ขอถามหน่อยครับ ผมแปลกมากเลยเหรอครับ ที่ผมมีภรรยาเพียงแค่คนเดียว ไม่มีบ้านเล็ก บ้านน้อย สาเหตุของเรื่องนี้คือ ผมเป็นคนต่างจังหวัด ได้เข้ามาทำงานกรุงเทพได้ประมาณ2-3ปีก็ได้มารู้จักกับภรรยาผม ตอนนั้นเธอเพิ่งเข้ามาทำงานโรงงานที่กรุงเทพใหม่ๆ และพักอยู่หอพักเดียวกันครับ ตอนที่เธอเจอกันกับผมตอนนั้นก็อายุ18ปีครับ(เรา2คนอายุเท่ากัน) "ปัจจุบันนี้ผมและภรรยาอายุ 37 ปี และมีพยานรักร่วมกัน1คน(ผู้หญิง)"
ย้อนหลังไป เมื่อ11ปีก่อนตอนอยู่กรุงเทพผมรู้สึกว่าการเป็นลูกจ้างเค้ามันจะรู้สึกเริ่มเบื่อๆ เลยคิดยากจะหาช่องทางหันมาค้าขาย แต่ถ้ายังอยู่ที่กรุงเทพเงินเก็บคงจะไม่พอที่จะเปิดร้านค้าขาย เฉพาะค่าเช่าที่เช่าร้านเงินที่มีเก็บอยู่ก็แทบจะไม่พอแล้ว ไหนจะต้องเอาเงินมาลุงทุนซื้อสินค้ามาขายอีก ผมจึงตัดสินใจพาลูกและภรรยากลับมาสร้างรากฐานที่บ้านเกิด(บ้านผมเอง) อย่างที่บอกล่ะครับเรื่องค่าใช้จ่ายในเรื่องค่าเช่าที่เช่าร้านจะถูกกว่าที่กรุงเทพครึ่งๆจึงตัดสินใจอพยบครอบครัวมา และตอนกลับมาอยู่ใหม่ๆก็บังเอิญได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนหลายๆคน ก็มักจะถามสารทุกข์สุกดิบกันตามธรรดา และทุกครั้งที่ได้คุยกันกับเพื่อนๆนอกจากคำถามเกี่ยวกับสารทุกข์สุขดิบแล้ว คำถามที่ตามมาทุกครั้งที่ผมเจอคือ "มีลูกมีเมียรึยัง" และ "เมียคนที่เท่าไหร่แล้วกับเมียคนเก่ามีลูกด้วยกันมั๊ย" พอผมบอกออกไปว่า "ผมมีภรรยาเพียงแค่คนนี้ และมีแค่คนเดียวนะ" บรรดาเพื่อนๆผมหาว่าผมโกหก บางคนหาว่าผมปกปิดไว้ไม่ยอมบอกก็มี ผมก็บอกว่าไม่มีจริงๆ ก็แฟนผมเค้าดีอยู่แล้วผมจะไปหาคนใหม่ทำไม เค้าไม่ได้ทำตัวเลวร้ายอะไร ยามผมลำบาก(ตอนทำงานอยู่กรุงเทพ)เคยอดมื้อกินมื้อด้วยกัน เคยลำบากยากเข็ญมาพร้อมๆกัน พอชีวิตเริ่มจะดีขึ้นจะให้ผมทิ้งเค้าไปหาคนใหม่มาแทนที่ผมทำไม่ได้ ผมตอบเพื่อนไปแบบนี้จริงๆ เพื่อนผมบอกว่าผมทำตัวแปลกว่ะ เพราะเพื่อนผมแต่ล่ะคนอย่างน้อยๆมีภรรยาขั้นต่ำ2คนขึ้นไป ที่กำลังมีแอบบ้านเล็กบ้านน้อยก็มี ผมเลยกลายเป็นคนแปลกในสายตาเพื่อนผมที่คิดมีภรรยาเพียงคนเดียว ผมแปลกจริงๆเหรอครับ ผมงงจริงๆ (แต่ถึงผมจะแปลกจริงๆอย่างที่เพื่อนผมว่า ผมก็คิดจะมีภรรยาแค่คนเดียวนะไม่เปลี่ยนใจเพราะคิดถึงตอนลำบากด้วยกันทีไร ผมนี่ซึ้งน้ำใจภรรยาผมจริงๆครับที่เธอไม่คิดจะทิ้งผมไปไหน)
