ผมนั้นเป็นผู้ชายคนนึง ที่จะรักใครได้ก็ต้องสนิทก่อนเท่านั้น เช่น เพื่อนสนิทคนนี้เลย
ครั้งแรกก็คือเริ่มเข้าเป็นนักศึกษาวิทยาลัยใหม่แห่งหนึ่ง ก็มีเพื่อนมากมายเลย ทั้งผู้หญิงและผู้ชายเยอะแยะเต็มไปหมด และเข้าเป็นนักศึกษาที่นี่ครั้งแรกผม อยู่ห้องที่ 4 ไม่ค่อยรู้จักใคร ถัดมา 1 สัปดาห์ได้ขอทางวิทยาลัยย้ายห้องไปที่ห้อง 3 เพราะว่าตอนนั้นเพื่อสนิทจากโรงเรียนเดิมอยู่ที่ห้องนั้นเต็มเลย ทางวิทยาลับก็อนุญาติ และพอเข้ามาที่ห้อง 3 ก็เจอทั้งสาวๆเพื่อนเราทั้งนั้นและทั้งคนแปลหหน้า หันไปเจอผู้หญิงคนหนึงรู้สึกถูกชะตามั้งครับ 555+ ก็แอบปลื้มซึ่งตอนนั้นปลื้มเฉยๆไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ แต่พอเรียนๆไปได้สัก 1-2 เดือน เริ่มมีการพูดคุยตามประสารูมเมทเพื่อนร่วมห้องเรียนด้วยกันนะแหล่ะครับ และผมนี่แหล่ะได้เข้าไปสนิทกับคนที่ปลื้มเป็นครั้งแรกและสนิทกันมาตลอดจนจะจบเทอมที่ 1
ผมเริ่มมีความรู้สึกสนิทกันมากขึ้นกว่าทุกครั้ง ยิ่งใกล้เธอผมยิ่งมีความสุขมากๆเลย มันเป็นอะไรที่ทำให้ผมอยากไปเรียนทุกๆวันเลย เพื่อจะได้เจอหน้าของผู้หญิงคนนี้ ( บอกก่อนนะครับเป็นคนชอบผู้หญิงน่ารักแลดูเด็กๆกว่าเรานิสหนึงอะไรประมาณนี้ ) ได้เริ่มรู้แล้วว่าเรานั้นคิดอะไรอยู่ เริ่มมีการเปิดใจรับเขาเข้ามาในใจเรามากขึ้นทุกวัน แต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาคิดไหมแต่ช่วงนั้นรู้แต่ว่าเรานั้นเริ่มมีใจให้เค้ามากขึ้นทุกวัน ด้วยความที่ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจเรามั้งเวลาไปไหนมาไหนจะซ้อนรถเราตลอดเลย ไม่ว่าจะไปหาอะไรกินที่ไหน จะไปซ่อมรถ จะไปไหนก็ตามมันทำให้ผมนั้นมีความผูกพันธ์มากเลย มารู้อีกทีคือรักเค้าเต็มหัวใจไปเสียแล้วอะครับ เวลาใครอยู่ใกล้เขาแล้วเราดูไม่โอเคไม่มีความสุขเลย ผมเองนี่อยากเดินออกมาจากตรงนั้นมาก ไม่รู้ว่าเพื่อนๆชาวพันทิปเคยเป็นกันหรือป่าวนะครับ มาถึงช่วงเทอมที่ 2 แน่นอนว่ามันเป็นช่วงปลายปีอะครับ ช่วงนั้นใกล้ปีใหม่นะครับวิทยาลัยจะมีการทำเค้กแน่นอนว่าอาจารย์ไม่ค่อยสอนอิอิสบายไป แต่เราก็จับกลุ่มนั่งตามศาลาวิทยาลัยกลุ่มผมมี 4 คน ผู้หญิง 3 คน ชาย 1 คนนั่นก็คือผมเองนะครับ และจุดที่เพื่อนๆควรรู้จากปากผมเองก็มาถึงวันนั้นเอง ความจริงเราไม่อยากบอกหรอกกลัวว่าการเป็นเพื่อนของเรานั้นแตกหักออกจากกันกลายเป็นที่ไม่รุ้จักกันอีกผมกลัวแบบนั้นมาก ผมก็นั่งตามศาลานะครับ แล้วเขาไม่คุยกับเราไม่ทักเราสักคำเลยเวลามานั่งที่ศาลา