วันนี้ค่อนข้างชุลมุนผิดแผนไปหมด แต่สุดท้ายผลที่ได้ก็ถือว่ามีค่ามากเลยล่ะ
เริ่มเลยแล้วกันนะ !!
วันจับมือวันแรกครับ ไม่ได้ไป !! 555
แต่วันนั้นก็เกริ่น ๆ คุยกับเพื่อนไว้แล้วนะ
เรื่องมีอยู่ว่าผมคุยกับเพื่อนไว้อยากจะจับมือกับเมมเบอร์สักครั้ง แต่ติดที่บัตรเนี่ยราคาก็พอสมควร คือสำหรับคนอื่นอาจมองว่าบัตรราคาไม่กี่ร้อยเนี่ยคุ้มค่าแล้วกับการได้จับมือเมมเบอร์ในเวลาราวแปดวินาที แต่สำหรับผมใจนึงก็คิดว่าโอเคแหละครับ แต่อีกใจก็คิดว่ามันจะคุ้มค่าจริงเหรอกับการเอาเงินไปแลกกับเวลาเพียงแปดวินาที ?
แต่สุดท้ายแล้วผมก็เลือกที่จะไปจับมือกับเมมเบอร์ครับ ใจมันต้องการเหตุผลอะไรก็โยนทิ้งไปแล้วกันนะ 55555 สุดท้ายผมก็คุยกับเพื่อนว่าผมจะไปจับมือกับมิวสิคหรือไม่ก็เฌอปรางแล้วกันนะ ง่าย ๆ คือชอบทั้งคู่ครับติดตามอยู่เรื่อย ๆ ส่วนเหตุผลก็คือ สำหรับมิวสิคคงเป็นเรื่องของความน่ารัก รอยยิ้ม และความมุ่งมั่นของสิคล่ะนะ ส่วนเฌอปราง หลัก ๆ เลยคือภาวะผู้นำ ความทุ่มเท การแบกภาระบางอย่างของวง ตั้งแต่ที่วงเพิ่งเริ่มได้ไม่นานนั่นแหละครับ โดยที่ตอนนั้นสาบานเลยครับ ว่าผมกลับลืมไปเสียสนิทถึงเมมเบอร์คนหนึ่งที่ทำให้ผมติดตาม BNK อย่างจริง ๆ จัง ๆ ไปเสียได้
วันเดินทางครับ ++
นัดกับเพื่อนไว้ราวสิบโมงครับ แต่ประเด็นคือน้องเจ้ากรรม ดันต้องการซื้อสีสำหรับเรียนในวันนี้ซะได้ และที่ที่มีขายใกล้สุดก็คือฟิวเจอร์พาร์ค รังสิตครับ ผมเลยต้องรีบพาน้องไป กว่าจะได้ไปบางนามันก็เลยช้ากว่าเวลาที่นัดกับเพื่อน ถึงจะรีบบึ่งไปอย่างรวดเร็วแล้วก็ตามมมมม
กว่าจะถึงตอนนั้นก็กดไปบ่ายสามสิบห้านาทีเลยครับ โอ้วแม่เจ้า !! ผมร้องแบบนี้ในใจทันทีเมื่อเห็นแถวผู้คนนับพัน อืมม . .. มองดูด้วยใจแสนเคว้งคว้าง เมมเบอร์ทั้งสองที่อยากจับมือแถวยาวมาก ๆๆๆๆ ไม่รู้ขดเป็นกี่เกลียวแล้วก่ะไม่รู้ววววว เพื่อนผมหันหน้ามาพลางกล่าวกับผมเบา ๆ เลยครับว่า แย่แล้ว . ..
ตอนนั้ันผมได้แต่ขอโทษเพื่อนครับ เพราะเพื่อนมันมาถึงตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่ติดรอผมก็เลยไม่ได้เข้าแถวจับมือเสียที ตอนนั้นพวกผมคุยกันว่าจะเอายังไงดี จนสุดท้ายได้ข้อสรุปว่าจะลองต่อแถวของมิวสิคดูแล้วกันครับ ด้วยความหวังสุดแสนริบหรี่อย่างที่สุดดดดดด
ผ่านไป ผ่านไป และผ่านไป กับแถวที่ร่นช้ามากจนผมกับชาวประชาบริเวณรอบ ๆ แทบจะหลับมันเสียตรงนั้น จนในที่สุดแล้วเสียงระฆังที่พวกเราไม่ได้อยากได้ยินก็ดังขึ้นครับ พร้อมกับการประกาศสิ้นสุดการจับมือในรอบนั้น และวินาทีนั้นเองที่เพื่อนผมหันหน้ามากล่าวสั้น ๆ . .. อืมมม มันจบแล้วเพื่อน !!
จริงอยู่ที่มันมีรอบพิเศษอีกรอบในช่วงหกโมงครับ แต่ประเด็นคือผมก็ต้องไปทำธุระช่วงนั้นพอดี ให้รอน่ะรอได้ครับแต่ยังไงก็ต้องให้งานมาก่อนละนะ คือตอนนั้นแบบ ปลง ๆ กันแล้วครับ ดูท่าจะต้องรอเดือนหน้าแล้วมั้ง นั่นคือสิ่งที่พวกผมสองคนกำลังคิด 55555
จนกระทั่งผมเห็นรูปและชื่อของเมมเบอร์ในเลนที่ 7 ครับ ใช่ครับเลนของ Mobileeeeeeeeeee !!! นั่นเอง
เพื่อน : เฮ้ย !! เซ็นเตอร์คุกกี้นี่หว่า จับมือกับคนนี้ป่ะ !!
ผม : เออ . .. เอาดิ ( ช่วงนั้นเงียบไปพักใหญ่ครับ คิดถึงช่วงปีที่แล้ว ใช่ครับมันคือช่วงที่ผมเพิ่งรู้จัก BNK48)
ตอนนั้นผมนึกถึงคน ๆ แรกที่ทำให้ผมติดตามและรู้จักกับ BNK48 ครับ ไม่ใช่ใครอื่นเลยถ้าไม่ใช่ Mobile ในวันที่ผมหาเพลงฟังอยู่เรื่อย ๆ ผมก็ไปสะดุดกับวง BNK48 โดยที่ตอนนั้นผมคิดว่า นี่มันวงน้องสาวของ akb48 เหรอ ? ใช่ครับตอนนั้นผมคิดถูก แต่ที่ผิดคือผมไม่รู้มาก่อนว่านี่คือวงน้องสาวของ akb48 ที่มีสมาชิกเป็นคนไทยโดยส่วนใหญ่ และนับตั้งแต่นั้นเพลงคุกกี้ก็หลอนหูเรื่อยมา พร้อมกับเซ็นเตอร์ตรงกลางที่ค่อนข้างแย่งซีนเล็กน้อย 55555
จากนั้นผมก็เริ่มติดตาม bnk48 ครับ โดยเฉพาะเซ็นเตอร์ตรงกลาง ซึ่งก็คือ mobile นี่แหละ นั่นจึงทำให้ผมรู้ซึ้งถึงคำว่า ความพยายามไม่เคยทรยศใคร . .. และ mobile เองก็ยืนยันได้ดีถึงประโยค ๆ ประโยคนั้นครับ
mobile เริ่มจากการเป็นอันเดอร์ สมาชิกระดับกลางค่อนไปทางล่างที่เด่นที่สุดเห็นจะเป็นเสียงร้อง ส่วนความสามารถด้านอื่น ๆ ก็ยังไม่ชัดเจนนัก แต่สิ่งที่น้องมีมันคือสิ่งที่ผู้ใหญ่บางคนยังทำไม่ได้ครับ นั่นคือความพยายามและการไม่ยอมแพ้ ...
