แปด เดือนหก สองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด
ฉันมีความรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเบื่อสังคมมากๆ ไม่ชอบเจอใคร วันๆอยู่บ้านขายของทำงาน ส่งทางเมล์
ไม่ชอบให้ญาติพี่น้อง หรือใครมาหา เบื่อไม่อยากรับแขก ไม่อยากคุย
นี่ฉันกำลังเป็นโรคซึมเศร้ารึป่าว ไม่น่าใช่นะฉันไม่ได้เศร้า หรือมีเรื่องอะไรให้เครียด
แค่ไม่ชอบเจอผู้คน เพราะมีอะไรที่ต้องทำหลายอย่าง การเปิดบ้านรับแขกมันเสียเวลามาก
สมควรแล้วที่ไม่มีญาติสนิท และเพื่อนที่นี่เลย
ไม่เหงาบ้างหรือ ไม่นะ เวลามีคนอื่นอยู่ด้วยซะอีกที่ฉันรู้สึกเหงา
ยิ่งญาติที่ไม่ค่อยสร้างสรรค์ชอบมาแล้วก็บ่นอยากกินโน้นนี่ ยิ่งรำคาญ
เมื่อก่อนไม่เคยต้องสนใจใครมั้งเลยติดนิสัยไม่ชอบอยู่กับใคร
เพื่อนสนิทของฉันส่วนใหญ่ก็เป็นคนโลกส่วนตัวสูง คือพวกไม่มีใครคบเหมือนกันไง
ก็อย่างที่บอกเพื่อนมีน้อยก็ไม่เป็นไรขอแค่จริงใจพอ
ฉันไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบเมา ไม่ชอบคนเยอะ บุหรี่ เหล้า ไพ่ บอล ไม่ใช่ทาเก็ท
เพื่อนไม่จริงใจก็จะไม่ค่อยมี
เมื่อวานยังดีใจเรื่องใบขับขี่อยู่ วันนี้ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องของที่จะเอาไปขายที่ตลาด
คิดไม่ตกจริงๆ ขายอะไรดีนะ
หรือจะลงไปสัมเพ็งสักวันสองวัน
คิดไปเขียนไปไม่ได้ข้อสรุป
บางทีชีวิตก็ไม่ได้ง่าย อะไรง่ายๆมันก็แค่คำโฆษณา เคยอ่านไหมคนที่ชอบเล่าเรื่องตัวเองเริ่มจากศูนย์ จากติดลบ
แล้วก็ขายสินค้าอะไรสักอย่าง ขายไปขายมา รวย
เรื่องราวแบบนั้น ร้อยละเก้าสิบ แฝงขายอะไรสักอย่าง
อีกห้าเปอร์เซ็นต์ต้องการสร้างกระแสให้คนสนใจติดตาม
มีคนที่รวยจริง จากความขยันจริงๆ แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือเท่านั้น
ฉันเคยฟังคนที่ทำแบรนด์สินค้ากระแส เขาเล่าสูตรลับความรวย
อย่าเชื่ออะไรที่เขาโพสกันนักเลย ชื่อก็บอกอยู่ว่าสินค้ากระแส
อะไรที่โพสก็สร้างกระแสไง กระแสมันทำให้ขายได้
คนสนใจอะไรที่ง่ายๆ เช่น สามวันสองหมื่น
ขาวใสในสี่วัน เพิ่มไซส์ในสองกล่อง ไซส์อะไรคงไม่ใช่ไซส์รองเท้าเป็นแน่
สิ่งหนึ่งที่ฉันมักเปิดเจอเวลาเล่นเฟซ
มีคนเขียนในกระดาษ ย้ำว่าเขียนด้วยปากกานี้แหละ
เขียนวันที่ และจำนวนเงินที่รับ
แล้วตั้งแคปชั่นว่า รับคนช่วย.....พร้อมค่าขนมรายวัน
ไม่น่าเชื่อมีคนเม้นท์ว่า สนใจ เพียบ
เดี๋ยวนะ งานอะไรจะง่ายขนาดนั้น วันละพันห้ายังมี
ทำงานที่บ้าน แค่เล่นเน็ต วันละสองชั่วโมง ก็รับวันละ ห้าร้อย
อย่างนี้ไม่ต้องออกไปทำงานให้เหนื่อยแล้ว ไปซื้อแพ็คเก็จ WIFI มาติดก็พอ
บ่นพอเป็นพิธี วันนี้ไม่ได้อะไรมาก แค่เอารถไปซ่อมก็หมดวัน
ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ แปดสิบเอ็ด
ฉันมีความรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเบื่อสังคมมากๆ ไม่ชอบเจอใคร วันๆอยู่บ้านขายของทำงาน ส่งทางเมล์
ไม่ชอบให้ญาติพี่น้อง หรือใครมาหา เบื่อไม่อยากรับแขก ไม่อยากคุย
นี่ฉันกำลังเป็นโรคซึมเศร้ารึป่าว ไม่น่าใช่นะฉันไม่ได้เศร้า หรือมีเรื่องอะไรให้เครียด
แค่ไม่ชอบเจอผู้คน เพราะมีอะไรที่ต้องทำหลายอย่าง การเปิดบ้านรับแขกมันเสียเวลามาก
สมควรแล้วที่ไม่มีญาติสนิท และเพื่อนที่นี่เลย
ไม่เหงาบ้างหรือ ไม่นะ เวลามีคนอื่นอยู่ด้วยซะอีกที่ฉันรู้สึกเหงา
ยิ่งญาติที่ไม่ค่อยสร้างสรรค์ชอบมาแล้วก็บ่นอยากกินโน้นนี่ ยิ่งรำคาญ
เมื่อก่อนไม่เคยต้องสนใจใครมั้งเลยติดนิสัยไม่ชอบอยู่กับใคร
เพื่อนสนิทของฉันส่วนใหญ่ก็เป็นคนโลกส่วนตัวสูง คือพวกไม่มีใครคบเหมือนกันไง
ก็อย่างที่บอกเพื่อนมีน้อยก็ไม่เป็นไรขอแค่จริงใจพอ
ฉันไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบเมา ไม่ชอบคนเยอะ บุหรี่ เหล้า ไพ่ บอล ไม่ใช่ทาเก็ท
เพื่อนไม่จริงใจก็จะไม่ค่อยมี
เมื่อวานยังดีใจเรื่องใบขับขี่อยู่ วันนี้ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องของที่จะเอาไปขายที่ตลาด
คิดไม่ตกจริงๆ ขายอะไรดีนะ
หรือจะลงไปสัมเพ็งสักวันสองวัน
คิดไปเขียนไปไม่ได้ข้อสรุป
บางทีชีวิตก็ไม่ได้ง่าย อะไรง่ายๆมันก็แค่คำโฆษณา เคยอ่านไหมคนที่ชอบเล่าเรื่องตัวเองเริ่มจากศูนย์ จากติดลบ
แล้วก็ขายสินค้าอะไรสักอย่าง ขายไปขายมา รวย
เรื่องราวแบบนั้น ร้อยละเก้าสิบ แฝงขายอะไรสักอย่าง
อีกห้าเปอร์เซ็นต์ต้องการสร้างกระแสให้คนสนใจติดตาม
มีคนที่รวยจริง จากความขยันจริงๆ แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือเท่านั้น
ฉันเคยฟังคนที่ทำแบรนด์สินค้ากระแส เขาเล่าสูตรลับความรวย
อย่าเชื่ออะไรที่เขาโพสกันนักเลย ชื่อก็บอกอยู่ว่าสินค้ากระแส
อะไรที่โพสก็สร้างกระแสไง กระแสมันทำให้ขายได้
คนสนใจอะไรที่ง่ายๆ เช่น สามวันสองหมื่น
ขาวใสในสี่วัน เพิ่มไซส์ในสองกล่อง ไซส์อะไรคงไม่ใช่ไซส์รองเท้าเป็นแน่
สิ่งหนึ่งที่ฉันมักเปิดเจอเวลาเล่นเฟซ
มีคนเขียนในกระดาษ ย้ำว่าเขียนด้วยปากกานี้แหละ
เขียนวันที่ และจำนวนเงินที่รับ
แล้วตั้งแคปชั่นว่า รับคนช่วย.....พร้อมค่าขนมรายวัน
ไม่น่าเชื่อมีคนเม้นท์ว่า สนใจ เพียบ
เดี๋ยวนะ งานอะไรจะง่ายขนาดนั้น วันละพันห้ายังมี
ทำงานที่บ้าน แค่เล่นเน็ต วันละสองชั่วโมง ก็รับวันละ ห้าร้อย
อย่างนี้ไม่ต้องออกไปทำงานให้เหนื่อยแล้ว ไปซื้อแพ็คเก็จ WIFI มาติดก็พอ
บ่นพอเป็นพิธี วันนี้ไม่ได้อะไรมาก แค่เอารถไปซ่อมก็หมดวัน