สวัสดีเพื่อนๆทุกคนนะครับ ผมแค่อยากจะพูดสิ่งที่อึดอัดใจมาตลอด ผมกับเพื่อนสาวคนนึงได้กลับมาคุยกันโดยที่ต่างคนต่างห่างหายไป 4 ปี เรามาย้อนวันวานกันหน่อย ฮ๊าๆ ตอนผม ขี้น ม.ปลาย ก็ได้มี ผญ.ย้ายเข้ามาเรียน ผมยอมรับนะว่าชอบเธอมาตั้วนานแล้วแหละ แร่เราฟอร์มเยอะไปหน่อย วันปัจฉิมเราก็ได้เตรียมเพลงที่จะร้องให้เขาฟังแต่ดันเขาไม่อยู่ ทั้งแต่วันนั่นจนถึงวันนี้เราไม่ได้เจอกันอีกเลย
ผมได้ขอไลน์เขาจากเพื่อนเขาจนเราได้คุยกันระยะหนึ่ง... เป็นช่วงที่ผมมีความสุขมากเวลาแบบนี้มันหายจากผมไปนาน แล้วเราก็นัดเจอกัน แต่ผมทำงานอยุ่ ตจว.ส่วนเขาเรียนอยุ่
ผมก็ได้วางแผนจองตั๋วหาร้านอาหารอะไรที่เขาชอบ เพราะว่า 13 มิ.ย เนี้ยเป็นวันเกิดเขาผมเตรียมสถานที่เตรียมทุกอย่างพร้อม วันเกิดเขาทั้งทีก็อยากจะให้มันเป็นความทรงจำที่ดี ผมจองร้านอาหารที่เห็นวิวทั่ว กทม.ทั้งโซน เตรียมลูกโป้ง ตรีมงานคือเป็นสีชมพู เพราะเขาชอบสีชมพูมาก สั้งเค้กเป็นรูปคิดตี้ เขาชอบคิดตี้ แล้วก็ชวนเขาไปเที่ยวเกาะล่าน ผมก็จองที่พักที่ดีแล้วบรรยากาศน่าจดจำ แล้ววันที่ผมไม่อยากให้เกิด เขาก็เริ่มทำตัวห่างจากผม ผมรู้ได้เลยนะ รู้ป่าวประโยคสุดท้ายเข้าพูดว่า "กูรู้สึกซึมวะ" นั่นคือประโยคเดียวและประโยคสุดท้าย แล้วผมก็ถามด้วยความเป็นห่วงเขาก็ไม่ตอบแต่เขาสามารถอัฟรูปในไอจีได้ ผมก็เริ่มรู้ตัวแล้วนะ แล้วอีกวันนึงเขาก็ไปเที่ยวก็ล้านแบบสบายใจมาก ฟรือมันเป็นที่เราคิดอยุ่ฝ่ายเดียว.... ผมไม่ได้เสียดายเงินเลยนะ มันแค่เสียความรู้สึก ผมเลยบล็อคการติดต่อทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ให้เห็นการเคลื่อนไหวของเขา แต่ผมก็ยังคิดถึงเขาจนตอนนี้..... วันที่ 9 มิ.ย.61 ผมจะเดินทางไปหาเขา แต่ไม่มีเขาให้ไปหา ขอบคุณสำหรับที่อ่านนะครับ
ความสุข... หายไปไหน ???
ผมได้ขอไลน์เขาจากเพื่อนเขาจนเราได้คุยกันระยะหนึ่ง... เป็นช่วงที่ผมมีความสุขมากเวลาแบบนี้มันหายจากผมไปนาน แล้วเราก็นัดเจอกัน แต่ผมทำงานอยุ่ ตจว.ส่วนเขาเรียนอยุ่
ผมก็ได้วางแผนจองตั๋วหาร้านอาหารอะไรที่เขาชอบ เพราะว่า 13 มิ.ย เนี้ยเป็นวันเกิดเขาผมเตรียมสถานที่เตรียมทุกอย่างพร้อม วันเกิดเขาทั้งทีก็อยากจะให้มันเป็นความทรงจำที่ดี ผมจองร้านอาหารที่เห็นวิวทั่ว กทม.ทั้งโซน เตรียมลูกโป้ง ตรีมงานคือเป็นสีชมพู เพราะเขาชอบสีชมพูมาก สั้งเค้กเป็นรูปคิดตี้ เขาชอบคิดตี้ แล้วก็ชวนเขาไปเที่ยวเกาะล่าน ผมก็จองที่พักที่ดีแล้วบรรยากาศน่าจดจำ แล้ววันที่ผมไม่อยากให้เกิด เขาก็เริ่มทำตัวห่างจากผม ผมรู้ได้เลยนะ รู้ป่าวประโยคสุดท้ายเข้าพูดว่า "กูรู้สึกซึมวะ" นั่นคือประโยคเดียวและประโยคสุดท้าย แล้วผมก็ถามด้วยความเป็นห่วงเขาก็ไม่ตอบแต่เขาสามารถอัฟรูปในไอจีได้ ผมก็เริ่มรู้ตัวแล้วนะ แล้วอีกวันนึงเขาก็ไปเที่ยวก็ล้านแบบสบายใจมาก ฟรือมันเป็นที่เราคิดอยุ่ฝ่ายเดียว.... ผมไม่ได้เสียดายเงินเลยนะ มันแค่เสียความรู้สึก ผมเลยบล็อคการติดต่อทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ให้เห็นการเคลื่อนไหวของเขา แต่ผมก็ยังคิดถึงเขาจนตอนนี้..... วันที่ 9 มิ.ย.61 ผมจะเดินทางไปหาเขา แต่ไม่มีเขาให้ไปหา ขอบคุณสำหรับที่อ่านนะครับ