อาการนี้เริ่มมีมาตั้งแต่ผมอายุ17ครับ
มันเริ่มเกิดขึ้นมาโดยที่ผมมีอาการเบื่อที่จะเล่นคอม(ตอนนั้นผมเลิกเล่นเกมกับเพื่อนกลางเกมเลยครับ) นั่งนิ่งหน้าจอคอมเป็นชั่วโมงจนอาการมันหายไปเองหลังจากที่ผมตัดสินใจเข้านอนจากนั้นอาการนี้ก็เกิดขึ้นเรื่อยมา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม แต่ไม่ได้เป็นติดต่อกันเลยไมได้สนใจ
จนกระทั่งผมอายุ19 ผมไปเรียนที่เชียงใหม่อาการนี้เกิดขึ้นประมาณ6โมงเย็น ตอนผมจะขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกไปหาข้าวกิน มันเกิดเบื่อขึ้นมาไม่รู้จะกินอะไรขี่รถโต้ลมไปเรื่อย เลยลองหาวิธีแก้ดู ผมเลยคิดว่าถ้าอยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น โทรหาคนนั้นคนนี้ จนผมโทรหาเพื่อนคนนึงตอนนั้นมันิยู่ลำพูนห่างจากผมประมาณ35กิโลเมตรได้มันพูดเล่นชวนผมไปหามันที่ลำพูนซึ่งตอนนั้นทุ่มกว่าๆแล้ว คุณคิดว่าถ้าคนปกติเขาจะไปไหมครับ รถก็เก่า มืดก็มืดทางก็เปลี่ยว ไกลก็ไกล แต่ผมไปครับขี่รถจากเชียงใหม่ไปลำพูนครึ่งชั่วโมง เพื่อไปหาเพื่อนแล้วกินข้าวผัดหนึ่งจานจากนั้นอาการนี้มันก็เริ่มที่จะดิ่งลงเรื่อยๆมันจะทำให้ผมไม่มีจุดหมาย ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ล่าสุดอาการเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะมาเขียนกระทู้นี้วันนี้ผมอยู่ที่บ้านครับ ตอนเช้าตื่นมาปกติไปช่วยยายทำขนมตามปกติ(บ้านผมทำพวกของหวานขนมโตเกีบวขาย) แล้วความรู้สึกเบื่อนี้ก็เกิดขึ้นมาตอนประมาณ6โมงเย็น ตอนเพลงชาติไทยดังจากวิทยุของพ่อ ผมนั่งซึมแล้วครับ อาการมันดาวน์ได้ซักพักก็หายเลยไม่คิดอะไรแต่ที่เริ่มคิดเพราะว่ามันเกิดขึ้นรอบที่สองจนผมไม่สามารถช่วยยายทำงานต่อได้จึงกลับมาที่บ้านแล้วนั่งพัก หลังจากที่ผมรออาการนี้หายไปจึงเดินออกไปหายายเพื่อขอเงินไปซื้อข้าวมันไก่ที่ผมไม่รู้เลยว่าร้านนั้นเค้าเปลี่ยนไปขายโจ๊กแล้วผมกลับบ้านมาด้วยความเบื่อหน่ายที่ไม่สิ้นสุดเดินเข้าห้องตัวเองที่ไม่ได้เปิดไฟ ทิ้งตัวลงนอนไปทั้งอย่างนั้น แล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา ใช่ครับร้องไห้โดยที่ไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะเรื่องอะไรไม่ใช่เรื่องโศกเศร้าไม่ใช่เรื่องผิดหวังอะไรทั้งนั้น ร้องไห้ฟูมฟายร้องไห้หนักมากจนน้ำมูกในจมูกมันข้น ต้องหายใจทางปากแทนเพราะยังไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ ร้องจนน้ำยามันหยีดไหลไปเองถึงได้ไปสั่งน้ำมูกในห้องน้ำ แล้วอาการเบื่อของผมมันก็หาย เลยนำมาเล่าให้ฟัง
และอยากจะว่ามันเป็นโรคไหนโรคนึงรึเปล่าหรือว่าผมคิดไปเอง
ปล.กล่าวขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่มาตอบคอมเมนท์นะครับ
ด้วยความเคารพ
จาก นายเข้ม คนวาดหมี
