เพื่อนในห้องเรียนชอบเราตอนม.4 แต่เราไม่ได้ชอบเขาเลยสักนิด

พอขึ้นม.5เขามาเข้ากลุ่มเดียวกัน ก็คือสนิทกันแต่เพื่อนในกลุ่มก็ยังแซวเรากับเขา เราก็ไม่สนใจ เราก็ชอบคนอื่นไปเรื่อยๆตามภาษาผู้หญิง

ขึ้นม.6 ชีวิตเราเหมือนพังไปเพราะผู้ชายคนอื่น ไม่ว่าเราจะเจอเรื่องร้ายอะไรมาคนนี้ก็ยังห่วงเรา ซื้อของขวัญให้เรา มันก็ทำให้เราคิดว่าเราก็ชอบเขา แต่เราไม่แน่ใจจริงๆว่าเราชอบเขาจริงหรือแค่เพราะเขามาชอบเราจึงรู้สึกดี เรากลัวคำว่า”เพื่อน” จะหายไป ถ้าหากเราคบกันและเลิกกัน มันแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องมีการออกจากกลุ่ม เราชอบเขาก็จริงแต่เราก็พยายามคิดเสมอว่าเป็นเพื่อนอ่ะมันดีสุดแล้ว

จนเรียนจบเราต้องไปเรียนมหาลัยที่ต่างประเทศ ตลอดเวลาเพื่อนก็จะยุยงให้คบกันเพราะคนนี้เป็นดีดูแลเราได้ ยิ่งทำให้เรารู้สึกลำบากใจ ไม่เจอกันนานเราก็คิดว่าเขาคงลืมเราไปแล้ว จนเรามีแฟนเป็นรุ่นพี่คนไทย
แต่พอเรียนจบเราก็อยากกลับมาอยู่ไทยบ้าง
กลับมาก็เจอกลุ่มเดิมเพื่อนก็ยังแซว พูดถึงแต่ความตอกย้ำว่าเขารอเรามานาน 6 ปี แต่เขาก็ไม่เคยคบใครเลย รอแต่เรา

แต่เราคิดว่าเราจะทำยังไงดีเราทำร้ายความรู้สึกเขามาตลอด เราไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้เขายังชอบเราจริงอยู่หรือป่าว แต่เราอยากบอกเขากับความรู้สึกว่าเรารู้สึกดีด้วยแต่แบบเพื่อนจะมั่นคงกว่า เราอยากอธิบาย ทุกอย่างจะได้ชัดเจนจบ

เราไม่มีเพื่อนใหม่ที่ไทย เพื่อนที่เรียนเก่าก็ทำงานยุ่ง ติดเพื่อนใหม่ ติดแฟน มีลูกที่ต้องดูแล...
เขาคนนี้ว่าง แต่เราไม่อยากให้ความหวังแต่เราอยากไปเที่ยวด้วยแบบเพื่อน
ยิ่งเรามีแฟนเราไม่ควรทำแบบนี้แน่นอน แต่เราก็เหงาเจอกันได้แค่ปีล่ะ 4-5 วัน