ตามหัวข้อเลยค่ะ ใครตกอยู่ในสภาวะแบบนี้บ้างค่ะ. รู้ตัวว่ายังรักเขามาก คิดถึงเขาทุกวัน เพ้อหาเขาตลอดเหมือนอยากกลับไปหา แต่ความจริงเราแค่คิดถึงช่วงเวลาดีๆของเขากับเรา เวลาที่เขาเข้ามาในส่วนนึ่งของชีวิตเราแชท ตอบกลับสตอรี่ของเพื่อนเรา ทักหาเพื่อนเรา ถามเรื่องเนากับเพื่อนเรา โดยที่เรารับรู้ เรารู้สึกดีใจนะค่ะ แต่มันไม่สุดในใจ เรารู้สึกว่าเขาจะทำเพื่ออะไรกันนะ เพื่อนถามเราว่าถ้าเขากลับมาเราจะกลับไปไหม เราก็ตอบไม่ได้ค่ะ แต่ลึกๆเราคิดว่าถ้าเราต้องกลับไปอยู่ในความเจ็บปวดเดิม เราไม่เอาค่ะ แต่... เรายังคิดถึงเขามากๆซึ้งเราจะทำยังไงให้หายคิดถละ ??? เพื่อนบอกหาคนใหม่ค่ะ มีคนเข้ามาหาเข้ามาคุยนะค่ะ แต่เราก็ตีตัวออกห่างเสมอ ไม่ใช่เพราะคนเก่านะค่ะ.เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่เรายังไม่พร้อมจะรักและดูแลใคร เราอยู่กึ่งกลางระหว่าง ไม่อยากกลับไปแล้วก็ไม่พร้อมจะเริ่มใหม่กับใครด้วย ยังจมอยู่กับความคิดถึงที่ลืมไม่ลง... มีใครเป็นเหมือนเราบ้างค่ะ (ใช้ค่ะ/คะผิดต้องขอโทษด้วยน้าา )
ลืมไม่ลงแต่ไม่ได้ต้องการกลับไปหา