คือผมตั้งเป้าหมายส่วนตัวใว้ว่า ชาตินี้จะต้องสำเร็จสกทาคามีให้ได้น่ะครับ ผมก็ทำวิปัสสนา ได้ญาณมา 2 ญาณเอง
แต่ผมอ่านเจอว่า ถ้าจะเอาโสดาบัน ต้องผ่าน ญาณ 16 ครบ 1 รอบ
แต่ผมน่ะ มีความโลภ มีความโกรธ มีความหลงน้อยลงเรื่อยๆ
ตัวโลภที่ผมยังมีคือ ยังอยากเล่นเกมอยู่ ดกับ ยังอยากกินของอร่อยๆอยู่ ส่วนเงินทอง ทรัพย์สมบัติผมไม่สนใจเลย ผมอยู่อย่างสันโดษและ ไม่คิดสร้างครอบครัว เพราะผมเบื่อหน่ายกามน่ะครับ คิดว่าจะบวชในอีกไม่นานนี้ครับ
ตัวโกรธ ผมไม่โกรธใครมานานมากแล้วครับ แต่กระทบกระทั่งในใจยังมีเล็กน้อยผมสังเกตุดูจากการที่ผมเล่นเกมน่ะครับ แล้วโดนผู้เล่นคนอื่นแกล้ง แจม รูทของ โกงของ โกงเงิน ผมก็ไม่โกรธนะ ผมเป็นคนที่จริงจังในการเล่นเกม แต่เจอเกรียนผมก็ไม่ค่อยโกรธครับ ผมค่อนข้างจะปล่อยวางได้ดีในระดับหนึ่งน่ะครับ แต่ผมจะรู้สึกหม่นหมองในใจเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่นานก็หายดีครับ
ตัวหลง ผมเป็นคนที่ ไม่ลุ่มหลงอะไรง่ายๆน่ะครับ ค่อนข้างมีปัญญากับความรู้ ที่ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว แต่ผมยังหลงไหลความสุขในสสมาธิ กับยังคงมีความสำคัญตัวในระดับหนึ่ง อัตตาทิฐิไม่มีแล้ว ผมไม่ถือตัว แม้ผมจะอยู่ในฐานะที่ค่อนข้างดีใระดับหนึ่ง แต่ผมไม่เคยดูถูกใครครับ ผมชอบช่วยเหลือคนอื่น
ผมดับความเห็นผิดในสังโยชน์ 3 ข้อได้แล้ว อย่างเช่นสักกายทิฐิ ผมเชื่อว่า รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่เป็นตัวตนอันเดียวกัน ไม่ใช่เกิดจากสมอง แต่มันคือรูปขันธ์ กับนามขันธ์ครับ ที่ทำให้ผมเชื่ออย่างสนิทใจเป็นเพราะว่า เวลาผมนอน นามขันธ์ผมมันชอบหลุดออกจากร่างครับ ตัวลอยเคว้างคว้าง ขยับตัวไม่ได้ ผมเลยเชื่อเลยว่า ความทรงจำ อารมณ์ ความคิดปรุงแต่ง อายตนะรับรู้ทั้ง 6 ไม่ใช่ตัวตนครับ แต่เป็นนามขันธ์ รูปก็ไม่ใช่ตัวเรามันแค่สมมุติขึ้นมาว่าเป็นเราด้วยอวัยวะแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ ผิวพรรณแบบนี้ เมื่อคนอื่นมาเห็นลักษณะแบบนี้ เขาก็สมมุติวา่านี่คือผม ตัวตนจริงๆนั้นไม่มีครับ
วิกิจิฉา ผมใช้เวลาอยู่นานเลยทีเดียวกว่า จะเชื่อในพระธรรมึคำสอนได้อย่างสนิทใจ เนื่องจากผมปฎิบัติธรรม แล้วทราบสภาวะธรรมที่แท้จริง ตามที่พระพทุธเจ้าตรัสใว้ ปัญญาผมเกิด ผมเลยเชื่ออย่างไม่มีข้อสังสัยครับ
ศีลลัพพตปรามาส ผมมีศีลนะครับ แต่สักแต่ว่ามี ไม่ได้ยึดถือมาเป็นอารมณ์อะไร กล่าวง่ายๆคือ ไม่ล่วงศีล แต่ก็ ไม่ได้ยึดติดมาเป็นที่พึ่งพิง ผมว่าศีลมันเป็นเพียง สิ่งที่ขัดขืนใจเราใว้ มันยังไม่บริสุทธิอย่างแท้จริง ถ้าเราฝึกตนไปเรื่อยๆ เราจะไม่ต้องศีลใว้อีกแล้ว แต่มันจะซึมซับเข้าไปอยู่ในใจ จึงจะบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ส่วนกินเจ ทำตัวดีเพื่อให้คนอื่นมาชมนั้น ผมไม่ทำอยู่แล้ว
กามราคะ กับ การกระทบกระทั่งในใจ ผมก็ค่อนข้างมีน้อยอยู่แล้วตามที่กล่าวให้ฟังครับ
คำถาม ! คือผมมีอาการแบบนี้ แต่ยังไม่ได้ญาณ 16 เลย ผมไม่ทราบว่า อย่างน้อยที่สุดผมจะสามารถเป็นพระโสดาบัน ปิดอบายภูมิให้ตัวเองได้หรือยังครับ ขอความเมตตา ชี้แนะด้วยนะครับ