น้องค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง ฝึกซ้อมและพัฒนาตนเองอยู่เสมอ ใช่ครับมันคือสิ่งที่เราเรียกว่าการ evo ของน้องเขานั่นแหละ นั่นจึงทำให้เด็กหลังห้องทั่ว ๆ ไป ที่สุดแล้วก็สามารถเดินออกมายืนหน้าห้องได้ในที่สุด ท่ามกลางสายตาของคนอีกมากที่มองมาด้วยความสงสัยในตัวน้อง แต่ที่สุดแล้วน้องก็สามารถพิสูจน์ได้ในท้ายที่สุด ว่าน้องสามารถทำได้ และทำได้ดีกว่าที่ใครหลาย ๆ คนคิดอีกด้วย
นั่นจึงทำให้น้อง mobile กลายเป็นคามิของผมนับแต่นั้น ทั้งยังเป็นคนแรกที่ดึงผมเข้าสู่ bnk48 อย่างแท้จริง จนกระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป ก็เป็นธรรมดาที่ผมอาจจะยุ่งหรือมีภาระการงานเข้ามาค่อนข้างมาก นั่นจึงทำให้ผมไม่ค่อยได้ติดตามน้องมากนัก จนหลัง ๆ เริ่มเอียงไปทาง กัปตันและคุณพระอาทิตย์ค่อนข้างมาก 555 รู้สึกผิดอ่ะ T___T
แต่แล้วในวันนี้ความชุลมุนและกำหนดการที่ผิดไปหมดของผมเอง ก็นำพาให้ผมได้มาพบคามิคนแรกของผมในที่สุดครับ ก่อนจะถึงรอบผมจับมือนั้นขอบอกเลยว่าโคตรตื่นเต้น คือมันเป็นความรู้สึกยิ่งกว่าการชอบใครมาก ๆ อีก อืมม. .. ไม่ใช่ความรักนะครับอย่าเพิ่งเข้าใจผิด มันคล้าย ๆ ความชื่นชมเสียมากกว่า
จนในที่สุดผมก็ได้จับมือกับ Mobile แล้ว
ผม : mobile ได้เจอกันแล้วนะ !!
mobile : เย้ !! ได้เจอกันแล้ว ดีใจไหม ??
ผม : ยิ้มแบบหัวโล่ง ๆ กุจะพูดอะไรดีวะ ก่อนจะพูดว่า mobile รู้ป่าว ที่พี่รู้จัก bnk48 ก็เพราะ mobile เลยนะ mobile เป็นคนแรกที่พี่ติดตามเลย
mobile : จริงเหรอ !! ดีใจจัง พี่เต้นเพลงคุกกี้ได้หรือเปล่าคะ ??
ผม : ในหัวผมคิด ใจเย็นน้องในเย็นอย่ายิ้มเยอะ ละลายหมดแล้ว พร้อมกับตอบไปว่า ไม่ค่อยได้นะครับ 555
mobile : ยิ้มกับหัวเราะ พร้อมกับพี่สตาฟบอกว่าหมดเวลาแล้ววววว โอ้ว . .. ม่าย !!!
ผม : ผมยิ้มให้น้องอีกครั้งครับ พร้อมปล่อยมือจากน้อง ก่อนจะหันไปพูดในระหว่างออกมาว่า พยายามเข้านะ Mobile !!
mobile : น้องยิ้มอีกแล้วครับ และเหมือนจะพูดอะไรนี่แหละแต่ผมฟังไม่ถนัดเพราะเดินออกมาเสียก่อน
ผมเดินออกมาพร้อมกับมีโอตะทางด้านหน้าให้ของขวัญครับ ซึ่งก็คือรูปของน้อง mobile นั่นเอง ทั้งนี้ต้องขอบคุณแก๊งโอตะชาวเหรียญหยอดด้วยนะครับ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ !!
