เพิ่งเลิกคุยกับเขามาได้ 2 วันครับ หลังจากที่คุยกันมาได้ 1 เดือน เจอกันจากกิจกรรมนึงที่คณะจัด เขาเป็นรุ่นน้องผมครับและก็เป็นคนทักมาก่อน ช่วงแรกๆทุกอย่างมันดีมากๆ น้องนิสัยน่ารัก คุยด้วยแล้วรู้สึกคลิกมากๆ เป็นคนที่ผมหยอกได้ กวนได้และเขาห่วงใยคนอื่นด้วย
แต่เพราะอะไรไม่รู้ หลังจากที่คุยกันมาซักพัก ผมกลับไม่มั่นใจในความรู้สึกตัวเอง ไม่รู้ว่าชอบเขาไหม ผมเคยคุยเรื่องนี้กับเขาเผื่อว่าเขาอยากจะเปลี่ยนใจจากผม แต่น้องบอกด้วยความมั่นใจมากว่าเขาจะรอผม เขารอได้และเขาจะไม่เสียใจที่จะรอ เราสองคนเลยตัดสินใจจะลองคุยกันไปแบบนี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจกันอีกที ตลอดช่วงเวลาที่คุยกันมันรู้สึกดีนะ มีความสุข เขาจะหยอดผมบ้างเวลาคุยกัน มันก็เขินนะ รู้สึกดี แต่ลึกๆความอึดอัดเล็กๆ มันเริ่มก่อตัวขึ้นมา สะสมมาจนเมื่อ 5 วันก่อน เป็นวันที่เราคุยกันสนุกมาก ผมร้องเพลงให้น้องฟัง เราคุยกันหลายเรื่องเลย สุดท้ายน้องยังไงไม่รู้ ตัดสินใจสารภาพว่าเขาชอบผมและก็ถามผมกลับด้วยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ตอนนั้นความรู้สึกอึดอัดของผมมันพุ่งเต็มขีดเลย ได้แต่ตอบว่ายังไม่รุใจตัวเองเหมือนกัน พร้อมกับขอโทษเขา แล้วก็จบการสนทนา
เพราะอะไรก็ไม่รุ้ ตอนนั้นรู้สึกว่าคุยกับเขาแล้วอึดอัดจัง แต่ก็พยายามคุยให้เหมือนเดิมที่สุด ระหว่างนั้นก็พยายามหาคำตอบให้ตัวเองนะ ว่าอาการที่เกิดขึ้นมันคืออะไร ส่วนตัวผมเป็นคนโสดมาก โสดสนิท 21 ปี มีคนเข้ามาจีบบ้าง ปกติไม่ว่าจะชอบไม่ชอบผมก็จะหายตัวไปเลยไม่สานต่อ แต่นี่คือครั้งแรกที่เปิดใจคุยกับใคร หลายๆเสียงจากเพื่อนบอก"
ว่าให้ลองคบดูไม่ใช่ค่อยเลิก" แต่หลายๆเสียงในพันทิปเห็นตรงกันว่า "
เป็นอาการของคนไม่ใช่ ผมควรปล่อยเขาไป ให้โอกาสตัวเองไปเจอคนที่ใช่และให้โอกาสน้องไปเจอกับคนที่รักน้องจริงๆ "
ช่วงเวลาที่ผมเปลี่ยนไป น้องคงสังเกตุได้เหมือนกันเขาจึงตัดสินใจขอคุยกับผมเพื่อเคลียร์เรื่องต่างๆ เขาขอโทษผมสำหรับเรื่องวันนั้นและสัญญาจะปรับปรุงตัว ส่วนผมตอนนั้นหน้ามืดตามัวมาก บอกกับน้องไปตรงๆว่านี่อาจไม่ใช่ความรู้สึกชอบ อยากหยุดคุยกับเขาเพื่อไม่ให้เขาเสียเวลาไปมากกว่านี้ แต่น้องก็ยืนยันว่าเขารอได้ เขาอยากให้เรารู้จักตัวเองมากกว่านี้ แต่ผมก็ยังยืนยันว่าควรหยุด สุดท้ายความสัมพันธ์ของเราก็จบ
