ปล.ไม่อยากให้แชร์นะคะ เพราะเราจะโดนด่าที่เอาเรื่องครอบครัวมาลงอะไรแบบนี้ แค่เราเครียดค่ะ
.
คิดว่าเราเป็นโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า...
บอกเลยค่ะว่า เรื่องของเราอาจจะดูเบาสำหรับใครบางคนแต่สำหรับเรามันหนัก
ตอนนี้เราเรียนปริญญาตรีอยู่ค่ะ ปกติเป็นคนสนุกสนานร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อน แต่กับครอบครัว เราก็คิดมาตลอดนะคะว่าคนในครอบครัวรักเราทุกคน แต่การกระทำของเขาทำร้ายเรารึเปล่า เราพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เราเกิดเลยค่ะ พูดง่ายๆว่าพ่อไม่รับผิดชอบ ทำนองนั้น เราก็อยู่กับตากับยายตั้งแต่แบเบาะเลย เขาก็เลี้ยงเรามาค่อนข้างไม่ปล่อยมาตลอด เราก็เรียกเขาว่า พ่อกับแม่ ไปที่ไหน ตากับยายก็คือ พ่อกับแม่ เรารักตากับยายมากค่ะ เราคิดว่าถ้าเราไม่มีตากับยายเราคงแย่มากแน่ๆ เขาส่งเราเรียนจนมาถึงตอนนี้ แต่แม่เราเขาก็มีช่วงนึงที่เอาเราไปดูแลช่วงป.3-6 เรารู้สึกว่ามันไม่โอเค ทุกครั้งที่เราโดนแม่ดุ แม่ตี เราจะแอบมาร้องไห้หาตากับยายตลอด เราคิดว่าเราก็โตมาแบบโอเค สุภาพ เราไม่เถียงผู้ใหญ่ เถียงเฉพาะตอนเราไม่ผิด เวลาเห็นคนอื่นเถียงกับพ่อแม่ เราหงุดหงิดมาก, เราเห็นผู้ใหญ่เราต้องรีบกราบ, เราไม่เคี้ยวเสียงดัง, เราไม่เคยโดดเรียน นี่แค่ส่วนน้อย มาอยู่มหาลัยได้เห็น พฤติกรรมของหลายคนแตกต่างกันไป เราก็เข้าใจเพราะแต่ละครอบครัวก็มีวิธีการสอนในแบบของเขา เอาละ จริงๆตอนนี้ชีวิตเราค่อนข้างลำบาก ตั้งแต่ตอนจะเข้ามหาวิทยาลัย เราสอบติดสาธารณสุขแต่แม่ไม่ให้เรียน ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เรียนดีอะไร แต่เราก็ไม่หยุดฝัน เราขอเลือกทางของตัวเอง สอบทุนเรียนของม.เอกชน ก็ติด เราดีใจแบบไม่เคยดีใจมาก่อน จากเป็นเด็กที่เรียนก็ไม่รู้เรื่อง งานไม่ส่ง คะแนนต่ำสุดในห้อง สอบไม่ผ่าน มันคือจุดเปลี่ยนของเรา เราตั้งใจเรียนมาก มาเรียนทุกครั้ง และ ก็สอบคะแนนดีทุกครั้ง ตอนนี้เกรดเราก็อยู่ที่ 3.72 แต่เชื่อไหม ว่าเกรดออกมา คนในครอบครัวไม่ค่อยมีใครสนใจสักคน เราก็รู้สึกน้อยใจ เครียดหลายอย่างตั้งแต่เรียนมา เพราะฐานะทางบ้านก็ค่อนข้างลำบาก แม่ก็หนี้ท่วมหัว เวลาที่เราเครียดหรืออยากระบาย เราเคยปรึกษาไปแล้ว แต่ไม่ดีขึ้น เพราะได้แต่คำด่ามา?? เราเลยเป็นคนที่ร้องไห้และเก็บมาตลอด จนมีแฟน แฟนคือคนที่เราปรึกษาและระบายตลอด จนเหมือนเราเครียดมากๆ จากคนเรียบร้อยสุภาพกลายเป็นเราทำร้ายตัวเอง หยิกตัวเองจนหนังถลอกมั่ง เอามือทุบกำแพงมั่ง รวมถึงพักหลัง เจ็บหัวใจ และเรานอนไม่หลับ จนต้องพึ่งยาแก้แพ้ และเราก็ยังทำร้ายแฟน ตีเขา ตบเขา แต่เขาก็ไม่เคยทำเราคืน เราสงสารที่เขาต้องมาโดนแบบนี้ ทุกครั้งที่สงบเราก็ขอโทษเขา เขาเหมือนพี่ชายคนนึงเลย แต่พักหลังๆเราก็เลิกทำร้ายเขาเวลาเราเครียดหรือทะเลาะกันแล้วค่ะ แต่เราก็ยังทำร้ายตัวเองอยู่ เราไม่ได้ตั้งใจนะ เรารู้สึกเราควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เราก็เคยปรึกษาที่บ้านนะ ว่าเรากลัวเป็นโรคซึมเศร้า แต่เขาก็ไม่อะไรด้วย เห้อ เราก็มีคิดจะไปหาจิตแพทย์บ้าง ปรึกษาบ้าง เราก็อยากให้เขาเข้าใจเราบ้าง เหมือนที่เราเข้าใจเขา
เครียดค่ะ (เราอายุจะ21ปีแล้ว)
เราต้องกำจัดความเครียดยังไงบ้างคะ ลองมาเกือบหมดแล้วไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
.