ถึงตอนนี้ผมเข้าใจคำพูดหนึ่งที่ผมเคยได้ยินเลยครับ จะจับมือทั้งทีถ้าเป็นครั้งแรกน่ะนะ ให้ลองไปจับมือกับคามิคนแรกของตัวเองดูสิ เชื่อเถอะ !! มันจะเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลยล่ะ . ..
และตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับ ว่าทำไมคนที่ติดตามถึงยอมเสียเงินเพื่อแลกกับเวลาเพียงแปดวินาที ใช่ครับสำหรับคนที่ไม่ได้ติดตามและไม่รู้จัก อาจมองว่ามันเป็นการไร้สาระ เปลืองเงินป่าว ๆ แต่สำหรับผมและคนที่ติดตามหลาย ๆ คน สิ่งที่ได้กลับมามันคือสิ่งที่บางทีเงินก็ซื้อไม่ได้ครับ เพราะมันคือสิ่งที่เรียกว่ากำลังใจและแรงบัลดาลใจนั่นเอง คล้าย ๆ กับการชาร์จพลังงานเพื่อให้เรามีแรงทำในสิ่งต่าง ๆ อีกครั้งนั่นเองครับ
ทั้งนี้ต้องขอบคุณเหตุชุลมุนกับการผิดแผนที่ทำให้ผมเฟลจากมิวสิคหรือกัปตันนะครับ ( ไม่ใช่ไม่อยากจับมือนะ อยากจับเหมือนเดิมแหละ 555 ) และนั่นจึงทำให้ผมกลับมาเห็นคามิคนแรกของตัวเองชัดขึ้นอีกครั้ง และแน่นอนว่าผมจะติดตามน้องเขาตลอดไปแน่นอนครับ . ..
พยายามเข้านะ เจ้าโม !!
จบแล้วครับ แล้วเพื่อน ๆ ล่ะ มีประสบการณ์แบบไหน ลองเล่ากันมาได้นะครับผม >___<
แชร์ประสบการณ์ งานจับมือครั้งแรกในชีวิตครับ ยาวหน่อยนะความรู้สึกล้วน ๆ 5555
เริ่มเลยแล้วกันนะ !!
วันจับมือวันแรกครับ ไม่ได้ไป !! 555
แต่วันนั้นก็เกริ่น ๆ คุยกับเพื่อนไว้แล้วนะ
เรื่องมีอยู่ว่าผมคุยกับเพื่อนไว้อยากจะจับมือกับเมมเบอร์สักครั้ง แต่ติดที่บัตรเนี่ยราคาก็พอสมควร คือสำหรับคนอื่นอาจมองว่าบัตรราคาไม่กี่ร้อยเนี่ยคุ้มค่าแล้วกับการได้จับมือเมมเบอร์ในเวลาราวแปดวินาที แต่สำหรับผมใจนึงก็คิดว่าโอเคแหละครับ แต่อีกใจก็คิดว่ามันจะคุ้มค่าจริงเหรอกับการเอาเงินไปแลกกับเวลาเพียงแปดวินาที ?