ผมแปลกมากเลยเหรอครับที่ผมมีภรรยาเพียงคนเดียวและไม่มีบ้านเล็กบ้านน้อย สำหรับผู้ชายแล้วผมแปลกเหรอครับ
ย้อนหลังไป เมื่อ11ปีก่อนตอนอยู่กรุงเทพผมรู้สึกว่าการเป็นลูกจ้างเค้ามันจะรู้สึกเริ่มเบื่อๆ เลยคิดยากจะหาช่องทางหันมาค้าขาย แต่ถ้ายังอยู่ที่กรุงเทพเงินเก็บคงจะไม่พอที่จะเปิดร้านค้าขาย เฉพาะค่าเช่าที่เช่าร้านเงินที่มีเก็บอยู่ก็แทบจะไม่พอแล้ว ไหนจะต้องเอาเงินมาลุงทุนซื้อสินค้ามาขายอีก ผมจึงตัดสินใจพาลูกและภรรยากลับมาสร้างรากฐานที่บ้านเกิด(บ้านผมเอง) อย่างที่บอกล่ะครับเรื่องค่าใช้จ่ายในเรื่องค่าเช่าที่เช่าร้านจะถูกกว่าที่กรุงเทพครึ่งๆจึงตัดสินใจอพยบครอบครัวมา และตอนกลับมาอยู่ใหม่ๆก็บังเอิญได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนหลายๆคน ก็มักจะถามสารทุกข์สุกดิบกันตามธรรดา และทุกครั้งที่ได้คุยกันกับเพื่อนๆนอกจากคำถามเกี่ยวกับสารทุกข์สุขดิบแล้ว คำถามที่ตามมาทุกครั้งที่ผมเจอคือ "มีลูกมีเมียรึยัง" และ "เมียคนที่เท่าไหร่แล้วกับเมียคนเก่ามีลูกด้วยกันมั๊ย" พอผมบอกออกไปว่า "ผมมีภรรยาเพียงแค่คนนี้ และมีแค่คนเดียวนะ" บรรดาเพื่อนๆผมหาว่าผมโกหก บางคนหาว่าผมปกปิดไว้ไม่ยอมบอกก็มี ผมก็บอกว่าไม่มีจริงๆ ก็แฟนผมเค้าดีอยู่แล้วผมจะไปหาคนใหม่ทำไม เค้าไม่ได้ทำตัวเลวร้ายอะไร ยามผมลำบาก(ตอนทำงานอยู่กรุงเทพ)เคยอดมื้อกินมื้อด้วยกัน เคยลำบากยากเข็ญมาพร้อมๆกัน พอชีวิตเริ่มจะดีขึ้นจะให้ผมทิ้งเค้าไปหาคนใหม่มาแทนที่ผมทำไม่ได้ ผมตอบเพื่อนไปแบบนี้จริงๆ เพื่อนผมบอกว่าผมทำตัวแปลกว่ะ เพราะเพื่อนผมแต่ล่ะคนอย่างน้อยๆมีภรรยาขั้นต่ำ2คนขึ้นไป ที่กำลังมีแอบบ้านเล็กบ้านน้อยก็มี ผมเลยกลายเป็นคนแปลกในสายตาเพื่อนผมที่คิดมีภรรยาเพียงคนเดียว ผมแปลกจริงๆเหรอครับ ผมงงจริงๆ (แต่ถึงผมจะแปลกจริงๆอย่างที่เพื่อนผมว่า ผมก็คิดจะมีภรรยาแค่คนเดียวนะไม่เปลี่ยนใจเพราะคิดถึงตอนลำบากด้วยกันทีไร ผมนี่ซึ้งน้ำใจภรรยาผมจริงๆครับที่เธอไม่คิดจะทิ้งผมไปไหน)