อาการเบื่อโดยไม่มีสาเหตมันเป็นโรครึเปล่าครับ
มันเริ่มเกิดขึ้นมาโดยที่ผมมีอาการเบื่อที่จะเล่นคอม(ตอนนั้นผมเลิกเล่นเกมกับเพื่อนกลางเกมเลยครับ) นั่งนิ่งหน้าจอคอมเป็นชั่วโมงจนอาการมันหายไปเองหลังจากที่ผมตัดสินใจเข้านอนจากนั้นอาการนี้ก็เกิดขึ้นเรื่อยมา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม แต่ไม่ได้เป็นติดต่อกันเลยไมได้สนใจ
จนกระทั่งผมอายุ19 ผมไปเรียนที่เชียงใหม่อาการนี้เกิดขึ้นประมาณ6โมงเย็น ตอนผมจะขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกไปหาข้าวกิน มันเกิดเบื่อขึ้นมาไม่รู้จะกินอะไรขี่รถโต้ลมไปเรื่อย เลยลองหาวิธีแก้ดู ผมเลยคิดว่าถ้าอยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น โทรหาคนนั้นคนนี้ จนผมโทรหาเพื่อนคนนึงตอนนั้นมันิยู่ลำพูนห่างจากผมประมาณ35กิโลเมตรได้มันพูดเล่นชวนผมไปหามันที่ลำพูนซึ่งตอนนั้นทุ่มกว่าๆแล้ว คุณคิดว่าถ้าคนปกติเขาจะไปไหมครับ รถก็เก่า มืดก็มืดทางก็เปลี่ยว ไกลก็ไกล แต่ผมไปครับขี่รถจากเชียงใหม่ไปลำพูนครึ่งชั่วโมง เพื่อไปหาเพื่อนแล้วกินข้าวผัดหนึ่งจานจากนั้นอาการนี้มันก็เริ่มที่จะดิ่งลงเรื่อยๆมันจะทำให้ผมไม่มีจุดหมาย ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ล่าสุดอาการเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะมาเขียนกระทู้นี้วันนี้ผมอยู่ที่บ้านครับ ตอนเช้าตื่นมาปกติไปช่วยยายทำขนมตามปกติ(บ้านผมทำพวกของหวานขนมโตเกีบวขาย) แล้วความรู้สึกเบื่อนี้ก็เกิดขึ้นมาตอนประมาณ6โมงเย็น ตอนเพลงชาติไทยดังจากวิทยุของพ่อ ผมนั่งซึมแล้วครับ อาการมันดาวน์ได้ซักพักก็หายเลยไม่คิดอะไรแต่ที่เริ่มคิดเพราะว่ามันเกิดขึ้นรอบที่สองจนผมไม่สามารถช่วยยายทำงานต่อได้จึงกลับมาที่บ้านแล้วนั่งพัก หลังจากที่ผมรออาการนี้หายไปจึงเดินออกไปหายายเพื่อขอเงินไปซื้อข้าวมันไก่ที่ผมไม่รู้เลยว่าร้านนั้นเค้าเปลี่ยนไปขายโจ๊กแล้วผมกลับบ้านมาด้วยความเบื่อหน่ายที่ไม่สิ้นสุดเดินเข้าห้องตัวเองที่ไม่ได้เปิดไฟ ทิ้งตัวลงนอนไปทั้งอย่างนั้น แล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา ใช่ครับร้องไห้โดยที่ไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะเรื่องอะไรไม่ใช่เรื่องโศกเศร้าไม่ใช่เรื่องผิดหวังอะไรทั้งนั้น ร้องไห้ฟูมฟายร้องไห้หนักมากจนน้ำมูกในจมูกมันข้น ต้องหายใจทางปากแทนเพราะยังไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ ร้องจนน้ำยามันหยีดไหลไปเองถึงได้ไปสั่งน้ำมูกในห้องน้ำ แล้วอาการเบื่อของผมมันก็หาย เลยนำมาเล่าให้ฟัง
และอยากจะว่ามันเป็นโรคไหนโรคนึงรึเปล่าหรือว่าผมคิดไปเอง
ปล.กล่าวขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่มาตอบคอมเมนท์นะครับ
ด้วยความเคารพ
จาก นายเข้ม คนวาดหมี