คือ ผมเป็นอะไรไม่รู้อะครับ คือตั้งแต่ที่ชีวิตผมเริ่มมีปัญหา แทนที่ผมจะรู้สึกว่าอยากจะฉุดตัวเองขึ้นมาให้ดีกว่าเดิมกลับกลายเป็นว่า ผมรู้สึกเฉยชาชินไปกับมันอะครับ คือ จริงๆผมรู้สึกว่าผมสามารถทำให้ตัวเอง มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้ได้นะ แต่ผมกลับนอนอยู่เฉยๆ แล้วดูทุกอย่างค่อยๆแย่ลงไปอะครับ

ผมกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยอยากพบปะผู้คน ก่อนหน้าที่จะเป็นแบบนี้ผมก็เจอกับช่วงเวลาที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองมาเป็นเวลานานด้วยนะครับ
ตั้งแต่ที่ความรู้สึกแย่ๆตรงนั้นจบลง ผมก็กลายเป็นแบบนี้ไปเลย เมื่อไหร่ที่คิดว่าจะต้องลุกขึ้นมา ผมก็จะรู้สึกเบื่อหน่ายรู้สึกว่าชีวิตมันกำลังวิ่งไปยังจุดเดิมๆ

คือผมเริ่มคิดมากขึ้นอะครับ ทุกๆกิจกรรมที่ผมจะทำลงไปผมจะเริ่มคิดว่ามันคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปหรือเปล่า วันๆผมจะได้ทำแต่เรื่องที่ตัวเองคิดว่ามีประโยชน์ที่สุดอะครับ เหมือนกับถ้าเรื่องอะไรที่คิดว่ามันไม่จำเป็นจริงๆ ผมก็ไม่ทำไปเลย อย่างเช่นถ้าหาก ผมมีคนที่จำเป็นต้องคุยด้วย อย่างนี้บางทีมันเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำนะครับ ไม่อย่างงั้นความสัมพันธ์ก็จะแย่และลดลงไปเรื่อยๆ แต่ผมกลับ ปล่อยให้มันเป็นหยั่งงั้นไป ไม่มีกะจิตกะใจ จะไปแก้ไขอะไรให้มันดีขึ้นเลย ผมควรทำเช่นไรดีครับ ?