เมื่อเช้า ผมเดินออกไปเดินเล่นหน้าบ้าน
หน้าบ้านผมจะเป็นที่สาธารณะของหมู่บ้าน มีต้นไม้ปกคลุมร่มรื่น
ทำให้คนงาน ที่รับเหมาซ่อมแซมบ้านในหมู่บ้าน ชอบมานั่งพักผ่อน กินข้าวเที่ยงอยู่เป็นประจำ
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือ ขยะพลาสติก โฟม ถูกทิ้งเรี่ยราดบ้าง บางครั้ง
ซึ่งผมเองก็จะตามไปเก็บ ไปเคลียร์พื้นที่ให้มันสะอาด
บางครั้งผมก็ไปปัดกวาดใบไม้ให้ดูแลสะอาดตา เผื่อให้เด็กๆ วิ่งเล่น
บางคนอาจจะโกรธ หรือ ไม่พอใจ ที่ทำสกปรกเลอะเทอะ ปล่อยให้เราต้องตามเก็บ
แต่ผมมีความสุข ที่จะทำ คิดแค่ว่า มันสกปรกก็เคลียร์ให้มันสะอาด แค่นั้นเอง
บางคนอาจคิด ทำทำไมว๊ะ เหนื่อย ที่ๆ ก็ไม่ใช่ของเราสักหน่อย !!!
ตรงบริเวณที่สาธารณะ ทางโครงการหมู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไร
ผมก็จะปลูกมะละกอ ปลูกข่าตะไคร้ ต้นมะกรูดไว้
ใครผ่านไปมาก็จะบอกเขาว่า ใครอยากเก็นไปทำอาหารก็ตามสบาย เก็บได้เลย
บางคนก็มาเก็บ มะละกอไปทำส้มตำ เก็บข่าตะไคร้ไปทำอาหาร.... ฯลฯ
ผมบวชที่วัดล่ำเปิง เชียงใหม่ ศิษย์อาจารย์ทอง สาขาวัดจอมทอง
แต่ไปจำพรรษาที่แม่กะต๋อม อ. วังชิ้น จ. แพร่ จนครบพรรษา
สิ่งที่พระพี่เลี้ยงสอนผม ผมจำขึ้นใจในทุกวันนี้ คือ การทำบุญ
การทำบุญ ไม่ใช่แค่การ บริจากทาน ตักบาตร ทำสังฆทานเท่านั้น
การใช้แรงทำสาธารณะประโยชน์ ก็คือการทำบุญอย่างหนึ่ง
เช่น เราไปเที่ยวภูเขา น้ำตก ชายหาด เห็นขยะ ถุงขนม ขวดพลาดสติก
ให้รีบเก็บทันที แล้วไม่ต้องไปด่าหรือไปบ่นคนทิ้ง แล้วจะเกิดกุศล
การแพ้วถางทาง ให้คนเดิน เช่นเห็นขวดแก้ว หนาม ตะปู
ให้นึกว่าถ้าเด็กวิ่งเล่นเหยียบหนาม เขาก็จะบาดเจ็บ ดังนั้นเราต้องเก็บทันที
การเสียสละเปิดไฟส่องสว่าง ในที่สาธารณะ เป็นการทำบุญอย่างหนึ่ง .....
เมื่อวันก่อน ผมดูคลิปยูทูป ประเทศอันตราย ประเทศแห้งแล้ง ประเทศอดอยาก อย่างราวันด้า
ทำให้ผมมานั่งคิด ว่า ทำไมพวกเขา จึงไปเกิดในประเทศนั้นๆ ..
ผมมีความเชื่อส่วนตัว
ถ้าเราเชื่อมั่นใน "กฏแห่งกรรม" ถ้าเราเชื่อมั่นใน "บุญกุศล"
การปฏิบัติตามกฏหมายจราจร การไม่ทิ้งขยะไปทั่วเรี่ยราด
อานิสงค์ในการบำเพ็ญประโยชน์สาธารณะ จะทำให้เราได้ไปเกิดในชัยภูมิที่ดี
หรือเวลาเราซื้อบ้าน ก็จะได้บ้านที่ดี น้ำไฟสะดวก สะอาด ปลอดภัย ไปมาสะดวก ..