มันทำให้ผมอึดอัดอยู่คนเดียวน้ำตาคลอที่ตาตลอดเวลาเลยแต่จะเอาออกยังไงละครับก็ทั้งเพื่ินทั้งคนที่เราแอบชอบแอบรักมาตลอดอยู่ตรงหน้า ผมก็พาเพื่อนอีกคนหนึงซึ่งเดินมาพอไปเข้าห้องน้ำ พอเข้าเสร็จก็ออกมานั่งด้านออกเพื่อนที่มาเพื่อนเราเข้าห้องก็มองเรา ดูทรงเราแแล้วว่าเราไม่โอเค แต่คงไม่รู้มั้งว่าไม่โอเคด้วยเรื่องอะไร ผมเผยน้ำตาออกมาแบบไม่รู้ตัวเลยเพื่อนก็ถามนะครับว่าเป็นอะไรหรอ มีอะไรหรือป่าว ผมก็บอกกับเพื่อนว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่คุยกับเราเลยไม่คุยกับเรามาหลายวันแล้ว เพื่อนกลับย้อนถามว่าไม่คุยด้วยเลยสักคำเลยหรอ มันทำให้ผมร้องไห้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีก พอทำใจได้ก้กลับไปนั่งที่เดิมโดยที่เราไม่เคยกลับไปมองหน้าเขาคนนั้นอีกเลย แต่...คนที่เขารักตอนนั้นมานั่งคุยด้วยเรานี่ทำไง ไปไม่เป็นเหมือนกันเลยทีนี้จะเดินออกไปเลยก็กลัวเขารู้มั้ง555+ เราเลยพาเพื่อนไปนั่งที่โรงอาหารประมาณครึ่งชัวโมงได้แล้วเพื่อนก็ถามว่าไปนั่งที่เดิมเถอะ ป่านนี้ผู้ชายคนนั้นคงไปแล้วมั้ง ผมก็เลยขอกว่าไปเลยผมไม่ไป พอผ่านมาอีกสักแปปก็ยอมกลับไปด้วยแต่เดินมาไม่ถึงครึ่งทางก็เห็นว่าเค้ายังนั่งคุยกันอยู่ผมก็เลยไม่ไป แล้วเพื่อนที่ลากเราจะพากลับไปนั่งที่เนี่ยเรียกเพื่อนๆอีก 2 คนมา เพื่อนบอกว่าเป็นอะไรเราตอบว่าไม่ๆ ไม่เป็นอะไร และเเล้วเรียกเพื่อนที่เราแอบรักมานานมาหาพร้อมบอกว่าเป็นอะไร แถมมากับผู้ชายคนนั้นอีกด้วยมันเป็นอะไรที่ดึงหัวใจเราไปเลย
สุดๆท้ายแล้วเขาก็รู้ความจริง ผมก็เล่าความจริงที่มีความรู้สึกต่อเพื่อนคนนี้มาตลอดว่า รักมานานแล้วแต่ตอนแรกก็แค่ปลื้มแต่ผ่านวันมันทำให้เรานั้นผูกพันธ์นะเพื่อนๆก็คงเข้าใจดี ว่าผมนั้นรักคนยากแค่ไหน
จนตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนของเขาตลอดมาแต่ก็ไม่เหมือนเดิม เหมือนตอนที่เรานั้นเป็นเพื่อนรักกันแรกๆเลย มันดูกลับว่าเพื่อผู้ชายคนนี้เป็นคนแค่รู้จักไม่สามารถไว้ใจอะไรได้เลย ความสัมพันธ์ของคำว่าเพื่อนเลยถดถอยออกมาจาก 100 กลาบมาเป็นแค่ 25 ก็ยังว่าได้เลย จากคนที่เขาแค่เรามากในยามเป็นเพื่อนพอมารู้ว่าเรารักเขามากกว่าคำว่าเพื่อนเขาก็ดูไม่สนใจเราเหมือนเดิมอีกต่อไป ผมเคยเป็นที่ปรึกษาหัวใจของเพื่อนที่เรารักด้วยนะเวลาเขามีปัญหากับใคร แต่ก็รู้สึกเจ็บแหล่ะครับเอาง่ายๆเลย
ทุกวันนี้ก็ถามว่ายังรักไหม ตอบเลยตรับว่า ยังรักเหมือนเดิมครับความรู้สึกของผมนั้นยังเหมือนเดิมตลอดเวลาครับ แต่ยังทำใจได้ว่าเขามีใครอะไรอย่างนี้ สุดท้ายยังรักเหมือนเดิมนะครับ #เพื่อนสนิทที่รัก