แต่สุดท้ายแล้วผมก็เลือกที่จะไปจับมือกับเมมเบอร์ครับ ใจมันต้องการเหตุผลอะไรก็โยนทิ้งไปแล้วกันนะ 55555 สุดท้ายผมก็คุยกับเพื่อนว่าผมจะไปจับมือกับมิวสิคหรือไม่ก็เฌอปรางแล้วกันนะ ง่าย ๆ คือชอบทั้งคู่ครับติดตามอยู่เรื่อย ๆ ส่วนเหตุผลก็คือ สำหรับมิวสิคคงเป็นเรื่องของความน่ารัก รอยยิ้ม และความมุ่งมั่นของสิคล่ะนะ ส่วนเฌอปราง หลัก ๆ เลยคือภาวะผู้นำ ความทุ่มเท การแบกภาระบางอย่างของวง ตั้งแต่ที่วงเพิ่งเริ่มได้ไม่นานนั่นแหละครับ โดยที่ตอนนั้นสาบานเลยครับ ว่าผมกลับลืมไปเสียสนิทถึงเมมเบอร์คนหนึ่งที่ทำให้ผมติดตาม BNK อย่างจริง ๆ จัง ๆ ไปเสียได้
วันเดินทางครับ ++
นัดกับเพื่อนไว้ราวสิบโมงครับ แต่ประเด็นคือน้องเจ้ากรรม ดันต้องการซื้อสีสำหรับเรียนในวันนี้ซะได้ และที่ที่มีขายใกล้สุดก็คือฟิวเจอร์พาร์ค รังสิตครับ ผมเลยต้องรีบพาน้องไป กว่าจะได้ไปบางนามันก็เลยช้ากว่าเวลาที่นัดกับเพื่อน ถึงจะรีบบึ่งไปอย่างรวดเร็วแล้วก็ตามมมมม
กว่าจะถึงตอนนั้นก็กดไปบ่ายสามสิบห้านาทีเลยครับ โอ้วแม่เจ้า !! ผมร้องแบบนี้ในใจทันทีเมื่อเห็นแถวผู้คนนับพัน อืมม . .. มองดูด้วยใจแสนเคว้งคว้าง เมมเบอร์ทั้งสองที่อยากจับมือแถวยาวมาก ๆๆๆๆ ไม่รู้ขดเป็นกี่เกลียวแล้วก่ะไม่รู้ววววว เพื่อนผมหันหน้ามาพลางกล่าวกับผมเบา ๆ เลยครับว่า แย่แล้ว . ..
ตอนนั้ันผมได้แต่ขอโทษเพื่อนครับ เพราะเพื่อนมันมาถึงตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่ติดรอผมก็เลยไม่ได้เข้าแถวจับมือเสียที ตอนนั้นพวกผมคุยกันว่าจะเอายังไงดี จนสุดท้ายได้ข้อสรุปว่าจะลองต่อแถวของมิวสิคดูแล้วกันครับ ด้วยความหวังสุดแสนริบหรี่อย่างที่สุดดดดดด
ผ่านไป ผ่านไป และผ่านไป กับแถวที่ร่นช้ามากจนผมกับชาวประชาบริเวณรอบ ๆ แทบจะหลับมันเสียตรงนั้น จนในที่สุดแล้วเสียงระฆังที่พวกเราไม่ได้อยากได้ยินก็ดังขึ้นครับ พร้อมกับการประกาศสิ้นสุดการจับมือในรอบนั้น และวินาทีนั้นเองที่เพื่อนผมหันหน้ามากล่าวสั้น ๆ . .. อืมมม มันจบแล้วเพื่อน !!
จริงอยู่ที่มันมีรอบพิเศษอีกรอบในช่วงหกโมงครับ แต่ประเด็นคือผมก็ต้องไปทำธุระช่วงนั้นพอดี ให้รอน่ะรอได้ครับแต่ยังไงก็ต้องให้งานมาก่อนละนะ คือตอนนั้นแบบ ปลง ๆ กันแล้วครับ ดูท่าจะต้องรอเดือนหน้าแล้วมั้ง นั่นคือสิ่งที่พวกผมสองคนกำลังคิด 55555
จนกระทั่งผมเห็นรูปและชื่อของเมมเบอร์ในเลนที่ 7 ครับ ใช่ครับเลนของ Mobileeeeeeeeeee !!! นั่นเอง
เพื่อน : เฮ้ย !! เซ็นเตอร์คุกกี้นี่หว่า จับมือกับคนนี้ป่ะ !!
