แอบรักรุ่นพี่คนนึง

เรื่องมีอยู่ว่าผมรู้จักกับพี่คนนี้มา6ปีแล้วอายุเราห่างกัน4ปี เค้าเป็นพี่ที่ดีมากๆคนนึงเลยสำหรับผม มีอะไรก็ช่วยเหลือกันทั้งเรื่องเรียนเรื่องชีวิต และผมชอบพี่เค้ามากเป็นทั้งไอดอลเป็นทั้งพี่ที่ดี ผมแอบชอบมา2-3ปีได้ซึ่งตอนนั้นเค้ามีแฟนอยู่แล้วจนวันนึงเค้าเลิกกับแฟนเราเจอกันและผมเห็นว่าพี่เค้าร้องไห้และเดินผ่านไปโดยไม่ได้ทักทายกัน แต่ในเฟสหรือไลน์ก็คุยกันแบบพี่น้องปกติซึ่งพี่เค้าเป็นผญ.คนแรกที่ดูหนังในโรงหนังกับผมสองคนไปดูบอลด้วยกัน แต่ที่ผ่านมาผมก็มีแฟนนะครับแต่ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะอยู่ไกลกัน แต่บางทีก็คุยกับพี่เค้าจนแฟนชวนทะเลาะ ตอนเลิกกับแฟนที่คบกันมา1ปีกว่าๆก็เฮิทมากตอนแรก แต่พอได้คุยกับพี่เขาผมก็ลืมเรื่องนั้นได้ แต่ในใจผมก็ตีกันตลอดว่าเราคิดดีแล้วหรอที่จะทิ้งความสัมพันธ์แบบพี่น้อง ถ้าวันนึงมันพังมันอาจจะกลับไปเป็นแบบเดิมไม่ได้ เราอาจจะเสียเค้าไป จนถึงตอนธันวาปี59ที่ผมไปเที่ยวปีใหม่กับครอบครัว เวลาผ่านมาไวเหมือนโกหก ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมมีชีวิตที่ดำมืดทั้งปัญหาการเรียนและทำให้ผมกลายเป็นพวกเก็บกฏที่ตกจากเกรด3.88เหลือ3.82จนเครียดและเริ่มเปลี่ยนไป แต่ก็มีเค้านี่แหละที่ยังคอยให้กำลังใจผมมาตลอด ผมรวบรวมความกล้าที่จะบอกความรู้สึกกับพี่เค้าว่าผมยังชอบพี่อยู่นะ แต่อยู่ๆอีกใจนึงมันกลับบอกว่าอย่าเลย อย่าทิ้งความสัมพันธ์แบบนี้เลยและพี่เค้าก็ตอบกลับมาว่างับ55555 และผมถามพี่เค้าว่าที่ผ่านมาคิดยังไงกับผมซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาก็คือพี่น้อง พี่ไม่อยากเสียแกไป กลัวความสัมพันธ์แบบแฟนจะเสียแกไป ผมรู้สึกดีใจและเสียใจในเลาเดียวกัน และพิมกลับไปว่าดีใจมากเลยนะที่เราได้รู้จักกัน พี่เค้าก็ตอบกลับมาว่าพี่ก็เหมือนกัน
และหลังจากวันนั้นผมก็รอ รอจนถึงวันที่มันอาจจะพอมีความเป็นไปได้ ซึ่งตอนนี้พี่เค้าเข้ามหาลัยและมีแฟนแล้ว..... ผมรู้ผมก็เฉยๆนะ อาจเพราะไม่ได้คุยและไม่ได้เจอกันนาน แต่เวลาที่ผมจะหาคนคุยหรือแฟนมันก็จะมีคำว่ารอขึ้นมาในหัวตลอด บางทีผมก็คิดว่ารอไปเถอะอนาคตไม่มีอะไรแน่นอนซึ่งตอนนี้ผมก็รออยู่ รอวันนั้นวัที่อาจจะเป็นไปได้ แต่บางทีก็คิดว่า เดี๋ยวเราอาจจะเจอคนที่ดีกว่าก็ได้ ผมอยากรู้ว่าผมควรรอต่อไปหรือเริ่มกับสิ่งใหม่ๆดีครับ.....