คิดเหมือนผมไม๊ ( ทางออกประเทศไทย )

นานมาแล้ว ผมไม่เคยสนใจใยดีใดๆกับการเมืองการปกครอง ปล่อยให้ทุกสิ่งเป็นไปตามการละเล่นของผู้มีอำนาจ ใส่สูทผูกไทด์ เงินเต็มกระเป๋า ปริญญาเอกคนระใบสองใบสามใบ ทุกสิ่งเป็นไป ดีบ้างร้ายบ้างไปตามการเวลา แต่ในที่สุดแล้ว ประเทศทั้งประเทศก็ไม่ไปถึงไหน คนจนก็ยังจน คนรวยก็รวยขึ้นต่อไป สินค้าข้าวของก็มูลค่าสูงขึ้น สวนทางกับค่าแรงที่ตกต่ำ บริษัทต่างๆก็แข่งขันกันต่อไปในทางธุรกิจ รัฐบาลก็มีโครงการสนุกๆ งอกเงยขึ้นมาเรื่อยๆ สร้างความหวังลมๆแล้งๆต่อทุกผู้ทุกคน จนในที่สุดใครหลายคนจนแทบจะทุกคนก็เลิกสนใจไป ว่าต่อไปจะมีอะไรมาใหม่ หันไปสนุกสนานกับละครไทยบ้าง เกาหลีบ้าง ดารานักร้อง วงตนดรีน่ารักน่ารัก สร้างความสนุกสนานให้พอกระชุ่มกระชวยหัวใจ จนลืมไปว่า ตอนนี้เราอยู่บนโลก ที่ประกอบไปด้วยประเทศหลากหลายประเทศ ต่างประเทศต่างพัฒนาไม่ว่าจะด้านใดด้านหนึ่ง วิทยาศาสตร์ การแพท การศึกษา สาธารณะสุข วิศวกรรม เทคโนโลยี หรือ พัฒนาความสุขแก่ประชาชน แต่ละประเทศต่างหาจุดขายของตัวเอง และสร้างสิ่งใหม่ๆขึ้นเพื่อนำเสนอต่อโลก นำมาซึ่งรายได้เข้าสู่ประเทศ ส่งผลต่อเนื่องถึงความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของประชาชน แล้วเราหล่ะ ยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ ห้าสิบปีนี้ เรามีอะไรใหม่ ...
ย้อนไปในยุคสมัยการปกครองของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชการที่ ๙ ในช่วงต้นรัชการ ประเทศไทยแร้นแค้น มีความขัดแย้งทางการเมือง แต่ในเวลา ยี่สิบสามสิบปีที่ในหลวงทรงครองราชย์ ประเทศไทยพัฒนาขึ้น มีการปฏิรูปที่ดิน พัฒนาการเกษตร ความเป็นอยู่ประชาชนดีขึ้น คนตกงานน้อยลง เทคโนโลยี และการศึกษาพัฒนาขึ้น ...ได้ไง
ปีนี้ปี 2561 ใครๆก็ว่าประเทศไทยมืดแปดด้าน หาทางออกไม่ได้แล้ว แก้ไขปัญหาไม่ได้ แต่ผมไม่เชื่ออย่างงั้น บ้านจะดีขึ้นได้ ถ้าหัวหน้าครอบครัวเป็นคนดี บริษัทจะเติบโต พัฒนาขึ้นได้ เพียงผู้บริหารเป็นคนดี ประเทศจะพัฒนาขึ้นได้ เพียงผู้นำประเทศเป็นคนดี ... แล้วคนดีคืออะไรหล่ะ คนที่เป็นกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด หรือ คนที่มีอำนาจทางการเงิน หรือคนมีอำนาจทางการทหาร หรือคนที่บริหารประเทศเก่งเหมือนบริหารบริษัท ผู้นำควรเป็นอย่างไรหล่ะ เป็นนักบัญชีที่เก่ง เป็นนักธุรกิจที่เก่ง หรือ เป็นทหารที่เก่ง โดยส่วนตัว ผมมองว่า “ประเทศ” ไม่ต่างจากบ้านหลังนึง แค่บ้านเราใหญ่หน่อย มีลูกหลายคน ลูกคนนึงเป็นนักธุรกิจ ลูกคนนึงเป็นทหาร ลูกคนนึงเป็นตำรวจ และลูกหลานอีกมากมาย รวม หกสิบกว่าล้านคน และบ้านทุกบ้าน ต้องการพ่อ แล้วพ่อที่ดีเป็นอย่างไรหล่ะ พ่อที่ดี ผมว่าไม่ใช่พ่อที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด หรือพ่อที่บังคับให้ลูกๆทำอะไรที่ลูกไม่ต้องการจะทำ หรือเป็นพ่อ ที่มาจากครอบครัวของลูกคนใดคนนึง เป็นไปได้หรือ ที่พ่อที่มาจากครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง จะรักลูกๆของครอบครัวอื่นๆได้เท่าเทียมกับครอบครัวตัวเอง ผมว่าพ่อที่ดีคือพ่อที่ฝักใฝ่ทุกคน พ่อคนเดียวไม่สามารถทำให้บ้านเจริญก้าวหน้าไปได้ แต่พ่อคนเดียว สามารถทำให้ลูกทุกคนหยุดทะเลาะกัน แล้วพัฒนาบ้านไปด้วยกัน ไม่มีใครหรอก ที่พื้นฐานความคิดอยากจะเลวร้ายรุนแรง ทุกคนต่างต้องการครอบครัวที่มีความสุข ซึ่งพ่อที่รักและเข้าใจในลูกๆทุกคน พ่อที่ส่งเสริมลูกๆทุกคนได้ทำสิ่งที่ตัวเองถนัด และชื่นชมลูกคนนั้นไม่มากก็น้อย เมื่อลูกคนนั้นทำความดี เมื่อลูกๆได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก และ ได้ผลตอบแทนที่สมควรแก่ความดีที่ทำ แล้วทำไมลูกๆจะไม่ทำแต่ความดี
ไม่จำเป็นหรอกที่ผู้นำประเทศจะต้องเก่ง ต้องมีปริญญา ต้องมาจากพรรคการเมือง ต้องเป็นผู้นำที่โหดเหี้ยมเด็ดขาด เพราะคนคนเดียว เก่งทุกอย่างไม่ได้หรอก ขอแค่เป็นคนที่ประชาชนนับถือ เป็นผู้เห็นในความสามารถ ความดีของทุกคน และดึงความดีเหล่านั้นออกมาได้ก็พอ ผู้นำไม่ใช่คนต้องไปทำงาน แต่เป็นคนที่สอน ให้ผู้อื่น ทำสิ่งต่างๆได้ถูกต้อง และคอยสนับสนุนให้กำรังใจ เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาพบเจอปัญหา หรือหมดกำรังใจในการทำความดี