เราเกิดมาเป็นสาวสองค่ะ ค่อนข้างมีเพื่อนน้อย มักมีคนไม่จริงใจคนเข้าใจเราผิดในตัวเรามากกว่า จนเวลาเรียนมันจะกดดันหน่อย
เราก็พยายามทำตัวเองดีเพื่อพ่อแม่ตลอด จนเข้ามหาลัยแรก ติดมหาลัยย่านบางเขน เราต้องแต่งชายแล้วเราเป็นสาวสองมันกดดันมาก
ทนไม่ไหวเลยซิ่วมา มหาลัยรังสิต ก็มีปัญกับเพื่อนในสาขา คือไม่ใช่ปัญหาเราแต่เราอยู่ในกลุ่มที่มีอีกกลุ่มอคติกันเลยจะตบจนเรายอมออกมา
พยายามสอบใหม่ จนติดมหาลัยรอบแอดค่ะ แต่พอรับน้องไปรู้ว่ามันไม่ใช่ก็ออก จนตอนนี้ซิ่วมา3มหาลัยแล้วกำลังแอดปีนี้ใหม่
กำลังใจเริ่มถดถอย เหมือนกลัวจะเจอปัญหาอะไรเดิมๆ เรามักจะโทษตัวเองเสมอว่า ทำไมเราไม่เกิดเป็นผู้หญิงแท้ อะไรจะได้ง่ายกว่านี้
ถึงจะหน้าตาพอโอเคแต่ก็โดนสังคมอคติ กดดันเราจนเราไม่อยากออกไปไหน ได้แต่โทษตัวเอง หางานพาททามทำเราก็ทำได้นะ
แต่มันไม่พอที่จะแบ่งเบาภาระพ่อแม่ได้ เราเสียใจและเริ่มโทษตัวเองมากๆว่า เราน่าจะรู้ตัวเร็วว่าควรไปประกวดแล้วหาเงินให้ท่าน
แต่มันก็สายไปแล้ว ตอนนี้อายุ23ปีแล้ว จะไปประกวดที่ไหน แล้วถ้าเราติดมหาลัยรอบนี้เพื่อนจะรังเกียจเรามั้ย เครียดไปหมด
เราเจอเรื่องร้ายๆจนร้องไห้มาบ่อยๆ โทษตัวเองเสมอว่า เนี่ยไม่ใช่ของแท้ก็ตายๆไปซะ มองไปหาแม่ บางทีแม่ก็ไม่เข้าใจเราเท่าไหร่
เราพยายามหาทางจบชีวิตตัวเอง เราคิดแค่ว่า แค่เราตายคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แม่มีพี่เราอีก ไม่เป็นไรหรอก ตายไปทุกคนอาจจะดีใจ
เรามักจะไม่มั่นใจในตัวเองเลย เพราะเราขี้อายแต่เด็ก โลกส่วนตัวสูง พยายามปรับให้ดีขึ้นนะพยายามเข้าหาทุกสิ่งแต่มันก็ไม่ได้ตามมที่หวัง
อยากจบๆชีวิตไปซะ เราอยู่ต่อไปนี่อาจจะเจอเรื่องร้ายมากกว่าที่เจอมาก็ได้ เรากลัวมากกลัวจนปิดตัวเองจากทุกสิ่ง อยากไปในที่ๆมีเราคนเดียว
ตายๆไปซะ เผื่อจะได้ไม่เกิดเรื่องร้ายๆจนทำให้เราต้องจบชีวิตน่าอนาถกว่านี้ ตายไปซะตอนนี้ยังดีกว่าตายในวันที่มันเลวร้ายกว่านี้....
ชีวิตเราไปไหว้พระก็ปล่อยวางไม่ลง นึกำถึงภาพอดีตตัวเองและมองไปในข้างหน้าว่ามันอาจจะเลวร้ายกว่านี้เป็นร้ายๆเท่าก็ได้
แต่ก็กลัวบาปอีก เกิดเป็นเพศวิปริตก็บาปพอแล้ว แต่ก็ทำใจไม่ได้ถ้าจะมีชีวิตในวันข้างหน้า ตายไปเกิดเป็นอย่างอื่นน่าจะดีกว่าเป็นสาวสองแหละนะ
ไม่อยากมีชีวิตต่อไป
เราก็พยายามทำตัวเองดีเพื่อพ่อแม่ตลอด จนเข้ามหาลัยแรก ติดมหาลัยย่านบางเขน เราต้องแต่งชายแล้วเราเป็นสาวสองมันกดดันมาก
ทนไม่ไหวเลยซิ่วมา มหาลัยรังสิต ก็มีปัญกับเพื่อนในสาขา คือไม่ใช่ปัญหาเราแต่เราอยู่ในกลุ่มที่มีอีกกลุ่มอคติกันเลยจะตบจนเรายอมออกมา
พยายามสอบใหม่ จนติดมหาลัยรอบแอดค่ะ แต่พอรับน้องไปรู้ว่ามันไม่ใช่ก็ออก จนตอนนี้ซิ่วมา3มหาลัยแล้วกำลังแอดปีนี้ใหม่
กำลังใจเริ่มถดถอย เหมือนกลัวจะเจอปัญหาอะไรเดิมๆ เรามักจะโทษตัวเองเสมอว่า ทำไมเราไม่เกิดเป็นผู้หญิงแท้ อะไรจะได้ง่ายกว่านี้
ถึงจะหน้าตาพอโอเคแต่ก็โดนสังคมอคติ กดดันเราจนเราไม่อยากออกไปไหน ได้แต่โทษตัวเอง หางานพาททามทำเราก็ทำได้นะ
แต่มันไม่พอที่จะแบ่งเบาภาระพ่อแม่ได้ เราเสียใจและเริ่มโทษตัวเองมากๆว่า เราน่าจะรู้ตัวเร็วว่าควรไปประกวดแล้วหาเงินให้ท่าน
แต่มันก็สายไปแล้ว ตอนนี้อายุ23ปีแล้ว จะไปประกวดที่ไหน แล้วถ้าเราติดมหาลัยรอบนี้เพื่อนจะรังเกียจเรามั้ย เครียดไปหมด
เราเจอเรื่องร้ายๆจนร้องไห้มาบ่อยๆ โทษตัวเองเสมอว่า เนี่ยไม่ใช่ของแท้ก็ตายๆไปซะ มองไปหาแม่ บางทีแม่ก็ไม่เข้าใจเราเท่าไหร่
เราพยายามหาทางจบชีวิตตัวเอง เราคิดแค่ว่า แค่เราตายคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แม่มีพี่เราอีก ไม่เป็นไรหรอก ตายไปทุกคนอาจจะดีใจ
เรามักจะไม่มั่นใจในตัวเองเลย เพราะเราขี้อายแต่เด็ก โลกส่วนตัวสูง พยายามปรับให้ดีขึ้นนะพยายามเข้าหาทุกสิ่งแต่มันก็ไม่ได้ตามมที่หวัง
อยากจบๆชีวิตไปซะ เราอยู่ต่อไปนี่อาจจะเจอเรื่องร้ายมากกว่าที่เจอมาก็ได้ เรากลัวมากกลัวจนปิดตัวเองจากทุกสิ่ง อยากไปในที่ๆมีเราคนเดียว
ตายๆไปซะ เผื่อจะได้ไม่เกิดเรื่องร้ายๆจนทำให้เราต้องจบชีวิตน่าอนาถกว่านี้ ตายไปซะตอนนี้ยังดีกว่าตายในวันที่มันเลวร้ายกว่านี้....
ชีวิตเราไปไหว้พระก็ปล่อยวางไม่ลง นึกำถึงภาพอดีตตัวเองและมองไปในข้างหน้าว่ามันอาจจะเลวร้ายกว่านี้เป็นร้ายๆเท่าก็ได้
แต่ก็กลัวบาปอีก เกิดเป็นเพศวิปริตก็บาปพอแล้ว แต่ก็ทำใจไม่ได้ถ้าจะมีชีวิตในวันข้างหน้า ตายไปเกิดเป็นอย่างอื่นน่าจะดีกว่าเป็นสาวสองแหละนะ