ผม : เออ . .. เอาดิ ( ช่วงนั้นเงียบไปพักใหญ่ครับ คิดถึงช่วงปีที่แล้ว ใช่ครับมันคือช่วงที่ผมเพิ่งรู้จัก BNK48)
ตอนนั้นผมนึกถึงคน ๆ แรกที่ทำให้ผมติดตามและรู้จักกับ BNK48 ครับ ไม่ใช่ใครอื่นเลยถ้าไม่ใช่ Mobile ในวันที่ผมหาเพลงฟังอยู่เรื่อย ๆ ผมก็ไปสะดุดกับวง BNK48 โดยที่ตอนนั้นผมคิดว่า นี่มันวงน้องสาวของ akb48 เหรอ ? ใช่ครับตอนนั้นผมคิดถูก แต่ที่ผิดคือผมไม่รู้มาก่อนว่านี่คือวงน้องสาวของ akb48 ที่มีสมาชิกเป็นคนไทยโดยส่วนใหญ่ และนับตั้งแต่นั้นเพลงคุกกี้ก็หลอนหูเรื่อยมา พร้อมกับเซ็นเตอร์ตรงกลางที่ค่อนข้างแย่งซีนเล็กน้อย 55555
จากนั้นผมก็เริ่มติดตาม bnk48 ครับ โดยเฉพาะเซ็นเตอร์ตรงกลาง ซึ่งก็คือ mobile นี่แหละ นั่นจึงทำให้ผมรู้ซึ้งถึงคำว่า ความพยายามไม่เคยทรยศใคร . .. และ mobile เองก็ยืนยันได้ดีถึงประโยค ๆ ประโยคนั้นครับ
mobile เริ่มจากการเป็นอันเดอร์ สมาชิกระดับกลางค่อนไปทางล่างที่เด่นที่สุดเห็นจะเป็นเสียงร้อง ส่วนความสามารถด้านอื่น ๆ ก็ยังไม่ชัดเจนนัก แต่สิ่งที่น้องมีมันคือสิ่งที่ผู้ใหญ่บางคนยังทำไม่ได้ครับ นั่นคือความพยายามและการไม่ยอมแพ้ ...
น้องค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง ฝึกซ้อมและพัฒนาตนเองอยู่เสมอ ใช่ครับมันคือสิ่งที่เราเรียกว่าการ evo ของน้องเขานั่นแหละ นั่นจึงทำให้เด็กหลังห้องทั่ว ๆ ไป ที่สุดแล้วก็สามารถเดินออกมายืนหน้าห้องได้ในที่สุด ท่ามกลางสายตาของคนอีกมากที่มองมาด้วยความสงสัยในตัวน้อง แต่ที่สุดแล้วน้องก็สามารถพิสูจน์ได้ในท้ายที่สุด ว่าน้องสามารถทำได้ และทำได้ดีกว่าที่ใครหลาย ๆ คนคิดอีกด้วย
นั่นจึงทำให้น้อง mobile กลายเป็นคามิของผมนับแต่นั้น ทั้งยังเป็นคนแรกที่ดึงผมเข้าสู่ bnk48 อย่างแท้จริง จนกระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป ก็เป็นธรรมดาที่ผมอาจจะยุ่งหรือมีภาระการงานเข้ามาค่อนข้างมาก นั่นจึงทำให้ผมไม่ค่อยได้ติดตามน้องมากนัก จนหลัง ๆ เริ่มเอียงไปทาง กัปตันและคุณพระอาทิตย์ค่อนข้างมาก 555 รู้สึกผิดอ่ะ T___T
แต่แล้วในวันนี้ความชุลมุนและกำหนดการที่ผิดไปหมดของผมเอง ก็นำพาให้ผมได้มาพบคามิคนแรกของผมในที่สุดครับ ก่อนจะถึงรอบผมจับมือนั้นขอบอกเลยว่าโคตรตื่นเต้น คือมันเป็นความรู้สึกยิ่งกว่าการชอบใครมาก ๆ อีก อืมม. .. ไม่ใช่ความรักนะครับอย่าเพิ่งเข้าใจผิด มันคล้าย ๆ ความชื่นชมเสียมากกว่า
จนในที่สุดผมก็ได้จับมือกับ Mobile แล้ว
ผม : mobile ได้เจอกันแล้วนะ !!
mobile : เย้ !! ได้เจอกันแล้ว ดีใจไหม ??
