ่งเราเรียนศิลป์ และเพื่อนๆที่เหลือเรียนวิทย์ ภายในตึกจะมี6ชั้น เพื่อนเราอยู่ชั้นนึง กับเพื่อนอีก2คนอยู่อีกชั้นนึงี่อยู่ด้านบนกว่า
ตั้งแต่ช่วงก่อนเปิดเทอม หรือช่วงเทอม2ก่อนขึ้นเทอมใหม่ในปัจจุบัน เรารู้สึกเหงาๆพอควรเพราะเพื่อนเราลงไปกินข้าวก่อนโดยไม่บอก ไม่มีการขึ้นมารอหรือถามหา เราเองถ้าเลิกเรียนก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นไปหาเพื่อนในกลุ่มทุกครั้ง ถ้าเกิดว่าปล่อยเร็วเราก็จะขึ้นไปข้างบนรอเพื่อนอยู่ดี
แต่พอถึงตาเรา เพื่อนๆทุกคนลงไปก่อนหมดไม่ว่าเราจะเลิกช้าหรือปกติ จะไม่ค่อยยอมรอกัน และช่วงเทอมใหม่นี้ก็เป็นเหมือนเดิม ช่วงแรกๆจะมีเพื่อนคงนึงเดินมารอให้ลงไปด้วยกัน พอ2-3วันผ่านไปก็จะลงไปข้างล่างทันทีโดยพอเราขึ้นไปด้านบนก็เห็นว่าทั้ง2ห้องลงไปกันหมดแล้ว ( เพื่อนที่อยู่ด้านบนอยู่คนละห้องกัน ) ไม่มีแวะมาเดินที่ห้องเราเพื่อเช็คว่า เอ้ยยย อยู่หรือเปล่าหรือว่าลงไปแล้ว
และเวลาพอรวมกลุ่มกัน ทั้งสามคนก็จะคุยกันอย่างสนุกสนานเราเป็นเพียงแค่รับฟัง ฟังนู่นนี่ บางทีก็โดนว่าบ้าง หรือพูดหรือกระทำบางอย่างที่รู้สึกเจ็บแปล๊บในอกบ้าง บทสนทนาในกลุ่มก็คุยกันอย่างสนุกสนาน เหมือนตัวเราเป็นเพียงคนที่มาเพิ่มในกลุ่ม แต่ไม่มีบทบาทได้เสนอ หรือเริ่มคุยอะไร พอเราเริ่มพูดเพื่อนเราก็จะพูดแทรกโดยที่คำพูดเราก็จะหายไปทันที
เราจะมีเพื่อนคนนึงในกลุ่มที่ทะเลาะกันบ่อยอยู่ แต่ว่าก็รักเพื่อนกันจริงๆ แต่พักๆหลังมานางเริ่มว่าเราด้วยคำพูดี่ทิ่มอกทำให้รู้สึกจุกอกทันที เราไม่มีโอกาสโต้ตอบ บางครั้งเราถึงขั้นร้องไห้หรือซึมไปเฉยเลยโดยที่อาการแบบนี้มันออกมาเองโดยที่เราไม่รู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นยังไง แถมพอเรารู้สึกไม่สบายหรือปวดตัวปวดขานู่นนี่ก็ดูเหมือนไม่สนใจ แต่ผลักๆคำพูดนั่นเหมือนกับว่าให้เราดูแลตัวเองตลอด เหมือนเพื่อนเราจะใส่ใจแค่ตัวเองกับกลุ่มเพื่อน " ยกเว้นแค่เรา "
ส่วนเราก็ได้เพียงแค่ยิ้ตามปกติ แต่พอกลับมาที่ห้องเรียนก็จะเริ่มซึมๆบ้างไรบ้าง แต่ไม่ถึงกับดูออก
ถึงเราจะเป็นคนร่าเริงมากๆ แต่เรื่องบางเรื่องเราควรจะทำต่อไปไหมเราเองก็เป็นคนรักเพื่อน เราค่อนข้างน้อยใจที่เพื่อนเราทำตัวแบบนี้ใส่เพราะเหมือนกับว่าเราไม่มีค่าอะไรเลย บางครั้งก็รู้สึกเบื่อเหมือนทุกอย่างจะรีเซ็ทใหม่ให้ไปชอบสิ่งอื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่เราชอบอยู่ตอนปัจจุบัน
ก่อนหน้านั้นในกลุ่มเราเคยมี5คนแต่คนนึงออกไปเพราะด้วยี่เขาอยากออก เพื่อนทุกคในกลุ่มเกลียดคนๆนี้มากแต่เราให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำไปเพราะยังไงก็ต้องมีบ้างที่ทำตัวแย่ๆใส่ แต่มีช่วงนึงที่เราไปคุยกับเพื่อนที่ออกจากกลุ่มไปตามปกติ แต่เพื่อนในกลุ่มเห็นว่าเราสนิทกับนางมากเกินจนรู้สึกอยากจะตัดเราออกจากกลุ่ม แต่ถึงยังนั้นเพื่อนเราก็ยังเชื่อใจอยู่เลยเรียกเรามาคุย เราก็สัญญาว่าจะคุยกับเพื่อนที่ออกจากกลุ่มไปเป็นแค่คนที่รู้จักเท่านั้น เพราะเราเองก็รักคนในกลุ่มมากๆ
แต่เรานึกว่าหลังจากวันนั้นทุกอย่างจะดีขึ้น แต่มันกลับทำให้เราน้อยใจคนในกลุ่มมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
ควรออกจากกลุ่มเพื่อนหรือควรอยู่ต่อไปดีคะ
