ก่อนอื่นต้องเล่าให้ฟังก่อน (อาจจะยาวเล็กน้อย)
ผมและแฟนคบหากันมานาน ใช้เวลาในการร่วมทางชีวิตแบบอยู่ร่วมกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ระยะเวลาก็ร่วมๆ เกือบ 10 ปี
...และระหว่างทางก็ใช้เวลาในการร่วมสร้างสิ่งต่างๆ ทั้งความรู้สึก ความรัก และวัตถุที่มีความจำเป็นในชีวิตกันมาก็ไม่น้อย
ผมบอกก่อนว่าช่วงแรกๆ ที่เรียกว่า "จีบกัน" ผมไม่ใช่สเป๊กของเธอหรอก (เรียกว่าไม่ใช่เลยก็ได้) แต่ผมก็พยายามที่จะชนะใจเธอให้ได้ ด้วยแนวทางของผู้ชายธรรมดาที่เอาความจริงใจเข้าสู่ เพราะผมไม่เคยเจอใครที่คิดว่าใช่กับผมเท่าเธอคนนี้
...และช่วงแรกๆ นั้น เธอก็เพิ่งจะอกหักจากแฟนเก่ามา ทำให้เธอไม่ได้เปิดใจให้ผมคนเอง เพราะเธอก็ยังพูดคุยและดูใจกับหนุ่มๆ คนอื่นในเวลาเดียว (ซึ่งตรงนี้ผมเข้าใจได้ เพราะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน)
ผมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชนะใจ ด้วยความจริงใจ และตั้งใจ จนสุดท้ายโชคชะตาก็เข้าข้างผม เราตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน และสิ่งต่างๆ ที่มีความคลุมเครือในบุคคลที่ 3 - 4 -5 ที่เธอพูดคุยอยู่ก็ค่อยๆ จางหายไป
จากนั้นเราก็เริ่มใช้ชีวิตร่วมกัน โดยช่วงเวลาที่เราคบกัน 5-6 ปีแรก ค่อนข้างจะราบรื่น อาจจะมีงอนบ้าง ทะเลาะบ้าง หรือติดขัดในบางเรื่องของชีวิต แต่เราก็พูดคุยกัน แก้ไขกันไปเคสบายเคส และทำให้ชีวิตมีความสุขกันดี (คนมีความสุขเป็นผมคนเดียวหรือเปล่าอันนี้ไม่ทราบ)
เรามีแพลนอยากจะแต่งงาน อยากจะมีอนาคตร่วมกันแบบจนแก่เลยครับ อยากเดินจับมือกัน เคียงข้างกันไปจนตลอดชีวิต เพียงแต่ผมก็ไม่ใช่คนร่ำคนรวยอะไร ทุกๆ อย่างที่คิดจึงต้องค่อยๆ ใช้เวลา เก็บหอมรอมริบกันไป
แต่มันก็เกิดเหตุการณ์ให้เราเหมือนจะล้มเลิกความคิดเรื่องการแต่งงานไป เพราะอะไรผมก็พูดยาก แต่มันเป็นอารมณ์เหมือนอยู่กันมานาน อยู่กันแบบนี้ก็ได้ อยู่ไปเรื่อยๆ (นั่นคือสิ่งที่แฟนผมบอก)
ผมก็เป็นคนไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะชีวิตที่เป็นอยู่มันก็ดีมากแล้วสำหรับผม จะไม่แต่งงาน จะไม่อยากมีลูก จะไม่อยากสนใจในชีวิตครอบครัวฝั่งผม ผมก็ไม่ได้คิดมาก เพราะสำหรับผม ตอนนี้เขาคือทุกอย่างในชีวิตไปแล้ว
+++ตั้งแต่ตอนนี้ไป จะเป็นการพูดถึงเรื่อง ณ ปัจจุบันแล้วนะครับ+++
เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่นานมานี้ ผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป (ส่วนหนึ่งผมเป็นพวกชอบวิเคราะห์คน + จับผิดด้วยแหละ ฮาๆๆ)
เหตุการณ์ที่ว่านี้มันเริ่มขึ้นเมื่อเธอเปลี่ยนสถานที่ทำงาน จากที่ทำงานเดิมที่สภาพแวดล้อมดูชิลๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น มาสู่สถานที่ทำงานใหม่ที่แวดล้อมไปด้วย บุคคล สังคม แสงสี และมิติใหม่ๆ ที่เธออาจจะไม่ค่อยได้สัมผัส
ผมจับได้ว่าเธอแอบคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งบังเอิญเป็นคนในที่ทำงานของเธอ อายุน้อยกว่า เป็นลูกน้อง และที่สำคัญยิ่งกว่า "เธอสารภาพว่า เธอชอบเขา และเขาก็ชอบเธอ" ทั้งๆ ที่ทั้งสองฝ่ายต่างมีคนรักของตนเอง
ผมโกรธมากครับ...
