เราเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานในจังหวัดหนึ่งตั้งแต่จบ ม.6 ค่อนข้างจะไกลบ้านหน่อย เราไม่ค่อยจะกลับบ้าน คือนานๆกลับที ตั้งแต่เด็กเหมือนว่าเราเป็นเด็กมีปัญหายังไงก็ไม่รู้ พ่อแม่แยกทางกัน เราอยู่กับแม่  มีพ่อเลี้ยงและมีน้องสาวคนนึงเป็นลูกแม่กับพ่อเลี้ยง ก่อนจะมีน้องเราก็ลูกคนเดียว จำได้คร่าวๆช่วง ป.1ป.2ป.3 ตอนแม่ไปทำงาน พอ เสาร์-อาทิตย์ เราก็อยู่บ้านคนเดียว เล่นคนเดียว มีลูกพี่ลูกน้องบ้านใกล้กันมาเล่นด้วยเป็นทีๆ นานๆทีพ่อจะรับไปเที่ยว ตอนนั้นพ่อยังมีชีวิตอยู่ (ตอนนี้พ่อเสียแล้ว) จนกระทั่งก่อนจะเปิดเทอม ป.4 แม่ก็คลอดน้องสาวมาคนนึงตอนนั้นก็ไม่รู้สึกอะไร ด้วยความเป็นเด็ก ได้เห็นเด็กตัวเล็กๆเพิ่งเกิดที่ไม่เคยเห็น มันเหมือนว่าได้ของเล่นใหม่ยังไงไม่รู้ พอเริ่มโตขึ้นเราก็เริ่มไม่ชอบพ่อเลี้ยง เรามีความคิดว่าเหมือนพ่อเลี้ยงไม่ชอบเราไม่ชอบพ่อเราด้วย เราเห็นได้จากการที่พ่อมารับเราไปเที่ยวช่วงปิดเทอมหรือเสาร์อาทิตย์ พ่อเลี้ยงเรามีอาการแบบไม่อยากให้พ่อเราเจอแม่ ทั้งที่พ่อมาหาเรา ไม่ได้มาหาแม่ซะหน่อย เราเลยไม่ชอบ พอหลังจากพ่อเราเสีย ตอน ป.6 เราก็ไม่ค่อยได้ไปไหนแล้ว อยู่บ้าน เรียนหนังสือ ดูน้อง พอช่วงมัธยมแม่กับพ่อเลี้ยงมีปัญหากัน ทะเลาะกันแทบทุกวัน เรานี่เห็นจนชินตา ตอนอยู่บ้านเราไม่ค่อยไปไหน อยู่ติดห้อง ใครไปใครมาที่บ้าน เรามักจะอยู่แต่ในห้อง ไม่ค่อยออกมาพบใคร เราไม่ค่อยชอบแบบคนเยอะๆมั้งคะ ตอนที่เรียนมัธยมแม่อยากให้เราเป็นพยาบาล เหมือนลูกพี่ลูกน้องซึ่งไม่สนิทเลย เรากับเขาอยู่คนละจังหวัดกัน แม่อยากให้เราเป็นโน้นนี่นั่น เราก็ไม่ค่อยชอบเลย เป็นมาตั้งแต่ ม.3 ละ คือให้เรียนสายสามัญ ม.4-ม.6 ตอนนั้นอยากเรียนสายอาชีพมากกว่า แต่แม่ให้มาเรียนสายตรงเพราะอยากให้เป็นพยาบาล เป็นครู เป็นอะไรอย่างนี้แหละ แม่เราอ่ะชอบมาพูดเรื่องลูกพี่ลูกน้องที่เป็นพยาบาลให้ฟังเสมอ ว่าพยาบาลดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ดีสาระพัด พี่เขาเรียนเก่งไง สอบติดพยาบาล ม.มหิดล ตอนนี้ทำงาน รพ.ศิริราช เขาเก่งหลายอย่าง เก่งโน้นเก่งนี่ น้องเขาก็สอบติดแพทย์แผนไทยมหาลัยดังเหมือนกัน ไม่แน่ใจมหาลัยไหน คือเขาก็เก่งนะ เขาก็เก่งสาราะพัด ต่างจากเราที่โครตจะโง่แสนโง่ สอบเข้าที่แม่อยากให้เรียนไม่ได้สักที่ แล้วแม่ก็ชอบพูดลูกคนอื่นที่เขาเก่งๆให้เราฟังอยู่เรื่อยๆ เหมือนอยากให้เราเก่งเหมือนเขา แต่เราโง่อ่ะ แต่เราสอบได้คณะที่เราอยากเรียนด้วยนะ เราอยากเรียนมากด้วย แต่ก็ไม่ได้เรียน เพราะแม่ไม่สนับสนุน ด้วยความที่ไม่ใช่หมอไม่ใช่พยาบาลไม่ใช่ครูไง เลยไม่ได้เรียน ตอนนั้นเรามีอคติกับหมอกับพยาบาลไปเลย คือมีความรู้สึกเกลียดอ่ะ เกลียดวงการที่เกี่ยวกับหมอพยาบาลไปเลย เกลียดลูกพี่ลูกน้องที่เป็นพยาบาลไปด้วยนะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเกลียดขนาดนั้น แต่ก็นะ เกลียดอะไรก็ได้สิ่งนั้น แม่เราให้มาเรียนผู้ช่วยพยาบาล1ปี หลังจากจบ ม.6 อาจเป็นเพราะว่าฐานะไม่ดีมั้ง เลยไม่มีโอกาสได้เรียนปริญญาตรีเหมือนเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน ตอนนั้นอิจฉาเพื่อนมากเลย เพื่อนเขาลงรูปรับน้อง