อย่างงี๊เห็นแก่ตัวมั้ยย

เราเลือกทุกอย่าง โดยที่คนอื่นไม่ได้เลือก แล้วแบบ เราก็ทิ้งตัวตนตนเองไปเพื่อคนที่เราไม่ได้รักไม่ได้ เพราะบางทีเราอาจไม่ได้รักคนคนนั้นอ่ะ แม้กระทั่งพ่อแม่อ่ะ เพราะบางทีคนที่เราคิดว่าจะให้คำปรึกษาได้ดีกลับไม่ใช่พ่อแม่แต่เป็นคนนอกตัว แต่เราก็รักพ่อแม่แต่ไม่ใช่แบบรักเลยอ่ะ เราจะแบบซึ้งในพระคุณท่านมากกว่า เรียกว่าเราไม่รักพ่อแม่มั้ย(เราก็ไม่รู้T^T) เราก็เลือกที่จะอยู่เงียบๆเพราะแบบเรามีพร้อมทุกอย่าง ที่บ้านคอมก็มี ข้าวเช้ากลางวันเย็นสามเวลาแม่เตรียมให้หมดเลย เราแค่ตากผ้าซักผ้ากับล้างจาน แต่เราก็คิดว่าเราไม่ได้มองข้ามใครนะ เราก็ทำหน้าที่เท่าที่เราทำได้ แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทั้งๆที่รู้สึกเหมือนทุกคนรักเรา เรากลับไม่ได้รักทุกคนอ่ะ เพราะอะไร แล้วความรักก็ไม่ใช่รางวัลตอบแทนความดีด้วย มันคือความรู้สึกน่ะ ส่วนคนที่เรารักเค้าก็ไม่รักเราบ้าง หรือจะรักบ้างก็ไม่รู้ แต่เราก็ยังอยากจะรัก แต่ความรักไม่ใช่ความดีอีกเช่นกัน เราให้คนที่เรารักไม่ได้ทั้งหมด ถึงเราจะรัมากเพียงใดก็ตาม เราก็ต้องรักของเราเงียบๆจนกว่าเวลาจะทำให้เราจากเค้าไป ถึงวันนั้นเราก็เลิกรักได้แล้ว รักแล้วเป็นทุกข์ที่ให้เค้าไม่ได้น่ะ จะรักทำไมเนอะ เพราะทุคนก็เชื่อว่ารักใครจะทำความดีต่อคนคนนั้นใช่มั้ยล่ะ แต่เราไม่ใช่ สำหรับเรา ความรักไม่จำเป็นต้องทำความดี อย่างนี้เราเห็นแก่ตัวมั้ย เพราะมันทำให้เราเสียอิสระด้วย และเราเป็นคนรักอิสระ และเราไม่อยากไขว่คว้าอะไรอีกแล้ว และก็เหนื่อยนะที่ต้องเป็นแบบนี้ เราเห็นแก่ตัวใช่มะ เพราะยิ่งเรารักมากเท่าไหร่ เรายิ่งไม่ให้มากเท่านั้น เพราะเราคิดว่า เค้าควรเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง และไม่รู้อะไรก็ควรมาถามเรา จะดีกว่า เราเป็นคนเงียบๆน่ะ

#แก้คำผิด1