แต่ผมก็พยายามข่มใจไว้ และไม่อยากจะคาดคั้นให้เรื่องมันบานปลาย พร้อมทั้งให้เธอทบทวนให้ดีว่าทำอะไรลงไป แล้วทำเพื่ออะไร
คำตอบที่ได้คือแค่สนุกๆ ขำๆ...OK ผมเข้าใจ
ระยะเวลาหลังจากเรื่องนี้เกิดได้สักพัก และระหว่างนั้น เธอดูเปลี่ยนไปหนักขึ้น สนใจผมน้อยลง ความแคร์หายไป และอื่นๆ อีกเพียบ (ถ้าคนถูกเมินคงจะรู้ดีล่ะเนาะ) และนั่นก็ทำให้ความอดทนของคนแบบผมที่กล้าพูดว่า "รัก" เธอจนโงหัวไม่ขึ้นเริ่มหมด...ผมตัดสินใจพูดเปิดใจกับเธอ
เธอบอกว่า...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนอื่น แต่เธอรู้สึกกับผม "ไม่เหมือนเดิม"
ผมไม่เข้าใจคำนี้ครับ...
และเธอก็อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
ผมถามเธอว่ายังรักผมไหม...เธอบอกยังรัก แต่รักแบบไม่เหมือนก่อน เธออยู่คนเดียวได้ เธอไม่มีผมอีกแล้วก็ได้
แค่นี้ก็พอรู้แล้วนะครับว่าเธอคงอยากให้ผมไปจากชีวิต
แต่ผมไม่ยอมแพ้ ผมพยายามถามเพื่อแสวงหาคำตอบที่แท้จริงว่ามันเกิดอะไรขึ้น...ผมเปลี่ยนไปหรือเปล่า ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า
เธอตอบว่า "เธอผิดเอง" เธอแค่รู้สึกกับผมไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เราแทบจะแยกจากกันในคืนวันที่เปิดใจ แต่เธอก็เหมือนสงสารผมหรือเปล่าก็ไม่รู้ เธอบอกว่า ผมพร้อมเมื่อไรค่อยไป (สรุปก็คือเหมือนผมต้องไป)
แต่ผมเสียใจมาก ผมเสียใจแบบมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต...เธอจึงบอกว่า "รอเธอได้ไหม"
รออะไรวะ!!! นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกคิดขึ้นมา เกิดความสับสน ย้อนแย้ง และสวนทางกับสิ่งที่เธอออกพูดมา
แต่ยังไงซะ ผมก็ไม่แคร์ ผมยังอยากอยู่กับเธอต่อไป ผมยังอยากใช้ความพยายามของตนเองเอาชนะใจเธออีกครั้ง เพราะผมขาดเธอไม่ได้ครับ นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
สิ่งใดที่ผมคิดว่าอาจจะทำให้เธอรู้สึกเปลี่ยนไป เช่น พฤติกรรม การกระทำ การใช้ชีวิต ความหวาน การเอาใจใส่ การตามใจ หรือแม้แต่บุคลิกภาพลักษณ์ที่แก่ไปตามอายุของผมจากความพยายามสร้างเนื้อสร้างตัว ผมก็จะพยายามทำมันให้ดีเหมือนเดิมเพื่อให้เธอได้สัมผัสกับมันอีกครั้ง (ผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงคนนี้แม้แต่ครั้งเดียว...ขอบอกไว้ก่อนนะครับ)
...และอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกดี ผมก็จะทำ เช่น การเว้นระยะห่างในชีวิต ให้อิสระเธอในการจะทำอะไรที่ส่งผลต่อความสุขในชีวิตของเธอ ผมก็จะยอมให้มันเป็นไปตามที่เธอต้องการ เพราะผมคิดว่ามันอาจจะเป็นปมปัญหาก็ได้
...แต่วันนี้ ทำไมผมยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่เปลี่ยนไป
สรุป จริงๆ แล้วเธอไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหม คนสองคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานขนาดนี้ โดยเฉพาะเธอที่เคยบอกกล่าวกับผมว่า "เธออยากได้คนที่รักเธอไปทั้งชีวิต และเธอก็จะรักและซื่อสัตย์เช่นกัน เพราะเธอคิดว่าความรักจากผม มันยิ่งกว่าการถูกหวย" มันเป็นแค่ภาพลวงตาตลอด 10 ปีสำหรับผมใช่หรือไม่
...ผมไม่รู้จะหาทางออกยังไงจริงๆ
...ผมไม่รู้ว่าผมยังเป็นคนที่อยู่ในใจของเธอ และแค่รอจังหวะดีๆ ให้เธอกลับมารักกันดังเดิมหรือไม่
ผมไม่รู้ว่าจะต้องใช้ชีวิตยังไงต่อไป
ผมไม่รู้อะไรเลยครับ
+++ถ้าท่านใดมีประสบการณ์เช่นนี้ รบกวนสั่งสอนและชี้ทางสว่างให้ด้วยนะครับ+++
ขอบคุณมากครับ
อยากทราบนิยามคำว่า "รักเธอไม่เหมือนเดิม" ของคุณผู้หญิง มันคืออะไร
ผมและแฟนคบหากันมานาน ใช้เวลาในการร่วมทางชีวิตแบบอยู่ร่วมกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ระยะเวลาก็ร่วมๆ เกือบ 10 ปี
...และระหว่างทางก็ใช้เวลาในการร่วมสร้างสิ่งต่างๆ ทั้งความรู้สึก ความรัก และวัตถุที่มีความจำเป็นในชีวิตกันมาก็ไม่น้อย
ผมบอกก่อนว่าช่วงแรกๆ ที่เรียกว่า "จีบกัน" ผมไม่ใช่สเป๊กของเธอหรอก (เรียกว่าไม่ใช่เลยก็ได้) แต่ผมก็พยายามที่จะชนะใจเธอให้ได้ ด้วยแนวทางของผู้ชายธรรมดาที่เอาความจริงใจเข้าสู่ เพราะผมไม่เคยเจอใครที่คิดว่าใช่กับผมเท่าเธอคนนี้
...และช่วงแรกๆ นั้น เธอก็เพิ่งจะอกหักจากแฟนเก่ามา ทำให้เธอไม่ได้เปิดใจให้ผมคนเอง เพราะเธอก็ยังพูดคุยและดูใจกับหนุ่มๆ คนอื่นในเวลาเดียว (ซึ่งตรงนี้ผมเข้าใจได้ เพราะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน)
ผมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชนะใจ ด้วยความจริงใจ และตั้งใจ จนสุดท้ายโชคชะตาก็เข้าข้างผม เราตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน และสิ่งต่างๆ ที่มีความคลุมเครือในบุคคลที่ 3 - 4 -5 ที่เธอพูดคุยอยู่ก็ค่อยๆ จางหายไป
จากนั้นเราก็เริ่มใช้ชีวิตร่วมกัน โดยช่วงเวลาที่เราคบกัน 5-6 ปีแรก ค่อนข้างจะราบรื่น อาจจะมีงอนบ้าง ทะเลาะบ้าง หรือติดขัดในบางเรื่องของชีวิต แต่เราก็พูดคุยกัน แก้ไขกันไปเคสบายเคส และทำให้ชีวิตมีความสุขกันดี (คนมีความสุขเป็นผมคนเดียวหรือเปล่าอันนี้ไม่ทราบ)