ลงรูปทำกิจกรรมต่างๆในมหาลัย เพื่อนเขาได้เรียนในสิ่งที่เขาอยากเรียน แต่เรามาเรียนอะไรก็ไม่รู้ เราคิดว่า ถ้าน้องเราได้เรียนในสิ่งที่น้องเราต้องการเราต้องอิจฉาน้องแน่ๆเลย ตอนนี้น้องอยู่ ม.2 เฮ้ออ!! ตอนเรียนผู้ช่วยพยาบาลนะ ก็นั่งแถวแรกๆนั่นแหละ เข้าเรียนทุกคาบ แต่เรียนไม่รู้ค่อยเรื่องหรอก โง่ด้วยแหละบวกกับความไม่ค่อยสนใจด้วยมั้ง แต่ก็จบมาได้อ่านะ แล้วก็มาทำงานต่างถิ่นที่ค่อนข้างจะไกลบ้านหน่อย ก็ไม่อยากอยู่ใกล้บ้านไง เลยมาซะไกลเลย ตอนนี้ทำงานมา4ปีละ มาตอนแรกอึดอัดมาเลย ตอนนี้อึดอัดจนชิน ความรู้ที่เรียนคือแทบไม่ได้ใช้ ได้ใช้แค่ไม่เท่าไหร่ มาเรียนรู้เอาที่ทำงานทั้งนั้น เป็นคนไม่ค่อยรู้เรื่อง โดนด่าแทบทุกวันตอนมาใหม่ๆ ทำได้แค่บ่นในใจ ไม่เคยบอกที่บ้านด้วยซ้ำว่าเราโดนอะไรมาบ้าง ด้วยความที่ไม่ชอบพยาบาลเราเลยไม่สนิทกับคนที่ทำงานเลย เพื่อนผู้ช่วยที่เรียนมาด้วยกันก็ไม่สนิท โรงพยาบาลเขาจัดหอพักให้อยู่ด้วยกันหอละ2คน เรากับเพื่อนที่มาด้วยกันอยู่ด้วยกันราว 8 เดือน ก็แยกกันอยู่ เพราะเรารู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่กับเพื่อน เลยแยกออกมาอยู่คนเดียว รู้สึกว่าอยู่คนเดียวสะดวกกว่า ทำอะไรก็สะดวกว่า ด้วยความที่เรานอนคนเดียวจนชินมั้ง เราเป็นคนที่ขี้ร้องไห้ เมื่อเราท้ออะไรก็เก็บมาร้องไห้คนเดียว ร้องจนหลับไปเลยก็มีแล้วตื่นขึ้นมาก็จะรู้สึกดีเอง  ตอนนี้เราก็เรียนอยู่ราชภัฏเรียนเสาร์อาทิตย์ เรียนด้วยทำงานด้วยก็จะรู้สึกเหนื่อยหน่อย เราขอหยุดวันเสาร์อาทิตย์ วันอาทิตย์หยุดกลางวัน กลางคืนมาขึ้นเวรดึกเพื่อกลางวันไปเรียน  เราไม่มีรถเป็นของตัวเองนั่งรถโดยสารไปเรียน อยู่ในมหาลัยจากอาคารหนึ่งไปอีกอาคารหนึ่งก็ต้องเดินไป ก็ไกลหน่อย ใช้วิธีเดินเอา บางทีก็ลงเวรดึกไปเรียน โคตรจะง่วงนอนเลย เรียนเหมือนไม่ได้เรียน ใช้วิธีอัดเสียงบ้างไรบ้างตอนอาจารย์สอน ตอนนี้อยู่ปี 2 แล้ว เรียนไปง่วงไป ท้อบ้างไรบ้าง วันหยุดไปเที่ยวก็ไม่มีเลย ตอนไปเรียนใหม่ๆอ่านะ ก็จะรู้สึกตื่นเต้นนะ พอเรียนไปสักพักคือมันเหนื่อย มันโคตรท้อมาก ทำงานลากเวรยาว บางทีกลัวไม่หยุดเสาร์อาทิตย์ ร้องไห้บ่อยมาก เราไม่มีเพื่อนไงเราไม่รู้จะพูดกับใคร แม่เราก็ไม่เคยพูดให้ฟังด้วย ทำงานเก็บเงินส่งตัวเอง ไม่รบกวนแม่ เพราะคิดว่าเรามาเรียนในสิ่งที่เราอยากเรียน ไม่ได้เรียนในสิ่งที่แม่อยากให้เรียน เลยไม่จำเป็นต้องขอตังแม่มาเรียนนิ  เราเป็นคนเรียนไม่เก่งเกรดก็ออกมาไม่ค่อยดี บวกกับว่าเราทำงานด้วย ไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือ ลงเวรมามันเหนื่อยมันก็เพลีย มันก็อยากจะนอน ตื่นขึ้นมาอีกทีมันก็ต้องไปเข้าเวรอีก เหนื่อยอ่ะ  เพื่อนที่ทำงานก็ไม่สนิท เพื่อนที่เรียนก็เช่นกัน ไม่ค่อยสนิท บางทีทำงานกลุ่ม เหมือนราวกับว่าเพื่อนไม่อยากให้เข้ากลุ่มมั้ง คือมีแต่คนเรียนเก่งๆ แล้วเราโง่ไง โง่อยู่คนเดียว ถ้าเราอยู่ในกลุ่มเราอาจจะพาคะแนนกลุ่มเสีย นี่คิดเอาเองนะ เราเลยไม่ค่อยมีเพื่อนในกลุ่มที่เรียนด้วยกัน ตอนนี้ปี 2 ใกล้จะจบแล้ว อีก 2 ปีก็จะจบตรีละ มีแต่กำลังใจตัวเอง ที่จะกลับพาไปให้จบ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบ ค่ะ #อยากพูดกับใครสักคนบ้าง