อายุ 30 ปี ไม่ได้แต่งงาน พอรู้ว่ามีลูก ก็เริ่มทำงาน(ก่อนหน้ารับจ็อบเล็กๆน้อยๆหาเงินใช้ไปวันๆไม่มีจุดหมาย) แต่พอรู้ว่ามีตัวเล็ก เราก็ต้องปรับตัวแต่ก็ยังติดอยู่กับการใช้ชีวิตเดิม กินเที่ยวเล่น เราก็พยายามนะ(เราคิดว่างั้น)
พอเราพยายามมากขึ้น เราก็เลยมองคนข้างตัวมากขึ้น ทำให้เห็นข้อเสียมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ผู้ชายเป็นอยู่แล้ว ยังพอรับได้ บ่นจุกจิกบ้าง แต่สามีเรามองว่าเราบ่นทุกเรื่องทุกอย่าง จนเราหมดความมั่นใจตรงนี้ไป เราทำงานทั้งคู่ ก็เหนื่อยทั้งคู่ เราไม่ได้อยากบ่น แต่อดพูดไม่ได้สักที(เราพูดกับแฟนทุกเรื่อง ก่อนซื้ออะไรบอกก่อนตลอด) แฟนก็เริ่มทำงานพร้อมกัน
เมื่อมีนาคม แฟนได้งานใหม่ที่มีกิจกรรมเที่ยวทุกเดือนเป็นโปรโมชั่นของบริษัท เราห่างกันมากขึ้นแต่ไป-กลับ ด้วยกันตลอด เริ่มมีเพื่อนผู้หญิงทักไลน์มา ก็พยายามเข้าใจ ว่าผู้หญิงเลิกกับแฟนที่เป็นเพื่อนเค้า อาจจะทักมาเพราะไม่รู้จะคุยกับใคร แต่ๆ แฟนเราเพิ่งทำงานได้ไม่กี่เดือนเองนะ เราก้อเกิดอาการน้อยใจ ก็เริ่มซักประวัติผู้หญิง แฟนตอบเรา3-4ประโยคก็เริ่มโมโห เริ่มทะเลาะกัน ใช้อารมณ์ใส่กัน และ จบเหมือนเดิม
แต่เราเป็นคนติดแฟนมาก สมัยก่อนอยู่ด้วยกันตลอดเลยอาจจะไม่รู้สึกอะไร(คบตั้งแต่ปี2) มา4ปีให้หลัง หลังจากมีลูก เริ่มทะเลาะเรื่องง่ายๆมากขึ้น มีความไม่พอใจมากขึ้น อคติใส่กันมากขึ้น แต่ไม่สามารถคุยปรับความเข้าใจกันได้เลย พอเถียงกันไปสักพัก มันเหมือนเดิมคือจบด้วยความเงียบ แต่แฟนก็จะเหมือนเริ่มชีวิตใหม่ทุกเช้า คือลืมเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวาน และทำเหมือนไม่เกิดเรื่องอะไร คุยกันเหมือนเดิม แต่เรารู้สึกว่าการทำแบบนี้ไม่ทะเลาะกันก็จริง แต่กลายเป็นว่าเราเก็บเรื่องนั้นไว้ในใจ เราก็ไม่ได้อยากคิดมากอะไรเลย แต่พอไม่เคลียร์ มันก็เหมือนไม่จบ สักพักก็มีเรื่องใหม่มาเถียงกันใหม่ วนลูปเดิม ไม่จบไม่สิ้นสักที เคยคิดว่าแยกกันอยู่ หรือ เลิกกันไปเลยดีกว่า แต่ก่อนหน้าที่มีลูกเราไม่เคยมีปัญหาอะไรกันเลย เราเลยคิดว่าควรจะพยายามคุยและปรับตัวกัน แต่เหมือนแฟนจะปล่อยรังสีออกมาตลอดเวลา ว่า "อย่าบ่น อย่ามาหาเรื่อง" การที่เราซักถาม หรือ อยากรู้เรื่องเค้าถือว่าเป็นการก้าวก่ายไปไหมค่ะ หรือเราควรจะทำเหมือนตอนก่อนมีลูก หรือยังไงดี เราไม่เข้าใจว่าถ้าไม่คุยกันจะเข้าใจกันได้ยังไง อยากจะถามเพื่อนๆพี่ๆ มีทางออกไหมค่ะ..
