คือผมชอบคนคนนึงมาตั้งแต่ม.4 แต่ผมเป็นคนที่คุยกับผญ.ไม่ค่อยเก่งเลยแชทเอาซึ่งคนที่ผมคุยด้วยนั้นก็มีคนมาจีบเธออยู่บ่อยครั้งแต่ผมก็ไม่คิดอะไรเพราะก้แค่จีบพอคุยมาสักระยะนึงเราคุยกันในแชทแบบสนิดกันมากแต่พอเจอหน้าจริงแล้วต่างคนต่างหลบหน้าซึ่งกันและกันเลยไม่ได้คุยกันเลยในชีวิตจริงซึ่งเราก็มีการโทรคุยกันบ่างเล้กน้อยจนจบม.4ไปโดยที่ชีวิตจริงเราไม่เคยคุยกันเลยเพราะการเขิลอาย พอขึ้นม.5ผมก้คิดว่าเราควรที่จะคุยกันได้แล้วผมก็ได้มีการทักเขาแบบเล้กน้อยส่วนมากจะทักเรื่องงานแต่ในแชทเราก็คุยกันแบบสนิดกันเหมื่อนเคยก็มีการคุยกันบ้างว่าทำไม่ไม่ทักที่โรงเรียนเลยเข้าก้บอกว่าก็ไม่ชวนคุยเองผมก็เลยตอบไปว่าในแชทนี้เราสนิดกันแบบพี่น้องแต่ในชีวิตจริงเหมือนคนแปลกหน้าเขาก็แบบว่าแบบนี้แหละเพราะเราเป็นที่สนใจของเพื่อนเวลาจะคุยกันก้มีแต่คนมองและแซวเลยไม่ได้คุยสักที ชีวิตของผมก็เป็นแบบนี้จนจบม.6และเข้าก็ไปเรียนต่างจังหวัดและตอนนี้เราก็ไม่ได้คุยกันเลย (ผมควรแก้ปัญหาเกียวกับตัวเองยังไงดีครับ ผมเบื่อกับตัวเองที่ไม่กล้าคุยกับคนที่ชอบจนทำให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้)
ความรักที่บอกไม่ได้