ในกลุ่มเราจะมีอยู่4คน ซึ่งเราเรียนศิลป์ และเพื่อนๆที่เหลือเรียนวิทย์ ภายในตึกจะมี6ชั้น เพื่อนเราอยู่ชั้นนึง กับเพื่อนอีก2คนอยู่อีกชั้นนึงี่อยู่ด้านบนกว่า
ตั้งแต่ช่วงก่อนเปิดเทอม หรือช่วงเทอม2ก่อนขึ้นเทอมใหม่ในปัจจุบัน เรารู้สึกเหงาๆพอควรเพราะเพื่อนเราลงไปกินข้าวก่อนโดยไม่บอก ไม่มีการขึ้นมารอหรือถามหา เราเองถ้าเลิกเรียนก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นไปหาเพื่อนในกลุ่มทุกครั้ง ถ้าเกิดว่าปล่อยเร็วเราก็จะขึ้นไปข้างบนรอเพื่อนอยู่ดี
แต่พอถึงตาเรา เพื่อนๆทุกคนลงไปก่อนหมดไม่ว่าเราจะเลิกช้าหรือปกติ จะไม่ค่อยยอมรอกัน และช่วงเทอมใหม่นี้ก็เป็นเหมือนเดิม ช่วงแรกๆจะมีเพื่อนคงนึงเดินมารอให้ลงไปด้วยกัน พอ2-3วันผ่านไปก็จะลงไปข้างล่างทันทีโดยพอเราขึ้นไปด้านบนก็เห็นว่าทั้ง2ห้องลงไปกันหมดแล้ว ( เพื่อนที่อยู่ด้านบนอยู่คนละห้องกัน ) ไม่มีแวะมาเดินที่ห้องเราเพื่อเช็คว่า เอ้ยยย อยู่หรือเปล่าหรือว่าลงไปแล้ว
และเวลาพอรวมกลุ่มกัน ทั้งสามคนก็จะคุยกันอย่างสนุกสนานเราเป็นเพียงแค่รับฟัง ฟังนู่นนี่ บางทีก็โดนว่าบ้าง หรือพูดหรือกระทำบางอย่างที่รู้สึกเจ็บแปล๊บในอกบ้าง บทสนทนาในกลุ่มก็คุยกันอย่างสนุกสนาน เหมือนตัวเราเป็นเพียงคนที่มาเพิ่มในกลุ่ม แต่ไม่มีบทบาทได้เสนอ หรือเริ่มคุยอะไร พอเราเริ่มพูดเพื่อนเราก็จะพูดแทรกโดยที่คำพูดเราก็จะหายไปทันที
เราจะมีเพื่อนคนนึงในกลุ่มที่ทะเลาะกันบ่อยอยู่ แต่ว่าก็รักเพื่อนกันจริงๆ แต่พักๆหลังมานางเริ่มว่าเราด้วยคำพูดี่ทิ่มอกทำให้รู้สึกจุกอกทันที เราไม่มีโอกาสโต้ตอบ บางครั้งเราถึงขั้นร้องไห้หรือซึมไปเฉยเลยโดยที่อาการแบบนี้มันออกมาเองโดยที่เราไม่รู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นยังไง แถมพอเรารู้สึกไม่สบายหรือปวดตัวปวดขานู่นนี่ก็ดูเหมือนไม่สนใจ แต่ผลักๆคำพูดนั่นเหมือนกับว่าให้เราดูแลตัวเองตลอด เหมือนเพื่อนเราจะใส่ใจแค่ตัวเองกับกลุ่มเพื่อน " ยกเว้นแค่เรา "
ส่วนเราก็ได้เพียงแค่ยิ้ตามปกติ แต่พอกลับมาที่ห้องเรียนก็จะเริ่มซึมๆบ้างไรบ้าง แต่ไม่ถึงกับดูออก
ถึงเราจะเป็นคนร่าเริงมากๆ แต่เรื่องบางเรื่องเราควรจะทำต่อไปไหมเราเองก็เป็นคนรักเพื่อน เราค่อนข้างน้อยใจที่เพื่อนเราทำตัวแบบนี้ใส่เพราะเหมือนกับว่าเราไม่มีค่าอะไรเลย บางครั้งก็รู้สึกเบื่อเหมือนทุกอย่างจะรีเซ็ทใหม่ให้ไปชอบสิ่งอื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่เราชอบอยู่ตอนปัจจุบัน
ก่อนหน้านั้นในกลุ่มเราเคยมี5คนแต่คนนึงออกไปเพราะด้วยี่เขาอยากออก เพื่อนทุกคในกลุ่มเกลียดคนๆนี้มากแต่เราให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำไปเพราะยังไงก็ต้องมีบ้างที่ทำตัวแย่ๆใส่ แต่มีช่วงนึงที่เราไปคุยกับเพื่อนที่ออกจากกลุ่มไปตามปกติ แต่เพื่อนในกลุ่มเห็นว่าเราสนิทกับนางมากเกินจนรู้สึกอยากจะตัดเราออกจากกลุ่ม แต่ถึงยังนั้นเพื่อนเราก็ยังเชื่อใจอยู่เลยเรียกเรามาคุย เราก็สัญญาว่าจะคุยกับเพื่อนที่ออกจากกลุ่มไปเป็นแค่คนที่รู้จักเท่านั้น เพราะเราเองก็รักคนในกลุ่มมากๆ
แต่เรานึกว่าหลังจากวันนั้นทุกอย่างจะดีขึ้น แต่มันกลับทำให้เราน้อยใจคนในกลุ่มมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว