ชีวิตหลังความตายของแม่ตรงกับชีวิตหลังความตายของเพื่อน

ย้อนกลับไปเมื่อ ประมาณปี 2552-2553 ตอนนั้นผมและครอบครัว ไปทำงานที่จังหวัดหนึ่งที่ภาคใต้ ส่วนผมก็ย้ายไปเรียนที่นั่น พ่อแม่ทำงานเลี้ยงกุ้งกุลา เพื่อส่งออกให้นายหัวคนหนึ่ง ช่วงประมาณ ม.3 ผมกำลังเดินทางไปทัศนศึกษาแถวภาคเหนือ จู่ๆผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น เบอร์ที่โทรเข้าคือเบอร์พ่อผม พ่อพูดขึ้นว่า "ทำใจดีๆนะ แม่อยู่ห้องไอซียู " หลังจากพ่อพูดผมก็ชาไปทั้งตัว แล้วไม่ได้ยินอะไรที่พ่อพูดต่อเลย(สาเหตุที่แม่เข้าห้องไอซียู คือแม่เป็นลมขณะเดินให้อาหารกุ้งล้มใส่เครื่องปั่นน้ำออกซิเจนกุ้ง) หลังจากลับทัศนะศึกษาผมรีบกลับไปหาแม่ที่โรงพยาบาลตอนนั้นแม่รู้สึกตัวดีและปลอดภัยดี แม่จับมือผมแน่นแล้วน้ำตาไหล แม่พูดว่า"นึกว่าจะไม่ได้กลับมาแล้ว" ผมสงสัยในสิ่งที่แม่พูดจึงถามว่าทำไมถึงคิดแบบนั้น แม่เล่าให้ฟังว่าตอนหมดสติไป แม่ไปอยู่ที่ๆหนึ่งเป็นหมู่บ้านมีผู้คนเยอะแยะ ใช้ชีวิตปกติ มีตลาดขายของ ร่างกายแม่เปลือยเปล่า แม่รู้สึกหิวมากเดินไปขอของกินกับคนๆหนึ่ง ชายคนนั้นยื่นให้ในมือก่อนยื่นยังเป็นอาหารแต่พอแม่จับาหารเพื่อจะเอามากินมันก็กลายไปเป็นผุยผง ไม่ว่าจะยื่นอะไรให้ก็สลายไปทันทีที่แม่จับ จากนั้นชายคนนั้นก็ถามพึ่งมาเหรอ แม่ตอบว่าใช่ ชายคนนั้นก็เลยบอกให้แม่เดินไปต่อจะพบแม่น้ำแล้วจะรู้ว่าเราจะไปไหนต่อ แม่จึงเดินต่อไปตามคำแนะนำของชายคนดังกล่าวก็พบคนยืนต่อแถวมากมายยาวเหยียด แม่จึงเดินไปต่อแถวกับคนเหล่านั้น ก่อนที่จะถึงคิวแม่ แม่มองไปเห็นชายสองคนยืนถืออาวุธจากที่แม่เล่าคล้ายๆยมฑูตคอยยืนควบคุมผุ้คนเข้าแถวเพื่อจะข้ามแม่น้ำไป เมื่อถึงคิวแม่ชายสองคนเอามือยื่นออกมาเพื่อกันแม่ไม่ให้ผ่าน ชายคนหนึ่งจ้องมองแม่อยู่สักพักแล้วบอกว่า "ยังไม่ถึงเวลาตายของเจ้า ให้เดินกลับไป เดินเลยหมู่บ้านไปเจ้าจะเห็นทางออก" แม่ตกใจในสิ่งสิ่งที่ชายคนนั้นพูดแต่แม่ก็ทำตาม แม่บอกพอเดินเลยหมู่บ้านไปก็เห็นแสงขาวๆสว่างขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังลืมตา เห็นเป็นแสงไฟจากหลอดไฟที่ติดอยู่บนเพดานห้องพยาบาล เมื่อลืมตาขึ้นก็รุ้สึกหิวน้ำมากๆ พ่อก้เอาน้ำมาให้แม่กินและแม่็กินเอยะมากจากที่พ่อเล่า พอแม่เล่าจบผมจึงถามไปว่าไปที่นั่นรู้สึกว่านานไหม นานแค่ไหน แม่บอกผมว่าน่าจะไม่ถึงชั่วโมง แต่แม่หลับไปเกือบอาทิตในโลกความเป็นจริง นี่แหละครับ ชีวิตหลังความตายของแม่(ชั่วครู่)ไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่เล่านั้นจะเป็นความจริงไหม แต่มันดันมาตรงกับเพื่อนผมคนหนึ่งจึงทำให้ผมเชื่ออย่างสนิทใจ ว่าสิ่งที่แม่เล่านั้นอาจจะเป็นจริง เรื่องของเพื่อนเดี๋ยวมาต่อนะครับ ...