ใครมีปัญหาแม่สามีกับลูกสะไภ้บ้าง?

เรื่องของเราคือ เราแต่งงานมาแล้ว3ปี มีลูกชายแล้ว1คน สามีเราก็ถือว่าเป็นสามีที่ดีคนหนึ่ง ตอนแต่งงานก็ไม่มีรอกนะค่าสินสอด มีแค่ออกเงินจัดงาน ตกลงว่าจะจัดงานช่วย 50,000 บาท แต่พอเอามาให้จริงๆ 40,000 บาท ตอนนั้นบ้านเราก็พอจะมีอ่ะนะ จัดงานใหญ่นิดนึง ก็งานบ้านๆนี่แหละ โต๊ะจีน100โต๊ะ ก็คือที่บ้านจัดให้เราแบบไม่ให้น้อยหน้าใคร วันแต่งงานแม่สามีป่วยแบบไม่ได้มาร่วมงานด้วย แต่แกก็คงป่วยจริงๆนั่นแหละ เพราะเป็นทุกโรค ตอนมาอยู่แรกๆก็ไม่ค่อยมีปัญหาหรอก แต่พอนานเข้านี่สิเริ่มจะไม่มีความเกรงใจกัน พอรู้ว่าที่บ้านเราเจอปัญหา เรียกว่าล้มละลายเลยละ ก็รู้สึกได้ว่าแม่สามีรังเกียจเรา พูดเหน็บแนมตลอด ดูถูกสารพัด พูดเหน็บตลอดว่ามาก็มาแต่ตัว แม่สามีเป็นคนที่ไม่มีสังคมไม่สุงสิงกับใคร ปากหวานก้นเปรี้ยว คือหึงหวงลูกชายด้วยละ เราจะไปไหนมาไหนกับสามียังแทบไม่ได้ บ้านแม่เราก็อยู่ไม่ไกลนะแต่ไม่พอใจทุกครั้งที่เราไปหาแม่เรา คือระแวงกลัวว่าเราจะเอาเงินเอาของไปให้แม่เรา มีวันหนึ่งสามีเราไปเจอทุเรียนเลยถามว่าซื้อไปฝากแม่มั๊ยเราก็เลยบอกว่าเอาสิ พอแม่ย่ารู้แค่นั้นแหละพูดเหน็บแนมเราอีก "รวยเนอะซื้อทุเรียนไปฝากแม่ แค่นี้แกก็เอามาพูดให้เป็นเรื่องได้ แต่เราก็อดทนอีกตามเคย ไม่บอกสามีเพราะถ้าบอกำปก็จะเป็นเรื่องใหญ่ไปอีก คือเราโชคดีตรงที่แม่เข้าใจแต่ก็คงจะน้อยใจอยู่แหละแต่แม่เราไม่พูด ตอนที่เราคลอดลูกใหม่ๆเรานี่กลายเป็นโรคเครียดไปเลย คือทำตัวเหมือนกบในกะลาจะเลี้ยงแบบโบราณ คือเราต้องฝืนใจทำตามทุกอย่าง สรุปแล้วคือเราเจอแม่ย่าบ้าอำนาจอ่ะ บางครั้งก็อยากจะหนีออกไปจากจุดๆนี้ คือบ้านเราก็มีอยู่แต่ทำไมต้องมาทนกับแม่สามีแบบนี้ คือเรื่องมันไม่ได้หนักแต่ถ้าเจอทุกวันเจอบ่อยๆไม่รู้ว่าจะทนได้มั๊ย ประสาทจะ- เราเคยหอบลูกหนีไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ไปตามกลับมา พอกลับมาก็เจอแบบเดิมๆ บางครั้งก็อยากจะเป็นซิงเกิ้ลมัมแต่ก็กลัวแต่ว่าลูกจะลำบาก สามีก็ดีก็ไม่ได้ผิดอะไรก็เลยไม่กล้าไป เรื่องมันมีเยอะมากมีมาทุกวัน จนจำไม่ได้ บางคนอาจจะบอกว่าให้แยกออกไปอยู่ต่างหาก มันก็ติดตรงว่าสามีเป็นลูกคนโต รับช่วงกิจการ รับภาระทุกอย่าง หนี้สิน ต้องรับผิดชอบค่ายาค่าทุกอย่างของแม่ เอะอะอยากนอนโรงพยาบาลเอกชนแพงๆอย่างเดียว อะไรที่ว่าแพงคือดีหมด ของกินของใช้ แต่กลับงกกับของทุกๆคน เราจะกินอะไรก็ต้องแอบกินอย่าให้แกเห็นเชียวนะ ไม่งั้นละเอ้ย แต่ตัวเองกลับกินทุกอย่างที่หมอห้าม บอกว่าจะกลัวอะไรมียาดีซะอย่าง ป่วยเป็นเบาหวาน โรคหัวใจ ความดัน บลาๆๆๆ ทุกโรคค่ะ แต่ชอบกินหมูสามชั้น กาแฟอเมซอล กินทุกอย่างที่อยากกินอ่ะ แต่ทำไมเราไม่สามารถกินได้ แค่ซื้อข้าวไรซ์เบอรี่มากินหาว่ากะแดะ บ้านรวยมากกินข้าวขาวธรรมดาไม่ได้ เราออกกำลังกายก็แขวะไม่รู้จะออกไปทำไมมีลูกมีผัวแล้ว เห็นเราใส่กางเกงใหม่ไม่ได้ แขวะเราทันที ยิ่งเราบอกว่าสามีซื้อให้ก็ยิ่งไม่พอใจ เห้อ!แกร้ายอ่ะชอบดูถูกคน แม้แต่ลูกแต่หลานก็เหอะ พอหันหลังปุ๊บ โดนเหน็บทันที ลูกหลานไม่อยากพาไปไหนมาด้วย เข้ากับคนอื่นไม่ได้ แล้วก็ทำมาเป็นน้อยใจว่าไม่มีคนอยากให้ไปด้วย คือเรื่องราวมันก็เยอะอ่ะเนอะ ยิ่งเล่ายิ่งจะยาว เราแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟังแค่นั้นเอง พอพูดกับสามีก็คงจะไม่ดี เรากลายเป็นคนเก็บกด ไม่ยิ้มแย้มเราทำงานให้สามีเราหาช่วยแต่ไม่มีเงินเดือน อยากใช้ก็ใช้ได้เท่าที่จำเป็น แม่เราก็ไม่ได้ให้ เคยคุยกับสามีว่าจะออกไปทำงานนอกบ้าน อยากมีเงินเป็นของตัวเองอยากจะมีให้แม่ได้ใช้บ้างเพราะเราก็มีแม่เหมือนกัน แต่สามีก็ไม่ยอม เราอยากถามว่าเราทนไปเพื่ออะไร สามีเราเห็นแก่ตัวรึเปล่าที่ให้แต่แม่เค้า อยากให้เราดูแลแม่เค้าที่เป็นสารพัดโรคแต่ปากนี่นึกว่าไม่มีโรค แล้วแม่เราละต้องเดียวดายหรอ เราอยากกลับไปดูแลแม่เรา ตอนนี้เราอายุ29ปีแล้ว ส่วนแม่เราก็60ปีแล้ว สามีเรากลายเป็นลูกกตัญญูส่วนเรากลายเป็นอะไร เราอยากหาทางออกที่มันแฟร์ค่ะ เราควรออกไปหางานทำตั้งหลักให้เร็วที่สุดหรือเดินต่อ เหนื่อยฟรี เสียตัวฟรี มีแต่คนถามว่าทำไมไม่ยิ้ม เพราะมันไม่มีความสุขไง ยิ้มก็คือฝืนๆสงสารตัวเอง พอแค่นี้ก่อนนะคะสงสารคนอ่าน เพราะมันยาวมาก