ผม : ยิ้มแบบหัวโล่ง ๆ กุจะพูดอะไรดีวะ ก่อนจะพูดว่า mobile รู้ป่าว ที่พี่รู้จัก bnk48 ก็เพราะ mobile เลยนะ mobile เป็นคนแรกที่พี่ติดตามเลย
mobile : จริงเหรอ !! ดีใจจัง พี่เต้นเพลงคุกกี้ได้หรือเปล่าคะ ??
ผม : ในหัวผมคิด ใจเย็นน้องในเย็นอย่ายิ้มเยอะ ละลายหมดแล้ว พร้อมกับตอบไปว่า ไม่ค่อยได้นะครับ 555
mobile : ยิ้มกับหัวเราะ พร้อมกับพี่สตาฟบอกว่าหมดเวลาแล้ววววว โอ้ว . .. ม่าย !!!
ผม : ผมยิ้มให้น้องอีกครั้งครับ พร้อมปล่อยมือจากน้อง ก่อนจะหันไปพูดในระหว่างออกมาว่า พยายามเข้านะ Mobile !!
mobile : น้องยิ้มอีกแล้วครับ และเหมือนจะพูดอะไรนี่แหละแต่ผมฟังไม่ถนัดเพราะเดินออกมาเสียก่อน
ผมเดินออกมาพร้อมกับมีโอตะทางด้านหน้าให้ของขวัญครับ ซึ่งก็คือรูปของน้อง mobile นั่นเอง ทั้งนี้ต้องขอบคุณแก๊งโอตะชาวเหรียญหยอดด้วยนะครับ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ !!
ถึงตอนนี้ผมเข้าใจคำพูดหนึ่งที่ผมเคยได้ยินเลยครับ จะจับมือทั้งทีถ้าเป็นครั้งแรกน่ะนะ ให้ลองไปจับมือกับคามิคนแรกของตัวเองดูสิ เชื่อเถอะ !! มันจะเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลยล่ะ . ..
และตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับ ว่าทำไมคนที่ติดตามถึงยอมเสียเงินเพื่อแลกกับเวลาเพียงแปดวินาที ใช่ครับสำหรับคนที่ไม่ได้ติดตามและไม่รู้จัก อาจมองว่ามันเป็นการไร้สาระ เปลืองเงินป่าว ๆ แต่สำหรับผมและคนที่ติดตามหลาย ๆ คน สิ่งที่ได้กลับมามันคือสิ่งที่บางทีเงินก็ซื้อไม่ได้ครับ เพราะมันคือสิ่งที่เรียกว่ากำลังใจและแรงบัลดาลใจนั่นเอง คล้าย ๆ กับการชาร์จพลังงานเพื่อให้เรามีแรงทำในสิ่งต่าง ๆ อีกครั้งนั่นเองครับ
ทั้งนี้ต้องขอบคุณเหตุชุลมุนกับการผิดแผนที่ทำให้ผมเฟลจากมิวสิคหรือกัปตันนะครับ ( ไม่ใช่ไม่อยากจับมือนะ อยากจับเหมือนเดิมแหละ 555 ) และนั่นจึงทำให้ผมกลับมาเห็นคามิคนแรกของตัวเองชัดขึ้นอีกครั้ง และแน่นอนว่าผมจะติดตามน้องเขาตลอดไปแน่นอนครับ . ..
พยายามเข้านะ เจ้าโม !!
จบแล้วครับ แล้วเพื่อน ๆ ล่ะ มีประสบการณ์แบบไหน ลองเล่ากันมาได้นะครับผม >___<