เชรี้ย! บ่น ตอนที่ 3

เชรี้ย! บ่น ตอนที่ 3

       อย่างว่าแหละต้องรีบเตรียมเงินแล้ว 3-4 หมื่น ทำไงดีว่ะ งานก็ไม่ได้ทำ เงินเก็บก็ไม่มี ผมเดินวนไปวนมาอยู่รอบเตียง เข้ นึกออกจนได้ ไม่ได้นึกว่าจะเอาเงินมาจากไหนนะ นึกออกว่าห้องรกมาก อยู่ต่อไม่ไหวแล้ว เลยต้องรื้อทุกสิ่งอย่างจัดใหม่หมด เตียงเติงเหรอ ถอดออกไปไว้ห้องเก็บของโน้น เหลือแค่ฟูกปูนอน เอ้ย! หมอน ผ้าห่ม เท่านี้ก็นอนได้แล้ว แถมยังเก็บสะดวกอีก ผมไม่รีรอช้ารีบปฏิวัติห้องทันที ไม่นานก็เสร็จ และที่น่าตกใจ โอ้ว! เพิ่งเห็นหนังสือที่ตัวเองซื้อมา ทั้งที่อ่านแล้วและยังไม่ได้อ่าน สร้างหอสมุดประชาชาติได้เลยนะเนี่ย ผมตัดสินใจเอาหนังสือมาใส่ชั้นแต่มันก็ใส่ไม่พอ ได้แต่กองผะเนินเทินทึกอยู่เหนือหัว ลุ้นว่าวันดีคืนดีอาจโดนหนังสือกองโตล้มทับตายได้ ส่วนโต๊ะก็เอามาตั้งข้าง ๆ ไม่นานผมก็มองไปรอบ ๆ เชี้ย! นี่มันห้องนอนจริง ๆ เหรอวะ ทำไมไม่มีที่นอน เออ กูลืมไป กูพับฟูกเก็บเข้าตู้เหมมือนโดเรม่อนไปแล้ว ผมตอบตัวเองในใจ
   
    มีคนเคยบอกว่าคนเราจะเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม ดูเหมือนจะจริง ขณะที่ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะอันล้อมรอบด้วยกองหนังสือ อยู่ ๆ พลอตเรื่องนิยายก็เด้งขึ้นมา ไม่ต้องแปลกใจว่านิยายอะไร เป็นนิยายวายจร้า… ด้วยความเก็บกดจากการเขียนเล่มหนึ่งแล้วติดเรทไม่ได้เพราะมันเป็นหนังสือพัฒนาตัวเอง ลองมาสำแดงอิทธิฤทธิ์ในเรื่องใหม่เล่มนี้ ระหว่างที่คิดพลอตเรื่องได้ผมก็โทรไปเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง (ไม่กี่คนหรอก เพื่อนน้อย) เพื่อนก็บอกว่านุก รออะไรล่ะครับ พิมพ์ทันทีเลยจ้า พลอตเพลิตไม่ได้เขียน ในหัวสด ๆ นี่แหละ


เจอกันตอนที่ 4 ค้าบ