เรื่องคือว่า  นานมาแล้ว เคยนอนทำสมาธิ
แล้วภาวนา พุทโธ พุทโธ ไปเรื่อยๆ ทำแบบนี้มาประมาณ1อาทิตย์  แล้วก็เกิดสภาวะนึง  คำภาวนาพุทโธหายไป
(ที่หายไปเพราะเหมือนจิตปล่อยคำภาวนาไปเอง) มันเบาเหมือนไม่มีร่างกายแล้ว ลมหายใจก็ไม่มี  เหมือนไม่มีอะไรอยู่ในโลกนี้เลย มันมืดๆ ตอนนั้นจำได้ว่าเหลือจิตดวงหนึ่งดวงเดียว จิตดวงนี้รู้สึกชัดเจนยังไงบอกไม่ถูก แล้วก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีสติเท่านี้มาก่อนครับ มันมีความสุขแบบบอกไม่ถูก มันเป็นความสุขที่สุดยอดมากๆๆๆๆๆๆ
(ตลอดชีวิตที่ผ่านมาถ้าเอาความสุขมารวมกันก็ไม่เท่ากับความสุขที่ได้จากการทำสมาธิในครั้งนั้น).  หลังจากนั้นก็นอนสมาธิมาเกือบจะทุกวัน เพราะอยากมีความสุขแบบนั้นอีก.  แต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้เหมือนเดิมสักที
ปจุบันก็พึ่งมาเริ่มศึกษาธรรมะ ไม่นานนัก
(แต่ อาจจะมีงงๆ55555) มี รัก โลภ โกรธ หลง บ้าง บางครั้งก็มีจิตที่เป็นกุศล บางครั้งก็มีจิตอกุศล  😂  

คำถามคือ  
สภาวะที่เล่ามาใช่ฌาน4ไหมครับ

( ที่ผ่านมาปฏิบัติอย่างเดียวไม่เคยศึกษา )
ขอบคุณสำหรับคนเข้ามาอ่าน และเข้ามาตอบนะครับ