เราเป็นลูกแม่ค้าคนนึงค่ะ พ่อแท้ๆของเราเลิกกับแม่ ตอนนี้ก็อยู่กับพ่อเลี้ยงและแม่ค่ะ พ่อเลี้ยงเราตั้งกฎกับเราว่า วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ต้องมีวันนึงที่มาทำงาน(ขายของ)ช่วย อีกวันนึงเราถึงจะอยู่บ้านได้  ตอนที่เราอยู่ประถมเราก็ไม่ได้อะไรมาก เพราะเราไม่ได้มีการบ้านมากมายอะไรขนาดนั้นและเราก็ไปด้วยความเต็มใจตลอด เราเป็นคนนึงที่เรียกได้ว่าตั้งใจเรียนนะ ตั้งใจมากๆเพราะหวังว่าวันนึงที่เรียนจบมาจะได้งานดีๆมาหาเลี้ยงพ่อแม่ พ่อแม่จะได้สบายสักที คือทุกวันนี้เห็นแม่ลำบากมากๆจริงๆแต่ก็จะมีปัญหาอยู่บ้าง เวลาใกล้สอบคือเราต้องการเวลาอ่านหนังสือค่ะ คือกลับบ้านมาก็อ่านแต่มันก็เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง คือจะให้มาปุ๊ปอ่านปั๊ปมันก็ไม่ใช่ ตอนนั้นจำได้ว่าทะเลาะกับพ่อเลี้ยงหนักมากค่ะ เพราะเขาบอกว่าสิ่งที่เราบอกจะทำมันก็แค่ข้ออ้าง เราอธิบายอะไรไปก็เหมือนไม่เข้าหูเค้าเลย  แต่คือเราก็แอบสงใสนะว่า พ่อแม่คนอื่นเขาอยากให้ลูกอ่านหนังสือแทบตาย ทำไมพ่อเลี้ยงเราถึงทำแบบนี้ แต่เราก็ไม่อยากทะเลาะต่อ เราก็ยอมๆไป แต่ที่นี้คือเริ่มขึ้นมัธยมแล้ว งานเยอะมากๆ เรียกได้ว่ามีการบ้านทุกวิชา เกือบทุกคาบ  คือเราสอบติดโรงเรียนแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียง เป็นโรงเรียนที่สอบติดค่อนข้างยาก  ตอนเราสอบ เราก็แอบบ่นๆกับแม่นะว่า ข้อสอบยากมากหนูอาจจะไม่ได้ติดแล้วก็ได้ ตอนนั้นท้อแท้มากคือต้องการกำลังใจอ่ะค่ะ พ่อเลี้ยงเรากลับพูดว่า อย่างอ่ะสอบแข่งกับเขายังไงก็ไม่ได้หรอก(คือพ่อเลี้ยงเราพูด-กูใส่เราตลอด ขออภัยในความหยาบคายนะคะ) เราแบบรู้สึกแย่มากๆจริงๆนะคะ เราคิดขึ้นมาเลยว่าพ่อแท้ๆเราคงไม่พูดกับเราแบบนี้ จบเรื่องดราม่าตอนสอบเสร็จ มาต่อเรื่องการบ้านที่เยอะมากๆ เราว่าเราต้องใช้เวลาทำมาก แต่ประเด็นหลักๆคือ เราไม่มีสิทธิ์ที่จะพักผ่อนเหมือนคนอื่นๆเลยใช่ไหม บางครั้งเราต้องไปขึ้นบ้านใหม่ สมมุติว่าไปวันเสาร์ วันอาทิตย์ก็ไปขายของ เราก็ไม่ได้ทำการบ้าน หลายๆครั้งเราต้องตั้งนาฬิกาปลุกตอนตีสองกว่าๆ มานั่งปั่นงาน เราต้องการให้เขาสนับสนุนเราบ้าง นิดนึงบ้างก็ยังดีจริงๆ คือขอให้เขาเห็นความตั้งใจเราบ้างก็ยังดี เหมือนเขาไม่ได้แคร์คะแนนเราเลย คือพอเราได้น้อยกว่าปกติก็ด่า ตอนได้มากๆ ไม่เคยมีแม้แต่คำชมเลย เราท้อมากๆค่ะตอนนี้ คือเราคิดเรื่องนี้ตลอดเลย ตั้งแต่ตอนเราอยู่ประถมเราก็เคลียดมาตลอดเวลาที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่แม่เราก็คอยช่วยเราแบบลับๆอยู่ตลอด อย่างเช่นของที่เราอยากได้ แม่ก็จะแอบไปซื้อมาให้ลับหลังพ่อเลี้ยง แม่เราต้องแอบเก็บเงินมาซื้อของอ่ะค่ะ เพราะถ้าพ่อเลี้ยงเรารู้จะโกรธมากๆแค่ของเล็กน้อยๆเช่นเสื้อผ้าตัวละร้อยก็ไม่ให้ซื้อ เราสงสารแม่ค่ะ แม่เคยขอเลิกกับพ่อเลี้ยงแล้วพ่อเลี้ยงเราก็ไม่ไปสักที คือเวลาทะเลาะหนักๆอะไรอยู่รอบตัวพ่อเลี้ยงก็จะคว้างทุกอย่างเลย ทั้งขวดเหล้า โต๊ะ คือบ้านเละค่ะ แต่เวลาอารมณ์ดีๆ ก็แบบเหมือนคนละคนเลย พูดเรื่องตลกๆ เราพูดอะไรด้วยได้(แต่เราไม่เลือกที่จะพูดค่ะ ส่วนใหญ่เราไม่อยากพูดด้วย เพราะเคยเจอปัญหาพูดอะไรไม่พอใจนิดหน่อยก็อาละวาด) เราว่าพ่อเลี้ยงเราอาจจะเป็นไบโพล่ารึป่าว อยากรู้มากๆพี่สาวเคยบอกให้ไปหาหมอ เขาก็ไม่ยอมไปค่ะ จะให้เล่าดราม่าหนักๆก็คงจะเยอะไปอ่ะค่ะ เอาเป็นเรื่องการบ้านกับคะแนนเก็บก่อน เราว่าเทอมนี้ต้องคะแนนต่ำลงไปเยอะมากๆแน่ เพราะเราส่งงานช้า ส่งไม่ทันบ้าง เครียดจริงๆค่ะ ควรจะทำยังไงดี