เรามีแพลนอยากจะแต่งงาน อยากจะมีอนาคตร่วมกันแบบจนแก่เลยครับ อยากเดินจับมือกัน เคียงข้างกันไปจนตลอดชีวิต เพียงแต่ผมก็ไม่ใช่คนร่ำคนรวยอะไร ทุกๆ อย่างที่คิดจึงต้องค่อยๆ ใช้เวลา เก็บหอมรอมริบกันไป
แต่มันก็เกิดเหตุการณ์ให้เราเหมือนจะล้มเลิกความคิดเรื่องการแต่งงานไป เพราะอะไรผมก็พูดยาก แต่มันเป็นอารมณ์เหมือนอยู่กันมานาน อยู่กันแบบนี้ก็ได้ อยู่ไปเรื่อยๆ (นั่นคือสิ่งที่แฟนผมบอก)
ผมก็เป็นคนไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะชีวิตที่เป็นอยู่มันก็ดีมากแล้วสำหรับผม จะไม่แต่งงาน จะไม่อยากมีลูก จะไม่อยากสนใจในชีวิตครอบครัวฝั่งผม ผมก็ไม่ได้คิดมาก เพราะสำหรับผม ตอนนี้เขาคือทุกอย่างในชีวิตไปแล้ว
+++ตั้งแต่ตอนนี้ไป จะเป็นการพูดถึงเรื่อง ณ ปัจจุบันแล้วนะครับ+++
เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่นานมานี้ ผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป (ส่วนหนึ่งผมเป็นพวกชอบวิเคราะห์คน + จับผิดด้วยแหละ ฮาๆๆ)
เหตุการณ์ที่ว่านี้มันเริ่มขึ้นเมื่อเธอเปลี่ยนสถานที่ทำงาน จากที่ทำงานเดิมที่สภาพแวดล้อมดูชิลๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น มาสู่สถานที่ทำงานใหม่ที่แวดล้อมไปด้วย บุคคล สังคม แสงสี และมิติใหม่ๆ ที่เธออาจจะไม่ค่อยได้สัมผัส
ผมจับได้ว่าเธอแอบคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งบังเอิญเป็นคนในที่ทำงานของเธอ อายุน้อยกว่า เป็นลูกน้อง และที่สำคัญยิ่งกว่า "เธอสารภาพว่า เธอชอบเขา และเขาก็ชอบเธอ" ทั้งๆ ที่ทั้งสองฝ่ายต่างมีคนรักของตนเอง
ผมโกรธมากครับ...
แต่ผมก็พยายามข่มใจไว้ และไม่อยากจะคาดคั้นให้เรื่องมันบานปลาย พร้อมทั้งให้เธอทบทวนให้ดีว่าทำอะไรลงไป แล้วทำเพื่ออะไร
คำตอบที่ได้คือแค่สนุกๆ ขำๆ...OK ผมเข้าใจ
ระยะเวลาหลังจากเรื่องนี้เกิดได้สักพัก และระหว่างนั้น เธอดูเปลี่ยนไปหนักขึ้น สนใจผมน้อยลง ความแคร์หายไป และอื่นๆ อีกเพียบ (ถ้าคนถูกเมินคงจะรู้ดีล่ะเนาะ) และนั่นก็ทำให้ความอดทนของคนแบบผมที่กล้าพูดว่า "รัก" เธอจนโงหัวไม่ขึ้นเริ่มหมด...ผมตัดสินใจพูดเปิดใจกับเธอ
เธอบอกว่า...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนอื่น แต่เธอรู้สึกกับผม "ไม่เหมือนเดิม"
ผมไม่เข้าใจคำนี้ครับ...