แต่อยากรู้ว่าจริงๆแล้วพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของครอบครัวคืออะไร ระหว่าง การเข้าใจกัน หรือ การไม่ทะเลาะกัน..
ขอบคุณค่ะ
*โพสต์แรกแท็กผิดขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
มีปัญหากับแฟนมาตลอด.. อยากได้คำแนะนำค่ะ
พอเราพยายามมากขึ้น เราก็เลยมองคนข้างตัวมากขึ้น ทำให้เห็นข้อเสียมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ผู้ชายเป็นอยู่แล้ว ยังพอรับได้ บ่นจุกจิกบ้าง แต่สามีเรามองว่าเราบ่นทุกเรื่องทุกอย่าง จนเราหมดความมั่นใจตรงนี้ไป เราทำงานทั้งคู่ ก็เหนื่อยทั้งคู่ เราไม่ได้อยากบ่น แต่อดพูดไม่ได้สักที(เราพูดกับแฟนทุกเรื่อง ก่อนซื้ออะไรบอกก่อนตลอด) แฟนก็เริ่มทำงานพร้อมกัน
เมื่อมีนาคม แฟนได้งานใหม่ที่มีกิจกรรมเที่ยวทุกเดือนเป็นโปรโมชั่นของบริษัท เราห่างกันมากขึ้นแต่ไป-กลับ ด้วยกันตลอด เริ่มมีเพื่อนผู้หญิงทักไลน์มา ก็พยายามเข้าใจ ว่าผู้หญิงเลิกกับแฟนที่เป็นเพื่อนเค้า อาจจะทักมาเพราะไม่รู้จะคุยกับใคร แต่ๆ แฟนเราเพิ่งทำงานได้ไม่กี่เดือนเองนะ เราก้อเกิดอาการน้อยใจ ก็เริ่มซักประวัติผู้หญิง แฟนตอบเรา3-4ประโยคก็เริ่มโมโห เริ่มทะเลาะกัน ใช้อารมณ์ใส่กัน และ จบเหมือนเดิม
แต่เราเป็นคนติดแฟนมาก สมัยก่อนอยู่ด้วยกันตลอดเลยอาจจะไม่รู้สึกอะไร(คบตั้งแต่ปี2) มา4ปีให้หลัง หลังจากมีลูก เริ่มทะเลาะเรื่องง่ายๆมากขึ้น มีความไม่พอใจมากขึ้น อคติใส่กันมากขึ้น แต่ไม่สามารถคุยปรับความเข้าใจกันได้เลย พอเถียงกันไปสักพัก มันเหมือนเดิมคือจบด้วยความเงียบ แต่แฟนก็จะเหมือนเริ่มชีวิตใหม่ทุกเช้า คือลืมเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวาน และทำเหมือนไม่เกิดเรื่องอะไร คุยกันเหมือนเดิม แต่เรารู้สึกว่าการทำแบบนี้ไม่ทะเลาะกันก็จริง แต่กลายเป็นว่าเราเก็บเรื่องนั้นไว้ในใจ เราก็ไม่ได้อยากคิดมากอะไรเลย แต่พอไม่เคลียร์ มันก็เหมือนไม่จบ สักพักก็มีเรื่องใหม่มาเถียงกันใหม่ วนลูปเดิม ไม่จบไม่สิ้นสักที เคยคิดว่าแยกกันอยู่ หรือ เลิกกันไปเลยดีกว่า แต่ก่อนหน้าที่มีลูกเราไม่เคยมีปัญหาอะไรกันเลย เราเลยคิดว่าควรจะพยายามคุยและปรับตัวกัน แต่เหมือนแฟนจะปล่อยรังสีออกมาตลอดเวลา ว่า "อย่าบ่น อย่ามาหาเรื่อง" การที่เราซักถาม หรือ อยากรู้เรื่องเค้าถือว่าเป็นการก้าวก่ายไปไหมค่ะ หรือเราควรจะทำเหมือนตอนก่อนมีลูก หรือยังไงดี เราไม่เข้าใจว่าถ้าไม่คุยกันจะเข้าใจกันได้ยังไง อยากจะถามเพื่อนๆพี่ๆ มีทางออกไหมค่ะ..
แต่อยากรู้ว่าจริงๆแล้วพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของครอบครัวคืออะไร ระหว่าง การเข้าใจกัน หรือ การไม่ทะเลาะกัน..
ขอบคุณค่ะ
*โพสต์แรกแท็กผิดขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