อยากรักแต่รักไม่ได้จริง ๆ

มหาลัยแต่ล่ะแห่งมีการรับน้อง ฉันก็เป็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่พยายามทำตัวเป็นกันเองให้มากที่สุด แล้วมีน้องผู้ชายคนหนึ่งทักมา ฉันคิดแค่ว่าจะทักมาถามเรื่องงาน แต่รุ่นน้องนั้นก็มาถามเรื่องงาน และประสบการณ์ที่ฉันซึ่งเป็นรุ่นพี่เคยเรียนผ่านมา ฉันก็พยายามเล่าให้ฟัง เกือบทุกรายละเอียด จนมาวันหนึ่งรุ่นน้องก็ถามฉันว่าพี่มีแฟนยัง ฉันก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ก็ตอบไปรามจริงว่าไม่มีแฟน แล้วรุ้นน้องก็พยายามหาเรื่องคุยต่อ นอกเหนือจากเรื่องเรียน ฉันก็พยายามตอบเท่าที่รุ่นพี่คนนึ่งจะทำช่วยเหลือให้คำปรึกษาได้ แต่มาวันหนึ่งรุ่นน้องคนนั้น ได้สารภาพมาว่า ที่พยายามถามและคุย เพราะชอบฉัน ตั้งแต่แรก
ฉันก็รีบปฏิเสธไปโดยไตรตร่องดีแล้วว่า สถานะ ที่เป็นอยู่ตอนนี้ พี่น้องจะยืนยาวที่สุด อาจจะมีคนที่ดีกว่าพี่น่ะ (อาจจะเป็นทำพูที่อ้อมไปบ้าง แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะตัดขาดการเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องไผเลย) แต่ฉันถือว่ามันน่าจะเป็นคำปฏิเสธที่ดีที่สุด
จนแล้วจนเล่า หลายเดือนต่อมารุ่นน้องคนนี้ก็ไม่ยอมตัดใจจากฉัน ไม่ว่าฉันจะอธิบาย หรือบอกข้อเสียของฉันไล่ให้เขาไปหารนที่ดีกว่าอย่างไร รุ่นน้องคนนี้ก็ไม่ยอมตัดใจจากฉัน
รุ่นน้องเบาเพ้อในเฟสบุ๊คหนักขึ้น ๆ จนมาวันนึ่ง น้องเขาซื่งไม่ใข่เป็นคนดื่มแอลกอฮอล ก็ได้ดื่มหนักมากวันนั้น แล้วมาว่าฉัน ไม่รับรัก พาลว่าคนนั้นคนนี้ ที่อยํใกล่ฉัาที่เป็นผู้ชาย ฉันอายมาก ไม่รู้จะทำยังไง พูดไปก็ไม่รู้จะทำให้คนทีทเมาหนักมากเย้าใจยังไง เลยตัดสินใจบล็อคเฟสเขา ฉันก็แอบเสียใจเพราะเคยพยายามถามตัวเองแล้วว่าทำไมถึงชอบน้องเขาไม่ได้ ก็ไดืแต่ถาม เพราะถ้าชอบใครแล้วมันคงไม่ต้องหาเหตุผล แล้วถ้าไม่ได้ชอบใคร เพราะผลสักข้อก็ไม่มี
ปล. ปัจจุบันรุ่นน้องคนนั้นก็ยังไม่เลิกชอบฉัน ยังไม่เลิกเพ้อ ไม่ยอมคืดจะตัดใจถ้าฉันยังไม่มีแฟน รู้ทีหลังว่า ฉันเป็นคนแรกที่เขาชอบอีก
.... เสียใจน่ะ แต่ฉันรักเขาตอบไม่ได้
....
(มีต่อ)