ฟุตบอลเอเชียกับระดับโลกนี่ห่างกันแบบสุดกู่เลย ถึงแบบนั้นฟุตบอลเอเชียก็อยู่คนละระดับกับฟุตบอลไทย

เมื่อวานดูเกมส์อุ่นเครื่อง อุรุกวัยกับอุซเบ ใครดูแค่สกอร์อาจจะเห็นว่าอุรุกวัยห่างจากอุซเบมาก แต่ความเป็นจริงแล้ว มันห่างมากกว่าสกอร์ที่ออกมาอีก อุรุกวัยนิสัยเสียเล่นโชว์ซะเยอะ ถ้าเน้นจริงๆ น่าจะ5-6 ลูกขึ้นไป ซึ่งดูการเล่ยของอุซเบแล้วไม่ธรรดาครับ จ่ายบอลคม จ่ายแม่น จับบอล ดูดบอลกลางอากาศคือนิ่งกริ๊บ(นักเตะไทยนี่โคตรลั่นกันหลายคน) แต่ขนาดทักษะดีอย่างอุซเบ เมื่อได้บอลหรือดูดบอลลงแล้วยังไปต่อไม่ได้ อุรุกวัยเข้าถึงตัวเร็วมาก เกมส์เพรสทีมในเอเชียโหดที่สุดคือญี่ปุ่น เมื่อวานที่เล่นกับอุซเบ อุรุกวัยเพรสเร็วกว่านั้นอีกเท่าตัว เหมือนดูเด็กประถมเตะกับเด็กมหาลัยเลย ขนาดนั่นคืออุซเบกิสถาน

กลับมามองที่ฟุตบอลไทย เรายังห่างจากอุซเบอยู่หลายก้าว ดังนั้นเมื่อมองขึ้นไประดับโลกแล้ว เหมือนไทยกับทีมระดับโลกอยู่กันคนละจักรวาลกันเลย ห่างกันสุดๆ  จนไม่รู้ว่าอีก20ปี ไทยจะไปเข้าใกล้ระดับนั้นได้ไหม

** ป.ล.ส่วนใครบอกว่าฟุตบอลใช้ความแข็งแกร่งแล้วจะชนะ คุณคิดผิดครับ ความแข็งแกร่งต้องผสมกับทักษะส่วนตัวที่เหลือร้ายด้วย เมื่อวานนักเตะเกมส์รุกอุรุกวัยมีซัวเรสกับตัวเล็กๆอีกคน เข้าตั้นกองหลังอุซเบแล้วสู้ความแข็งแกร่งของหลังอุซเบไม่ได้(นับเฉพาะ2คนนั้นนะ) แต่กระชากหาย จนแผงหลังอุซเบเละเทะไปหมด ดังนั้นแล้วความแข็งแกร่งร่างกายมันแค่ส่วนหนึ่ง แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือทักษะฟุตบอล เบสิคที่แน่นๆต่างหากที่จะทำให้ไปได้ไกลครับ **