คิดว่าเราเป็นโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า...
บอกเลยค่ะว่า เรื่องของเราอาจจะดูเบาสำหรับใครบางคนแต่สำหรับเรามันหนัก
ตอนนี้เราเรียนปริญญาตรีอยู่ค่ะ ปกติเป็นคนสนุกสนานร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อน แต่กับครอบครัว เราก็คิดมาตลอดนะคะว่าคนในครอบครัวรักเราทุกคน แต่การกระทำของเขาทำร้ายเรารึเปล่า เราพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เราเกิดเลยค่ะ พูดง่ายๆว่าพ่อไม่รับผิดชอบ ทำนองนั้น เราก็อยู่กับตากับยายตั้งแต่แบเบาะเลย เขาก็เลี้ยงเรามาค่อนข้างไม่ปล่อยมาตลอด เราก็เรียกเขาว่า พ่อกับแม่ ไปที่ไหน ตากับยายก็คือ พ่อกับแม่ เรารักตากับยายมากค่ะ เราคิดว่าถ้าเราไม่มีตากับยายเราคงแย่มากแน่ๆ เขาส่งเราเรียนจนมาถึงตอนนี้ แต่แม่เราเขาก็มีช่วงนึงที่เอาเราไปดูแลช่วงป.3-6 เรารู้สึกว่ามันไม่โอเค ทุกครั้งที่เราโดนแม่ดุ แม่ตี เราจะแอบมาร้องไห้หาตากับยายตลอด เราคิดว่าเราก็โตมาแบบโอเค สุภาพ เราไม่เถียงผู้ใหญ่ เถียงเฉพาะตอนเราไม่ผิด เวลาเห็นคนอื่นเถียงกับพ่อแม่ เราหงุดหงิดมาก, เราเห็นผู้ใหญ่เราต้องรีบกราบ, เราไม่เคี้ยวเสียงดัง, เราไม่เคยโดดเรียน นี่แค่ส่วนน้อย มาอยู่มหาลัยได้เห็น พฤติกรรมของหลายคนแตกต่างกันไป เราก็เข้าใจเพราะแต่ละครอบครัวก็มีวิธีการสอนในแบบของเขา เอาละ จริงๆตอนนี้ชีวิตเราค่อนข้างลำบาก ตั้งแต่ตอนจะเข้ามหาวิทยาลัย เราสอบติดสาธารณสุขแต่แม่ไม่ให้เรียน ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เรียนดีอะไร แต่เราก็ไม่หยุดฝัน เราขอเลือกทางของตัวเอง สอบทุนเรียนของม.เอกชน ก็ติด เราดีใจแบบไม่เคยดีใจมาก่อน จากเป็นเด็กที่เรียนก็ไม่รู้เรื่อง งานไม่ส่ง คะแนนต่ำสุดในห้อง สอบไม่ผ่าน มันคือจุดเปลี่ยนของเรา เราตั้งใจเรียนมาก มาเรียนทุกครั้ง และ ก็สอบคะแนนดีทุกครั้ง ตอนนี้เกรดเราก็อยู่ที่ 3.72 แต่เชื่อไหม ว่าเกรดออกมา คนในครอบครัวไม่ค่อยมีใครสนใจสักคน เราก็รู้สึกน้อยใจ เครียดหลายอย่างตั้งแต่เรียนมา เพราะฐานะทางบ้านก็ค่อนข้างลำบาก แม่ก็หนี้ท่วมหัว เวลาที่เราเครียดหรืออยากระบาย เราเคยปรึกษาไปแล้ว แต่ไม่ดีขึ้น เพราะได้แต่คำด่ามา?? เราเลยเป็นคนที่ร้องไห้และเก็บมาตลอด จนมีแฟน แฟนคือคนที่เราปรึกษาและระบายตลอด จนเหมือนเราเครียดมากๆ จากคนเรียบร้อยสุภาพกลายเป็นเราทำร้ายตัวเอง หยิกตัวเองจนหนังถลอกมั่ง เอามือทุบกำแพงมั่ง รวมถึงพักหลัง เจ็บหัวใจ และเรานอนไม่หลับ จนต้องพึ่งยาแก้แพ้ และเราก็ยังทำร้ายแฟน ตีเขา ตบเขา แต่เขาก็ไม่เคยทำเราคืน เราสงสารที่เขาต้องมาโดนแบบนี้ ทุกครั้งที่สงบเราก็ขอโทษเขา เขาเหมือนพี่ชายคนนึงเลย แต่พักหลังๆเราก็เลิกทำร้ายเขาเวลาเราเครียดหรือทะเลาะกันแล้วค่ะ แต่เราก็ยังทำร้ายตัวเองอยู่ เราไม่ได้ตั้งใจนะ เรารู้สึกเราควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เราก็เคยปรึกษาที่บ้านนะ ว่าเรากลัวเป็นโรคซึมเศร้า แต่เขาก็ไม่อะไรด้วย เห้อ เราก็มีคิดจะไปหาจิตแพทย์บ้าง ปรึกษาบ้าง เราก็อยากให้เขาเข้าใจเราบ้าง เหมือนที่เราเข้าใจเขา