สิ่งต่างๆ เหล่านี้ เป็นการทำบุญที่ไม่ต้องเสียเงินซักบาท
:: การทำบุญ ... การทำความดี
หน้าบ้านผมจะเป็นที่สาธารณะของหมู่บ้าน มีต้นไม้ปกคลุมร่มรื่น
ทำให้คนงาน ที่รับเหมาซ่อมแซมบ้านในหมู่บ้าน ชอบมานั่งพักผ่อน กินข้าวเที่ยงอยู่เป็นประจำ
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือ ขยะพลาสติก โฟม ถูกทิ้งเรี่ยราดบ้าง บางครั้ง
ซึ่งผมเองก็จะตามไปเก็บ ไปเคลียร์พื้นที่ให้มันสะอาด
บางครั้งผมก็ไปปัดกวาดใบไม้ให้ดูแลสะอาดตา เผื่อให้เด็กๆ วิ่งเล่น
บางคนอาจจะโกรธ หรือ ไม่พอใจ ที่ทำสกปรกเลอะเทอะ ปล่อยให้เราต้องตามเก็บ
แต่ผมมีความสุข ที่จะทำ คิดแค่ว่า มันสกปรกก็เคลียร์ให้มันสะอาด แค่นั้นเอง
บางคนอาจคิด ทำทำไมว๊ะ เหนื่อย ที่ๆ ก็ไม่ใช่ของเราสักหน่อย !!!
ตรงบริเวณที่สาธารณะ ทางโครงการหมู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไร
ผมก็จะปลูกมะละกอ ปลูกข่าตะไคร้ ต้นมะกรูดไว้
ใครผ่านไปมาก็จะบอกเขาว่า ใครอยากเก็นไปทำอาหารก็ตามสบาย เก็บได้เลย
บางคนก็มาเก็บ มะละกอไปทำส้มตำ เก็บข่าตะไคร้ไปทำอาหาร.... ฯลฯ
ผมบวชที่วัดล่ำเปิง เชียงใหม่ ศิษย์อาจารย์ทอง สาขาวัดจอมทอง
แต่ไปจำพรรษาที่แม่กะต๋อม อ. วังชิ้น จ. แพร่ จนครบพรรษา
สิ่งที่พระพี่เลี้ยงสอนผม ผมจำขึ้นใจในทุกวันนี้ คือ การทำบุญ
การทำบุญ ไม่ใช่แค่การ บริจากทาน ตักบาตร ทำสังฆทานเท่านั้น
การใช้แรงทำสาธารณะประโยชน์ ก็คือการทำบุญอย่างหนึ่ง
เช่น เราไปเที่ยวภูเขา น้ำตก ชายหาด เห็นขยะ ถุงขนม ขวดพลาดสติก
ให้รีบเก็บทันที แล้วไม่ต้องไปด่าหรือไปบ่นคนทิ้ง แล้วจะเกิดกุศล
การแพ้วถางทาง ให้คนเดิน เช่นเห็นขวดแก้ว หนาม ตะปู
ให้นึกว่าถ้าเด็กวิ่งเล่นเหยียบหนาม เขาก็จะบาดเจ็บ ดังนั้นเราต้องเก็บทันที
การเสียสละเปิดไฟส่องสว่าง ในที่สาธารณะ เป็นการทำบุญอย่างหนึ่ง .....
เมื่อวันก่อน ผมดูคลิปยูทูป ประเทศอันตราย ประเทศแห้งแล้ง ประเทศอดอยาก อย่างราวันด้า
ทำให้ผมมานั่งคิด ว่า ทำไมพวกเขา จึงไปเกิดในประเทศนั้นๆ ..
ผมมีความเชื่อส่วนตัว
ถ้าเราเชื่อมั่นใน "กฏแห่งกรรม" ถ้าเราเชื่อมั่นใน "บุญกุศล"
การปฏิบัติตามกฏหมายจราจร การไม่ทิ้งขยะไปทั่วเรี่ยราด
อานิสงค์ในการบำเพ็ญประโยชน์สาธารณะ จะทำให้เราได้ไปเกิดในชัยภูมิที่ดี
หรือเวลาเราซื้อบ้าน ก็จะได้บ้านที่ดี น้ำไฟสะดวก สะอาด ปลอดภัย ไปมาสะดวก ..
สิ่งต่างๆ เหล่านี้ เป็นการทำบุญที่ไม่ต้องเสียเงินซักบาท