เมื่อเลือกคนที่เรารัก มากกว่าคนที่รักเรา

เริ่มจากตอนแรกผมเริ่มคุยกับน้องคนนึงซึ่งอายุห่างกันประมาณ4ปี ที่ได้คุยกันเพราะน้องเขาแอบปลื้มเราตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมปลาย(บอกเลยว่าตัวผมเองยังงงว่าปลื้มไปได้ไง หน้าตานี่บ้านๆสุดๆ) เราคุยกันได้สักพัก จนจะตัดสินใจขอคบเลย
จนวันนึงเราได้เจอกับน้องที่มหาลัย. เราแบบ มันไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพุดยังไง มันใช่อะ จนเราลืมคนที่เราตุยอยู่ก่อนเลย(จะว่าผมไม่รู้จักพอก็ได้นะTT)ทีแรกน้องเขาก็ทักมาก่อนจากนั้นก็ยาวเลย จนเป็นเราที่ติดเขาซะงั้น เมื่อเราสนใจคนๆนึงอะไรมันก็ดีไปหมด ตัดมาอีกทางคนที่เรามองข้ามไปทำอะไรเราก็รู้สึกจะรำคาญเขา จนเราขอห่างจากน้องคนแรก น้องเขารู้เลยว่าเรามีคนอื่น (ลืมบอกว่าน้องคนแรกอยู่คนละจังหวัด เราออกมาเรียนที่ต่างจังหวัดของตัวเอง)
และที่บอกเลิกไปเราก็หาเหตุผลต่างๆนานา อายุห่างเกินบ้าง ไกลกันบ้าง ทั้งที่เหตุผลเดียวคือ เจอคนที่ตรงใจกว่า (เกลียดตัวเองเหมือนกัน หน้าตาก็..ยังเลือกเยอะอีก) พอคุยกับน้องคนใหม่สักระยะ เราก็ใช้คำว่าแฟนร่วมกัน ไม่นานเหมือนกรรมตามสนอง
น้องเขาเริ่มตีตัวออกห่างเหมือนที่เราทำกับคนก่อนเป๊ะและสุดท้ายเขาก็ชัดเจนเลยว่ามีคนใหม่ โอโห ตอนนั้นแบบแล้วกุล่ะ คิดจะไปก้ไปเลยเหรอ และแล้วทุกวันนี้ก็ไม่มีใครเลย และจะบอกว่าน้องที่เราบอกเลิกไป.ตอนนี้สวย สวยแบบอยากกลับไปเลยแต่เขามีแฟนแล้วและคงจะดีกว่าเรามาก อยากจะโทษอะไรหลายๆอย่างที่พาทั้ง2คนมาพร้อมกัน และที่สุดแล้วก็ต้องโทษที่ตัวเอง เลือกที่จะทิ้งคนที่รักเรา ไปหาคนที่เรารัก สมน้ำหน้าตัวเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงคนในกระทู้ก็เป็นคนจริงไม่ใช่เรื่องเเต่ง อกหักจริงๆไม่มีตัวแสดงแทน. TT
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่