คือเรามีเรื่องอยากถามคือ ช่วงนี้เราค่อนข้างรู้สึกแปลกๆกับตัวเองค่ะ คือเราเรียนค่อนข้างเหนื่อยทั้งๆที่อยู่ ม.2 แต่เราเป็นห้องเกรดต้องแข่งขันกับหลายๆคน เรามีคนไม่ชอบเยอะมากๆค่ะเพราะเราเป็นเด็กกิจกรรม เราจะโดนด่าเยอะมากว่า แรดร่าน

ทั้งๆที่เรายังไม่ได้ทำอะไรให้ บางคนที่ด่าเราก็ไม่รู้จักเลย บางคนบอกว่าเพราะเราสวยคนถึงไม่ชอบสะส่วนใหญ่ แต่เราไม่รู้หรอกค่ะ นอกจากเหนื่อยกับการเรียนและเรื่องโรงเรียนเรายังมีปัญหาเรื่องเพื่อนคือเพื่อนไม่ค่อยคบค่ะ แถมยังมีปัญหาครอบครัวไม่สมบูรณ์ เราเริ่มร้องไห้ทุกวันตั้งแต่ป.4 เพราะเราเป็นคนที่เพื่อนไม่ค่อยคบ
จนตอนนี้อายุ 13 เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่อยากเข้าสังคม ช่วงนี้เราจะร้องไห้ทุกวันเพราะปัญหาแวดล้อมที่กดดัน แต่เราทำได้เพียงแค่ต้องยิ้มนะ ต้องทำตัวปกติและมันเหนื่อยมากๆเลยรู้สึกว่าต้องฝืนทำมัน รู้สึกไม่มีความสุขเหมือนเด็กปกติ เราเริ่มชอบเหม่อ และความคิดไม่อยู่กับตัว และเริ่มขี้ลืมมากๆ กลางคืนเราจะนอนไม่หลับแบบทำยังไงก็ไม่หลับค่ะรู้สึกสิ้นหวังมากๆ ต้องนั่งมองเพดานจนมันรู้สึกดาวแล้วหลับลงไปพอหลับก็จะหลับเยอะผิดปกติ ช่วงปิดเทอมเราใช้เวลานอน 14 ชั่วโมงเป็นปกติมากที่สุดคือ 16 ชั่วโมง คือหลับเป็นสองเท่าของเด็กปกติเลย
เรามีความรู้สึกอยากทำร้ายตัวเองและก็ทำมันโดยการใช้กระจกที่แตก แต่เราจะไม่กรีดจนเลือดออกเป็นแผลแค่กรีดแบบให้มันขูดกับหนังให้รู้สึกเจ็บๆแสบๆพอ เพราะไม่อยากให้เป็นแผล
แต่เรารู้สึกอยากทำร้ายคนอื่นเป็นคนที่ไม่ชอบทำตัวเองเท่าไหร่ แต่ถ้ากับคนอื่นถ้าทำได้ก็จะทำไม่ยั้งมือแน่ๆ เรากล้าที่จะเอากรรไกรแทงมันได้ถ้าเราหมดความอดทนจริงๆ เรารู้สึกชิบเห็นเลือดคนอื่น และรู้สึกอยากทำคนอื่นให้เจ็บอยากจิกแขนมันจนเลือดออกหนังหลุด แต่แค่มันยังไม่มีโอกาสให้ทำ5555
เราไม่เคยเล่าปัญหาชีวิตให้ใครฟังเลยเราพูดกับใครไม่ได้แม้แต่พ่อแม่ บางคนคงคิดแบบปัญหาแค่นี้ต้องมานั่งเครียดดราม่าแบบนี้เลยหรอ คือแบบ555 มันหนักจริงๆ ถ้าให้เล่าคงสามสิบสี่สิบกระทู้ได้555
คือที่เราเล่ามาทั้งหมดไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ คือเราแค่อยากรู้อาการแบบนี้ เป็นโรคซึมเศร้ารึปล่าวคะ?
ใครที่มีความรู้สึกเดียวกันคืออยากรู้ว่ามันต้องแก้ไขยังไข ขอโทษที่พิมพ์ยาวเกินไปด้วยนะคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
อาการซึมเศร้าใช่แบบนี้ไหมคะ?
จนตอนนี้อายุ 13 เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่อยากเข้าสังคม ช่วงนี้เราจะร้องไห้ทุกวันเพราะปัญหาแวดล้อมที่กดดัน แต่เราทำได้เพียงแค่ต้องยิ้มนะ ต้องทำตัวปกติและมันเหนื่อยมากๆเลยรู้สึกว่าต้องฝืนทำมัน รู้สึกไม่มีความสุขเหมือนเด็กปกติ เราเริ่มชอบเหม่อ และความคิดไม่อยู่กับตัว และเริ่มขี้ลืมมากๆ กลางคืนเราจะนอนไม่หลับแบบทำยังไงก็ไม่หลับค่ะรู้สึกสิ้นหวังมากๆ ต้องนั่งมองเพดานจนมันรู้สึกดาวแล้วหลับลงไปพอหลับก็จะหลับเยอะผิดปกติ ช่วงปิดเทอมเราใช้เวลานอน 14 ชั่วโมงเป็นปกติมากที่สุดคือ 16 ชั่วโมง คือหลับเป็นสองเท่าของเด็กปกติเลย
เรามีความรู้สึกอยากทำร้ายตัวเองและก็ทำมันโดยการใช้กระจกที่แตก แต่เราจะไม่กรีดจนเลือดออกเป็นแผลแค่กรีดแบบให้มันขูดกับหนังให้รู้สึกเจ็บๆแสบๆพอ เพราะไม่อยากให้เป็นแผล
แต่เรารู้สึกอยากทำร้ายคนอื่นเป็นคนที่ไม่ชอบทำตัวเองเท่าไหร่ แต่ถ้ากับคนอื่นถ้าทำได้ก็จะทำไม่ยั้งมือแน่ๆ เรากล้าที่จะเอากรรไกรแทงมันได้ถ้าเราหมดความอดทนจริงๆ เรารู้สึกชิบเห็นเลือดคนอื่น และรู้สึกอยากทำคนอื่นให้เจ็บอยากจิกแขนมันจนเลือดออกหนังหลุด แต่แค่มันยังไม่มีโอกาสให้ทำ5555
เราไม่เคยเล่าปัญหาชีวิตให้ใครฟังเลยเราพูดกับใครไม่ได้แม้แต่พ่อแม่ บางคนคงคิดแบบปัญหาแค่นี้ต้องมานั่งเครียดดราม่าแบบนี้เลยหรอ คือแบบ555 มันหนักจริงๆ ถ้าให้เล่าคงสามสิบสี่สิบกระทู้ได้555
คือที่เราเล่ามาทั้งหมดไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ คือเราแค่อยากรู้อาการแบบนี้ เป็นโรคซึมเศร้ารึปล่าวคะ?
ใครที่มีความรู้สึกเดียวกันคืออยากรู้ว่ามันต้องแก้ไขยังไข ขอโทษที่พิมพ์ยาวเกินไปด้วยนะคะ[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้