การแอบรักเพื่อนสนิท
ครั้งแรกก็คือเริ่มเข้าเป็นนักศึกษาวิทยาลัยใหม่แห่งหนึ่ง ก็มีเพื่อนมากมายเลย ทั้งผู้หญิงและผู้ชายเยอะแยะเต็มไปหมด และเข้าเป็นนักศึกษาที่นี่ครั้งแรกผม อยู่ห้องที่ 4 ไม่ค่อยรู้จักใคร ถัดมา 1 สัปดาห์ได้ขอทางวิทยาลัยย้ายห้องไปที่ห้อง 3 เพราะว่าตอนนั้นเพื่อสนิทจากโรงเรียนเดิมอยู่ที่ห้องนั้นเต็มเลย ทางวิทยาลับก็อนุญาติ และพอเข้ามาที่ห้อง 3 ก็เจอทั้งสาวๆเพื่อนเราทั้งนั้นและทั้งคนแปลหหน้า หันไปเจอผู้หญิงคนหนึงรู้สึกถูกชะตามั้งครับ 555+ ก็แอบปลื้มซึ่งตอนนั้นปลื้มเฉยๆไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ แต่พอเรียนๆไปได้สัก 1-2 เดือน เริ่มมีการพูดคุยตามประสารูมเมทเพื่อนร่วมห้องเรียนด้วยกันนะแหล่ะครับ และผมนี่แหล่ะได้เข้าไปสนิทกับคนที่ปลื้มเป็นครั้งแรกและสนิทกันมาตลอดจนจะจบเทอมที่ 1
ผมเริ่มมีความรู้สึกสนิทกันมากขึ้นกว่าทุกครั้ง ยิ่งใกล้เธอผมยิ่งมีความสุขมากๆเลย มันเป็นอะไรที่ทำให้ผมอยากไปเรียนทุกๆวันเลย เพื่อจะได้เจอหน้าของผู้หญิงคนนี้ ( บอกก่อนนะครับเป็นคนชอบผู้หญิงน่ารักแลดูเด็กๆกว่าเรานิสหนึงอะไรประมาณนี้ ) ได้เริ่มรู้แล้วว่าเรานั้นคิดอะไรอยู่ เริ่มมีการเปิดใจรับเขาเข้ามาในใจเรามากขึ้นทุกวัน แต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาคิดไหมแต่ช่วงนั้นรู้แต่ว่าเรานั้นเริ่มมีใจให้เค้ามากขึ้นทุกวัน ด้วยความที่ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจเรามั้งเวลาไปไหนมาไหนจะซ้อนรถเราตลอดเลย ไม่ว่าจะไปหาอะไรกินที่ไหน จะไปซ่อมรถ จะไปไหนก็ตามมันทำให้ผมนั้นมีความผูกพันธ์มากเลย มารู้อีกทีคือรักเค้าเต็มหัวใจไปเสียแล้วอะครับ เวลาใครอยู่ใกล้เขาแล้วเราดูไม่โอเคไม่มีความสุขเลย ผมเองนี่อยากเดินออกมาจากตรงนั้นมาก ไม่รู้ว่าเพื่อนๆชาวพันทิปเคยเป็นกันหรือป่าวนะครับ มาถึงช่วงเทอมที่ 2 แน่นอนว่ามันเป็นช่วงปลายปีอะครับ ช่วงนั้นใกล้ปีใหม่นะครับวิทยาลัยจะมีการทำเค้กแน่นอนว่าอาจารย์ไม่ค่อยสอนอิอิสบายไป แต่เราก็จับกลุ่มนั่งตามศาลาวิทยาลัยกลุ่มผมมี 4 คน ผู้หญิง 3 คน ชาย 1 คนนั่นก็คือผมเองนะครับ และจุดที่เพื่อนๆควรรู้จากปากผมเองก็มาถึงวันนั้นเอง ความจริงเราไม่อยากบอกหรอกกลัวว่าการเป็นเพื่อนของเรานั้นแตกหักออกจากกันกลายเป็นที่ไม่รุ้จักกันอีกผมกลัวแบบนั้นมาก ผมก็นั่งตามศาลานะครับ แล้วเขาไม่คุยกับเราไม่ทักเราสักคำเลยเวลามานั่งที่ศาลา มันทำให้ผมอึดอัดอยู่คนเดียวน้ำตาคลอที่ตาตลอดเวลาเลยแต่จะเอาออกยังไงละครับก็ทั้งเพื่ินทั้งคนที่เราแอบชอบแอบรักมาตลอดอยู่ตรงหน้า ผมก็พาเพื่อนอีกคนหนึงซึ่งเดินมาพอไปเข้าห้องน้ำ พอเข้าเสร็จก็ออกมานั่งด้านออกเพื่อนที่มาเพื่อนเราเข้าห้องก็มองเรา ดูทรงเราแแล้วว่าเราไม่โอเค แต่คงไม่รู้มั้งว่าไม่โอเคด้วยเรื่องอะไร ผมเผยน้ำตาออกมาแบบไม่รู้ตัวเลยเพื่อนก็ถามนะครับว่าเป็นอะไรหรอ มีอะไรหรือป่าว ผมก็บอกกับเพื่อนว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่คุยกับเราเลยไม่คุยกับเรามาหลายวันแล้ว เพื่อนกลับย้อนถามว่าไม่คุยด้วยเลยสักคำเลยหรอ มันทำให้ผมร้องไห้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีก พอทำใจได้ก้กลับไปนั่งที่เดิมโดยที่เราไม่เคยกลับไปมองหน้าเขาคนนั้นอีกเลย แต่...คนที่เขารักตอนนั้นมานั่งคุยด้วยเรานี่ทำไง ไปไม่เป็นเหมือนกันเลยทีนี้จะเดินออกไปเลยก็กลัวเขารู้มั้ง555+ เราเลยพาเพื่อนไปนั่งที่โรงอาหารประมาณครึ่งชัวโมงได้แล้วเพื่อนก็ถามว่าไปนั่งที่เดิมเถอะ ป่านนี้ผู้ชายคนนั้นคงไปแล้วมั้ง ผมก็เลยขอกว่าไปเลยผมไม่ไป พอผ่านมาอีกสักแปปก็ยอมกลับไปด้วยแต่เดินมาไม่ถึงครึ่งทางก็เห็นว่าเค้ายังนั่งคุยกันอยู่ผมก็เลยไม่ไป แล้วเพื่อนที่ลากเราจะพากลับไปนั่งที่เนี่ยเรียกเพื่อนๆอีก 2 คนมา เพื่อนบอกว่าเป็นอะไรเราตอบว่าไม่ๆ ไม่เป็นอะไร และเเล้วเรียกเพื่อนที่เราแอบรักมานานมาหาพร้อมบอกว่าเป็นอะไร แถมมากับผู้ชายคนนั้นอีกด้วยมันเป็นอะไรที่ดึงหัวใจเราไปเลย
สุดๆท้ายแล้วเขาก็รู้ความจริง ผมก็เล่าความจริงที่มีความรู้สึกต่อเพื่อนคนนี้มาตลอดว่า รักมานานแล้วแต่ตอนแรกก็แค่ปลื้มแต่ผ่านวันมันทำให้เรานั้นผูกพันธ์นะเพื่อนๆก็คงเข้าใจดี ว่าผมนั้นรักคนยากแค่ไหน
จนตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนของเขาตลอดมาแต่ก็ไม่เหมือนเดิม เหมือนตอนที่เรานั้นเป็นเพื่อนรักกันแรกๆเลย มันดูกลับว่าเพื่อผู้ชายคนนี้เป็นคนแค่รู้จักไม่สามารถไว้ใจอะไรได้เลย ความสัมพันธ์ของคำว่าเพื่อนเลยถดถอยออกมาจาก 100 กลาบมาเป็นแค่ 25 ก็ยังว่าได้เลย จากคนที่เขาแค่เรามากในยามเป็นเพื่อนพอมารู้ว่าเรารักเขามากกว่าคำว่าเพื่อนเขาก็ดูไม่สนใจเราเหมือนเดิมอีกต่อไป ผมเคยเป็นที่ปรึกษาหัวใจของเพื่อนที่เรารักด้วยนะเวลาเขามีปัญหากับใคร แต่ก็รู้สึกเจ็บแหล่ะครับเอาง่ายๆเลย
ทุกวันนี้ก็ถามว่ายังรักไหม ตอบเลยตรับว่า ยังรักเหมือนเดิมครับความรู้สึกของผมนั้นยังเหมือนเดิมตลอดเวลาครับ แต่ยังทำใจได้ว่าเขามีใครอะไรอย่างนี้ สุดท้ายยังรักเหมือนเดิมนะครับ #เพื่อนสนิทที่รัก