๒๓๓. อตฺเถ ชาเต จ ปณฺฑิตํ.
ในเมื่อเรื่องราวเกิดขึ้น ย่อมต้องการบัณฑิต.
ขุ. ชา. เอก. ๒๗๓๐.

“การยอมรับผลดี นักบวช นักพรต จะต้องไม่ลืม ทั้งประชาชนก็จะต้องไม่ลืม ว่า เมื่อเลห์ เกี่ยวกะเรื่องเงิน-ทอง ยกเป็นเรื่องส่อเสียด และเป็นเรื่องเสียดทาน คือไม่ยอมรับว่า เงิน-ทอง มีผลดี มันก็วิปริตและเกิดวิกลจริตให้เกิดแก่สังคมเกินไป ย่อมนับว่าเป็นทิฏฐิวิปลาส หากไม่ยอมรับเงิน-ทอง ว่าดี ก็วิปลาส “เช่นการเห็นเชือกเป็นงู หรือเห็นพยับแดดเป็นน้ำ” เป็นต้น เพื่อจะกระทำหรือเพื่อจะไม่ทำอะไรก็ตาม หากไม่ยอมรับว่า เงิน-ทอง มีผลดี ย่อมวิปริต และไม่ถูก ยิ่งเงินเราที่มีตราแห่งองค์อุปถัมภกแห่งชาติแล้ว ย่อมจะยิ่งเป็นเงินทองที่มีผลดี และถูก ต้องตัดสินร่วมกันก่อนว่า เงิน-ทอง เป็นสิ่งดี มีผลดี แก่โลก และเป็นสิ่งถูก แก่โลก เพราะนั่นไม่ใช่ธนบัตร ทองปลอม หรือเงินปลอม ฉะนั้น การไม่ยอมรับผลดีของเงิน-ทอง จึงไม่ถูก

ใครเป็นคนผู้ดีแล้ว ต้องเล่นบทบาทที่รู้ว่าเงินทองนั้นเป็นสิ่งดี แค่แต่เงินสกุลอื่น ที่ยังไม่ดี ก็ควรเอาเงินสกุลอื่น ๆ นั้นมาทำให้ดี มาใช้แทนความคิดอยากปรับปรุงอันนั้น ที่เกิดขึ้นแล้วทั่วไป ควรปรับปรุงอะไรก็ใช้เงินอันนั้น ๆ ทองอันนั้น ๆ นับเฉพาะแต่นิกายเถรวาทเรา เงินใด!ที่เป็นชนิดเลว ที่ยังไม่มีรูปภาพองค์อุปถัมภ์ของชาติเรา มีอยู่หลายสกุลเงินเป็นอันมาก ก็ควรให้นำมาใช้เป็นสื่อกลางร่วมด้วย ในการที่ภิกษุเดิมจะประกาศรวมตัวกันเปลี่ยนนิกายของพระสงฆ์ และให้ใช้เงิน-ทอง นั้นๆ ได้ตามสะดวก ทุกที่

ควรประกาศ ยกเว้นไว้แต่ พระเถระ! ที่กระทำได้ตามพระธรรมวินัยแล้ว ที่ประชาชนจะไม่ให้มีการ ให้ใช้เงินใช้ทอง ด้วยตรา หรือเงินในสกุลอื่น ๆ อะไร ๆ ทั้งสิ้น”