ขอถามเกี่ยวกับพระอริยบุคคลหน่อยครับ
แต่ผมอ่านเจอว่า ถ้าจะเอาโสดาบัน ต้องผ่าน ญาณ 16 ครบ 1 รอบ
แต่ผมน่ะ มีความโลภ มีความโกรธ มีความหลงน้อยลงเรื่อยๆ
ตัวโลภที่ผมยังมีคือ ยังอยากเล่นเกมอยู่ ดกับ ยังอยากกินของอร่อยๆอยู่ ส่วนเงินทอง ทรัพย์สมบัติผมไม่สนใจเลย ผมอยู่อย่างสันโดษและ ไม่คิดสร้างครอบครัว เพราะผมเบื่อหน่ายกามน่ะครับ คิดว่าจะบวชในอีกไม่นานนี้ครับ
ตัวโกรธ ผมไม่โกรธใครมานานมากแล้วครับ แต่กระทบกระทั่งในใจยังมีเล็กน้อยผมสังเกตุดูจากการที่ผมเล่นเกมน่ะครับ แล้วโดนผู้เล่นคนอื่นแกล้ง แจม รูทของ โกงของ โกงเงิน ผมก็ไม่โกรธนะ ผมเป็นคนที่จริงจังในการเล่นเกม แต่เจอเกรียนผมก็ไม่ค่อยโกรธครับ ผมค่อนข้างจะปล่อยวางได้ดีในระดับหนึ่งน่ะครับ แต่ผมจะรู้สึกหม่นหมองในใจเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่นานก็หายดีครับ
ตัวหลง ผมเป็นคนที่ ไม่ลุ่มหลงอะไรง่ายๆน่ะครับ ค่อนข้างมีปัญญากับความรู้ ที่ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว แต่ผมยังหลงไหลความสุขในสสมาธิ กับยังคงมีความสำคัญตัวในระดับหนึ่ง อัตตาทิฐิไม่มีแล้ว ผมไม่ถือตัว แม้ผมจะอยู่ในฐานะที่ค่อนข้างดีใระดับหนึ่ง แต่ผมไม่เคยดูถูกใครครับ ผมชอบช่วยเหลือคนอื่น
ผมดับความเห็นผิดในสังโยชน์ 3 ข้อได้แล้ว อย่างเช่นสักกายทิฐิ ผมเชื่อว่า รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่เป็นตัวตนอันเดียวกัน ไม่ใช่เกิดจากสมอง แต่มันคือรูปขันธ์ กับนามขันธ์ครับ ที่ทำให้ผมเชื่ออย่างสนิทใจเป็นเพราะว่า เวลาผมนอน นามขันธ์ผมมันชอบหลุดออกจากร่างครับ ตัวลอยเคว้างคว้าง ขยับตัวไม่ได้ ผมเลยเชื่อเลยว่า ความทรงจำ อารมณ์ ความคิดปรุงแต่ง อายตนะรับรู้ทั้ง 6 ไม่ใช่ตัวตนครับ แต่เป็นนามขันธ์ รูปก็ไม่ใช่ตัวเรามันแค่สมมุติขึ้นมาว่าเป็นเราด้วยอวัยวะแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ ผิวพรรณแบบนี้ เมื่อคนอื่นมาเห็นลักษณะแบบนี้ เขาก็สมมุติวา่านี่คือผม ตัวตนจริงๆนั้นไม่มีครับ
วิกิจิฉา ผมใช้เวลาอยู่นานเลยทีเดียวกว่า จะเชื่อในพระธรรมึคำสอนได้อย่างสนิทใจ เนื่องจากผมปฎิบัติธรรม แล้วทราบสภาวะธรรมที่แท้จริง ตามที่พระพทุธเจ้าตรัสใว้ ปัญญาผมเกิด ผมเลยเชื่ออย่างไม่มีข้อสังสัยครับ
ศีลลัพพตปรามาส ผมมีศีลนะครับ แต่สักแต่ว่ามี ไม่ได้ยึดถือมาเป็นอารมณ์อะไร กล่าวง่ายๆคือ ไม่ล่วงศีล แต่ก็ ไม่ได้ยึดติดมาเป็นที่พึ่งพิง ผมว่าศีลมันเป็นเพียง สิ่งที่ขัดขืนใจเราใว้ มันยังไม่บริสุทธิอย่างแท้จริง ถ้าเราฝึกตนไปเรื่อยๆ เราจะไม่ต้องศีลใว้อีกแล้ว แต่มันจะซึมซับเข้าไปอยู่ในใจ จึงจะบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ส่วนกินเจ ทำตัวดีเพื่อให้คนอื่นมาชมนั้น ผมไม่ทำอยู่แล้ว
กามราคะ กับ การกระทบกระทั่งในใจ ผมก็ค่อนข้างมีน้อยอยู่แล้วตามที่กล่าวให้ฟังครับ
คำถาม ! คือผมมีอาการแบบนี้ แต่ยังไม่ได้ญาณ 16 เลย ผมไม่ทราบว่า อย่างน้อยที่สุดผมจะสามารถเป็นพระโสดาบัน ปิดอบายภูมิให้ตัวเองได้หรือยังครับ ขอความเมตตา ชี้แนะด้วยนะครับ