ความในใจ dek 61

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราเสียใจจนหาที่พึ่งไม่ได้ เราอยากบอกทุกคนว่าเราไม่ได้มีเจตนาที่จะให้ใครมาเป็นแบบเราเเต่อยากบอกความเป็นอยู่ของเรา ตั้งเเต่เราเป็น dek61มา เริ่มจากเราขึ้นมาม.6 เรารู้สึกมันถึงเวลาที่จะเข้ามหาลัยสักที่เราก็อ่านหนังสือนะค่ะ เเต่อ่านเเบบไม่ได้จิงจังอะไรมากตอนช่วงเเรกๆของม.6ใหม่ๆ เราก้อ่านบ้างเล่นบ้างตามวัยรุ่น อ๋อ ลืมบอกค่ะ เราอยากเป็นครูค่ะ ตอนม.ต้นเราก็เป็นเด็กกิจกรรมไม่ค่อยอยู่เรียนเเต่ก็ไม่ได้อะไรมาก เพราะยังไงก็จะได้เรียนม.ปลายรร.เดิมอยู่เเล้วพอขึ้นมาม.4เนี้ย เราก็ยังคิดว่ามันยังไม่ถึงจุดเสี่ยง เรายังคิดว่าระบบการศึกษาไทยจะไม่เลวไหลขนาดนี้ ยังคิดว่า แอดมิดชั่นอยู่ เราก้อยังไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ ขอข้ามมาตอนที่เกริ่นคือขึ้นม.6 เรารู้สึกเสียวๆแปลก ว่าชั้นจะต้องอ่านหนังสือเเละทำคะเเนนสอบให้ได้เยอะๆ ก็อ่านเเต่ไม่ได้หักโหมขนาดนั้น ระหว่างเรียนเราโดนคนที่เป็นครูที่รร.ถามย้ำเป็นร้อยๆรอบว่าจะเป็นจริงหรอ เทอจะเป็นจริงๆหรอด้วยความที่เราเรียนห้องking การเป็นครูดูต่ำไปเลยถ้าเทียบกับความฝันเพื่อนฟคนอื่น เราก็ยังใจสู้ว่า ค่ะ อยากเป็น ทำตามความฝันพ่อเเม่เเละเราด้วย ก็ยังไม่ยอมเเพ้ เราก็อ่านเเพท5 ซื้อมาตามร้านหนังสือทั่วไป ข้อสอบเก่าบ้าง ดูยูทูปบ้าง กลับบ้านเร็วกว่าคนปกติรีบในรีบ พอครูบอกเลิกเรียนปุ้ยเรารีบวิ่งไปป้ายรถเมล์ขึ้นรถเลยค่ะ เพื่อมาอ่านมาเรียนพิเศษในคอม เพราะเรียนเเบบเป็นคอร์ส ปกติเราเป็นร่าเริง ตลก ยิ้ม บ้า หัวเราะทั้งวี่ทั้งวัน เเต่พอนู้ว่ามีระบบนี้มาเราเลยพยามยามมากๆที่จะทำคะเเนนสูงๆเเต่พอวันจะสอบจริงๆ พอมาเจอข้อสอบนี้หน้าหงายเลยค่ะ คนละชาติกับที่ติวที่อ่านที่ดูที่ทำเลยค่ะ เราก็โอเค ใช้ทักษะทักหมดที่มี ผลออกมาเราได้ไม่ถึงครึ่ง โอเน็ต ก็ไม่ได้ถึงครึ่ง แกทเเพทก็ไม่ถึงครึ่ง จนมันสะสมๆจนเราโทษตัวเองมาตลอดว่ามันเป็นเพราะเราๆคนเดียว จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่มีที่เรียนนะคะ เหมือนกับเราพยายามเเล้วผลออกมาไม่เปนที่หวัง เราเฟลมาก ตั้งเเต่วันสอบกลับมาเราร้องไห้เลยค่ะ เหมือนเเบบยากจนเราร้องเเต่ก้อคิดว่ามันน่าจะถูกบ้างหลังจากนั้นประกาศคะเเนนนี้ดาวน์กว่าเดิมร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง ร้องจนเเม่บอกว่าพอเเล้วพ่อบอกพอเถอะ เราก็โอเคมันเกิดมาเเล้ว หลังจากนั้นก็รอๆวันประกาศผลมหาลัยรอบสอง เรายื่นไปที่หนึ่งไม่ติดค่ะ คนที่คุยกับเราติดมันเหมือนอยากหายไปเลยแบบเห้ย นี่เราเเย่ขนาดนั้นเลยหรอ เรากลายเป็นคนขังตัวเองไว้ในห้อง เราไม่ออกไปไหนเเบบที่วัยรุ่นเค้าทำกันเลยค่ะ เราอยู่บ้านหายใจทิ้งไปวันๆเหมือนนักโทษที่มีคดีติดตัวตลอด เวลาเราคิดถึงเรื่องของที่อยากได้ เสื้อผ้าหรืออะไรที่เราอยากได้ เรามีความสึกนี้เข้ามาตลอด ความรู้สึกผิด เหมือนมหาลัยยังไม่มียังจะไปหาความสุขอีกหรอ ไม่อายบ้างหรอ เเบบนั้ค่ะ เรากลายคนไม่พูดมากแบบเดิม เรากลายเป็นคนเครียด เครียดเเละเครียด สตอรี่ไอจีเรามีเเต่ระบายเรื่องความสิ้นหวังควาไม่ประสบความสำเร็จ ความเศร้าเพลงเศร้าทุกอย่าง เราไม่เหมือนคนอื่นที่เค้าไปหินนู้นกินนี่ ถามว่าอยากไปไหม อยากไปค่ะเเต่ก็อย่างที่บอกมีเสียงในใจว่า ไม่อายหรอ เราทนกับการเป็นเด็กแบบนี้เครียดเสียใจเเละเริ่มทำร้ายตัวเองเบาๆโดยการต่อยเเขนค่ะ นะบายความเจ็บปวดมาเป็นเเผล เเล้วมันใหญ่มาก เเม่เหนก็ตกใจ บอกว่าบ้าหรอ เเต่เราเครียดจริงๆ เราอยากฆ่าตัวตายเเต่เป็นคนใจไม่กล้าพอ พอมาอ่านพวกกินยา กินน้ำยาล้างห้องน้ำเเล้ว ใจไม่สู้เลยค่ะ กลัวไม่ตายเเบ้วเป็นภาระพ่อเเม่ เราเครียดจากรอบสอง จนมารอบสามรอบนี่ เราไม่ติดอะไรเลยค่ะทั้ง4อันดับ ไม่รู้เราคนเดียวหรือเปล่าที่เป็นครูเเล้วไม่ติดครูเลยสักที เรากลับมาดาวน์อีกแล้วค่ะเทื่อสองวันที่ผ่านมามหาลัยที่เราอยากเข้าประกาศเเต่ไม่มีขื่อเรา เราเหมือนโดนดูดไปไหนความเศร้า ความทุกข์ เราร้องไห้จนเเม่ตกใจ หมายถึง ปกติเราไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าพ่อเเม่เลย เราร้องคนเดียวตลอดเเต่รอบนี้เราเเบบดาวน์จนปล่อยมาชุดใหญ่ จนเเม่ก็เครียดไปด้วยเพราะเเม่อยากไห้เรียนครู เเถวอโศก เราก็อยากแต่ไปไม่ถึง เหมือนความหวังพังลงทั้งบ้าน เราลูกคนเดียวเหมือนทำบ้านพังเลยค่ะทุกคนกุมขมับว่าเอาไงต่อดีไม่ติดสักทีเลยนะ เรายิ่งไปกันใหญ่ เเต่พ่อเราอยากไห้เรียนราชภัฏเเห่งนึง เเต่เเม่เราอยากไห้เราสู้ก่อน เเต่บอกตรงๆว่าเราสู้จนเราไม่ไหว ความกดดันเเละคะเเนนสอบที่น้อยมาก มันทำไห้เราอยากหายไป ไม่ต้องมารู้จักเรา หรือ เเบบมาถามว่าเราได้ทีไ่หนหรอ ทำไมเรียนที่นี่บะ เราไม่อยากฟัง มันมีจริงนะค่ะมนุษย์ป้าที่เอาเเต่ถามๆจนเเท่เราตอบให้ตลอด เพราะถ้าเราตอบเองเราคงไม่ไหว เราอยากระบายถึงระบบนี้มันทำไห้เราคนเดิมหายไปจนไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ จะได้กลับมาไหม เด็กคนนั้น คนที่โครตบ้า ติ๋งต๋อง สนุกทุกเรื่อง เราตกใจตัวเองเหมือนกันตั้งเเตอาทิตก่อนประกาศ เราไม่กินข้าวเลยค่ะ กินไม่บง เหมือนกินเเล้วก็อ้วกออกตลอด เครียดจนกินอะไรก็เบื่อ นอนก็ฝันเเต่เรื่องอุปสรรค พอตื่นเราก็ร้องไห้อีกเป็นเเบบนี้มา 1 อาทิตเเล้ว พ่อเเม่บอกว่าไม่ได้ที่นั้นก้อต้องมาเอาที่นี้ ซึ่งเราก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เหมือนเเบบใจเราก้อยากมีที่ดีให้พ่อเม่ถูมิใจเเต่เราทำไม่ได้ เรานอนร้องไห้ ตื่นก้อร้อง อาบน่ำก้อร้อง อยู่เฉยๆพอคิดเรื่องเลวร้ายเมื่อวามวันที่ผ่านมาก็ร้องอีก กินอะไรไม่ได้ พูดอะไรคือเสียงสั่นไปหมด เเม่ถามเเทบจะตอบไม่ได้เหนหน้าเเม่เเล้วใจพัง สงสาเเม่พ่อ เราอยากมีอนาคตที่ดีให้พ่อเมเ่เเต่เราทำไม่ได้ เราโทษตัวเองนะค่ะว่าเราทำไม่เต็มที่ เด็ก61 คือเด็กที่ต้องเเบกรับอะไรเเบบนี้จริงหรอ เราอยากระบายเฉยๆไม่มีเจตนาไม่ดี เราเเค่อยากระบายชีวิตเด็กคนนึงที่ต้องมานั่งเครียดเราว่าลองเข้าไปปรึกษาจิตเเพทย์ดู รอมีมหาลัยก่อน ขอบคุณที่เข้ามารับฟังค่ะ