เพราะเราคิดไปเองรึป่าว??? (ขอช่วยอ่านและให้ความคิดเห็นด้วยนะคับ)

ครับผม จากหัวข้อกระทู้นะคับ ผมคบกับแฟนมาได้เกือบ 8 เดือนละคับ(ช-ช) พี่เค้าอายุ 27 ปีแล้ว ส่วนผมแค่ 18 ปีเอง ด้วยความต่างทางช่วงอายุ ทำให้เวลาคุยกันก็น้อยแทบจะไม่มีเลย แฟนเป็นครูคับ ส่วนผมยังเรียนอยู่ ต่างฝ่ายก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ผมไม่เคยลืมเทคแคร์และให้กำลังใจแฟนอยู่เสมอๆคับ ส่วนเค้าเปลี่ยนไปคับ เพราะความเอาแต่ใจของผม(รึป่าว) เวลาเค้าทำงานมาเหนื่อยๆ ผมก็ให้กำลังใจอยู่เสมอนะคับ บอกรัก บอกคิดถึง แต่เค้าเดี๋ยวไปทำนู้นทำนี่ จนผมเริ่มน้อยใจ ทำไมเค้าไม่มีเวลาให้เราเลย ผมตัดปัญหาเรื่องเค้านอกใจผมไปได้เลยครับ เพราะ เค้าหน้าตาไม่ดีจริงๆ แก่แล้วด้วย ส่วนผมก็ยังวัยรุ่น หน้าตาก็น่ารักตามสไตล์เกย์รับ ตัวเล็ก คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ผิวขาว (ไม่ได้อวยตัวเองนะ) ช่วงแรกๆเค้าหวงผมมากคับ แต่ให้หลังมานี้ ปล่อย ให้อิสระ ผมก็ให้อิสระเค้าเหมือนกัน แต่.. ถ้าไปเที่ยว ถึงที่แล้วก็ให้โทรบอกบ้าง ให้โทรหาบ้าง กลับกี่โมงก็โทรมาบ้าง อะไรแบบนี้แหละคับ แต่ช่วงนี้ไม่เที่ยวเลยคับ ต่างคนต่างทำงาน ต่างก็เรียน อ่านหนังสือสอบ เพราะผมก็จะต่อมหาลัย ส่วนเค้าก็จะสอบบรรจุราชกาลครู ทำให้เวลาที่คุยกันยิ่งน้อยลงไปอีก ผมน้อยใจมากๆที่เมื่อก่อนเคยคุยกันสนุกสนาน หวานกันตลอด แต่พอตอนนี้ บอกรัก ยังไม่มีให้เห็นเลยคับ น้อยใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนมันเริ่มสะสมๆ จนผมระเบิดออกมา เค้าก็บอกว่าเค้าเหนื่อยที่ผมไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวเค้า เค้าต้องทำงาน จะมาน้อยใจอะไร ผมก็พูดมากไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องที่ไร้สาระจริงๆที่เราคิดไปเอง คิดมากจนเป็นบ้า สุดท้ายคับ อยากจะขอวิธีที่จะไม่ทำให้คิดมาก ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่คิดไปเอง คับผม ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคับ (กระทู้นี้ระบายความอึดอัดใจ)