ใช้ชีวิตโสดปกติคนเดียว ไปไหนไปคนเดียว ไม่เข้าสังคม อยู่สบายกลางๆ แต่ใจทำไมรู้สึกใจไม่สบาย

ความต้องการทางความอบอุ่น เช่นพ่อแม่ พอไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่
เวลาใครเข้ามามักจะหวังมากเกินไป จนผิดหวังก็เคยเกิดขึ้น มีช่วงที่ผิดหวังมาก
คนเราจะผิดหวังเสียใจมากๆใช่ไหมครับ แล้วพอไม่มีใครมาปลอบใจ ก็รู้สึกอ้างว้าง
ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ บางทีก็คิดขึ้นไปดาดฟ้า แล้วนั่งคิดว่าจะกระโดดลงมาดีไหม
แต่พอเห็นแสงพระอาทิตย์ที่สวยงามไกล้ตกดิน มีลมพัดมา ก็ทำให้สบายใจขึ้นมาก
แต่ใจก็ยังว้าเหว่ ต้องใช้เวลานานอยู่ (เหนื่อยใจ) เหนื่อยกับการคาดหวังกับใครแล้วครับ ทุกครั้งที่ให้ใจไป ผมก็ไม่ได้กลับคืนมาทุกที
อยู่ๆไปก็มีช่วงที่ โลกเศร้าหมอง ซึมเศร้าเวลาอยู่คนเดียว
เล่นเกมส์ก็เบื่อ ดูหนังก็ไม่สนุก ไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อน กินอาหารบางที ก็กินแบบรสอาหารไม่รู้สึกเลยก็มี

ผมเคยคิดน้อยใจตัวเอง ทำไมถึงเกิดมาชอบผู้ชาย เคยคิดอยากจะมีครอบครัว มีลูกกับผู้หญิง แต่ผมสงสารผู้หญิง
ยากมากๆที่เขาจะรับผมได้ครับ ผมบอกก่อนนะ ผมไม่ได้เป้นเกย์อต๋วออกนะครับ ผมเหมือนผู้ชายทั่วไปเลย
ถ้าผมไม่บอก ก็ไม่มีใครรู้ ผมก็มียอมรับตัวเองได้อยู่ ว่าเป็นแบบนี้
แก่ไปถ้ามีแฟน แล้วเกิดทิ้งจากกัน อย่างน้อย ลูกก็ต้องดูแลเรา สามารถเลี้ยงดูเราบ้าง
อย่างน้อยก็มีความรักจากลูกครับ

แต่ก็ไม่ได้ครับ ผมซื่อสัตย์กับคนอื่นและตัวเอง ว่าผมเป้นอะไร ชอบอะไร ถึงอยู่ๆไปแล้วรักผู้หญิง แต่ใจเราก็ยังชอบเพศเดียวกันอยู่ดี

ถ้าผมรวย คงจะไปเที่ยวทุกที่ทั่วโลก ผมคงไม่ต้องมาเศร้า หรือสนใจเวลาอกหักกับใคร
แต่เรื่องจริง ก็คือไม่ได้รวย เพราะฉะนั้น มันยากมากที่จะใช้ชีวิตคนเดียว โดดๆ อย่างมีความสุข

แบบนี้ใช่ไหมครับ ที่เขาถึงเจ้าชู้กัน เรียกว่า หาความสนุกหรือความสุขให้กับตัวเองมากกว่า ดีกว่าไปให้ความหวังกับใครว่าจะแก่ไปด้วยกัน
สุดท้ายจะ 10-30 ปี ก็ต้องได้เดินออกจากกัน
ถ้าผมบอกว่า อย่างน้อยก็ได้เจอความรัก ถึงจะไม่ตลอดชีวิต ไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ก็ได้พบเจอความรักเหมือนๆกัน ใช่ป่าวครับ