และเธอก็อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
ผมถามเธอว่ายังรักผมไหม...เธอบอกยังรัก แต่รักแบบไม่เหมือนก่อน เธออยู่คนเดียวได้ เธอไม่มีผมอีกแล้วก็ได้
แค่นี้ก็พอรู้แล้วนะครับว่าเธอคงอยากให้ผมไปจากชีวิต
แต่ผมไม่ยอมแพ้ ผมพยายามถามเพื่อแสวงหาคำตอบที่แท้จริงว่ามันเกิดอะไรขึ้น...ผมเปลี่ยนไปหรือเปล่า ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า
เธอตอบว่า "เธอผิดเอง" เธอแค่รู้สึกกับผมไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เราแทบจะแยกจากกันในคืนวันที่เปิดใจ แต่เธอก็เหมือนสงสารผมหรือเปล่าก็ไม่รู้ เธอบอกว่า ผมพร้อมเมื่อไรค่อยไป (สรุปก็คือเหมือนผมต้องไป)
แต่ผมเสียใจมาก ผมเสียใจแบบมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต...เธอจึงบอกว่า "รอเธอได้ไหม"
รออะไรวะ!!! นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกคิดขึ้นมา เกิดความสับสน ย้อนแย้ง และสวนทางกับสิ่งที่เธอออกพูดมา
แต่ยังไงซะ ผมก็ไม่แคร์ ผมยังอยากอยู่กับเธอต่อไป ผมยังอยากใช้ความพยายามของตนเองเอาชนะใจเธออีกครั้ง เพราะผมขาดเธอไม่ได้ครับ นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
สิ่งใดที่ผมคิดว่าอาจจะทำให้เธอรู้สึกเปลี่ยนไป เช่น พฤติกรรม การกระทำ การใช้ชีวิต ความหวาน การเอาใจใส่ การตามใจ หรือแม้แต่บุคลิกภาพลักษณ์ที่แก่ไปตามอายุของผมจากความพยายามสร้างเนื้อสร้างตัว ผมก็จะพยายามทำมันให้ดีเหมือนเดิมเพื่อให้เธอได้สัมผัสกับมันอีกครั้ง (ผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงคนนี้แม้แต่ครั้งเดียว...ขอบอกไว้ก่อนนะครับ)
...และอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกดี ผมก็จะทำ เช่น การเว้นระยะห่างในชีวิต ให้อิสระเธอในการจะทำอะไรที่ส่งผลต่อความสุขในชีวิตของเธอ ผมก็จะยอมให้มันเป็นไปตามที่เธอต้องการ เพราะผมคิดว่ามันอาจจะเป็นปมปัญหาก็ได้
...แต่วันนี้ ทำไมผมยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่เปลี่ยนไป
สรุป จริงๆ แล้วเธอไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหม คนสองคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานขนาดนี้ โดยเฉพาะเธอที่เคยบอกกล่าวกับผมว่า "เธออยากได้คนที่รักเธอไปทั้งชีวิต และเธอก็จะรักและซื่อสัตย์เช่นกัน เพราะเธอคิดว่าความรักจากผม มันยิ่งกว่าการถูกหวย" มันเป็นแค่ภาพลวงตาตลอด 10 ปีสำหรับผมใช่หรือไม่
...ผมไม่รู้จะหาทางออกยังไงจริงๆ
...ผมไม่รู้ว่าผมยังเป็นคนที่อยู่ในใจของเธอ และแค่รอจังหวะดีๆ ให้เธอกลับมารักกันดังเดิมหรือไม่
ผมไม่รู้ว่าจะต้องใช้ชีวิตยังไงต่อไป
ผมไม่รู้อะไรเลยครับ
+++ถ้าท่านใดมีประสบการณ์เช่นนี้ รบกวนสั่งสอนและชี้ทางสว่างให้ด้วยนะครับ+++
ขอบคุณมากครับ