ความหวังกลายเป็นกวามกดดันเหรอ?

คือเรื่องมีอยู่ว่า ตอนที่หนูกับแม่ดูข่าวเกี่ยวกับสอบเข้ามหาลัย แม่หนูก็หันหน้าพูดกับหนูแล้วบอกว่า "เนี่ย! เรานะฐานะดี ได้เข้าโรงเรียน inter เพราะฉะนั้นต้องสอบเข้าให้ได้ จะได้มีงาน มีเงินเยอะๆ เรานะได้เข้ารรดีเพราะฉะนั้นต้องทําได้ อย่าทําตัวเหมือนคนจน คนไม่มีการศึกษา ไม่งั้นจะไม่มีเงิน ๆลๆ" พร้อมชี้หน้าหนู และแม่เราพูดตะคอกใส่เราดังมาก ชี้หน้าเรา หนูเข้าใจว่าแม่หวังดี แม่ส่งหนูเรียนที่ดีๆ แต่ในสายตาของแม่มันรู้สึกได้เลย เสียงตะคอกที่ดังสนันในใจหนู ถึงแม่จะไม่รู้สึกอะไร แต่แม่พูดสะดังขนาดนี้ แววตาแม่แบบนี้ มันกดดันหนูนะ หนูขอโทษที่หนู sensitive แต่หนูไม่ชอบ เหมือนแม่ไม่ได้ให้กําลังใจหนูเลย แทนที่จะพูดดีๆ ค่อยๆ แล้วบอก "สู้ๆ" แต่ในหูหนูมีแต่ว่า "ส่งรรดีๆแล้วอย่าทําตามเหมือนพวกนั้น! อย่า! อย่า! อย่า!" และ "ส่งรรดีต้องเข้ามหาลัยดีๆต้องมีงานและเงิน! เงิน! เงิน!" ใครก็ได้ช่วยบอกที่ หนูฟังอย่างนี้มันทนไม่ไหวแล้ว หนูเศร้า หนูกดดัน หนูกลัว ที่จะทําให้พ่อแม่ผิดหวัง หนูกลัวที่จะเหมือนแบบคนพวกนั้นที่แม่บอกเอาไว้ว่า "จน" ตอนนี้หนูรู้สึกเครียดมาก แถมยังเผลอตอบกลับแม่ว่า แม่จ๋า อย่าชี้หน้าหนูยั่งนั้นได้ไหม และปัดมือแม่ที่ชี้หน้าหนู ทีนี้โดนด่ายับเลย อะไรๆ อะไรของ __ จะยังไงก็ชั่งแล้ว จะมีสมองหมู หมา ควายแล้วแต่แก จะทําอะไรก็ทํา หนูต้องผิดมากแน่ๆเพราะหนูเริ่มเถียงแม่ก่อนแน่ๆเลย แต่หนูสงใส? คําพูดคําจาที่หวังดีแต่มีเสียงที่ดัง ตะคอก และใส่ตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง สิ่งนั้นคือความหวังเหรอคะ? ถ้าใช่ หนูคงจะ sensetive น่าดู ;-;
รู้สึกอยากคุยกับใครสักคนแต่ไม่กล้า กลัวหาว่า " แค่นี่ก็ต้องไปหาเลยเหรอ ปัญญาอ่อน!" ก็เลยต้องเก็บความรู้สึกนี้ตลอดเอาไว้ ไม่รู้จะคุยกับใคร เลยมาเขียนใน pantipนี่แหละค่ะ