คืนนั้นเขาดูฟูมฟายมาก ผมตื่นเช้ามาเห็นข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาตอนตี4 รู้เลยว่าเขาคงนอนไม่หลับแน่คืนนั้น มันเป็นข้อความที่อ่านแล้วรู้สึกหดหู่มาก เขาหวังกับเราไว้เยอะ เคยสัญญาจะพาเขาไปเลี้ยงชาบู แต่มันก็พังแล้ว เขาเสียใจมากๆๆกับสิ่งที่ผมตัดสินใจ
ผมมันเห็นแก่ตัว
ส่วนตัวผมเองก็เสียใจไม่แพ้กันหรอก ยังคิดถึงเขาเหมือนกัน อยากกลับไปขอโทษเขาอยากกลับไปใส่ใจเขา อยากปรับปรุงตัวเองเพื่อเขา แต่คงไม่กล้ากลับไปขอโอกาสแล้ว เพราะผมใจร้ายกับเขามากวันนั้นที่ผมพูดออกอย่างนั้นไป
เสียใจที่ไม่รู้ใจตัวเอง
เสียใจที่ฟังเสียงของคนอื่น เชื่อเหตุผลของคนอื่น มากกว่าเสียงหัวใจตัวเองและก็ไม่ยอมฟังเสียงของน้อง ไปคิดแทนเขาซะหมดว่าแบบนี้แหละดีแล้ว ทั้งๆน้องยังเปิดใจให้โอกาสเรา แต่ตัวเราเองที่ไม่ให้โอกาสตัวเอง เพราะเหตุผลโง่ๆที่ฟังมาจากคนอื่น คิดไปแล้วรู้สึกเจ็บใจทำไมเราเป็นคนโง่แบบนี้ เสียใจกับสิ่งที่ทำกับเขาไป เขาต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ เกลียดตัวเองที่ต้องมาโง่กับเรื่องแบบนี้
สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้รู้ใจตัวเองซักที แต่ก็คงต้องเดินหน้าต่อ ตอนไหนก็ตอนนั้น เห้อออ เกลียดตัวเองง
เสียใจที่ปฏิเสธรักดีๆของเขา เพราะความโง่เง่าของตัวเอง(ระบาย)
แต่เพราะอะไรไม่รู้ หลังจากที่คุยกันมาซักพัก ผมกลับไม่มั่นใจในความรู้สึกตัวเอง ไม่รู้ว่าชอบเขาไหม ผมเคยคุยเรื่องนี้กับเขาเผื่อว่าเขาอยากจะเปลี่ยนใจจากผม แต่น้องบอกด้วยความมั่นใจมากว่าเขาจะรอผม เขารอได้และเขาจะไม่เสียใจที่จะรอ เราสองคนเลยตัดสินใจจะลองคุยกันไปแบบนี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจกันอีกที ตลอดช่วงเวลาที่คุยกันมันรู้สึกดีนะ มีความสุข เขาจะหยอดผมบ้างเวลาคุยกัน มันก็เขินนะ รู้สึกดี แต่ลึกๆความอึดอัดเล็กๆ มันเริ่มก่อตัวขึ้นมา สะสมมาจนเมื่อ 5 วันก่อน เป็นวันที่เราคุยกันสนุกมาก ผมร้องเพลงให้น้องฟัง เราคุยกันหลายเรื่องเลย สุดท้ายน้องยังไงไม่รู้ ตัดสินใจสารภาพว่าเขาชอบผมและก็ถามผมกลับด้วยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ตอนนั้นความรู้สึกอึดอัดของผมมันพุ่งเต็มขีดเลย ได้แต่ตอบว่ายังไม่รุใจตัวเองเหมือนกัน พร้อมกับขอโทษเขา แล้วก็จบการสนทนา
เพราะอะไรก็ไม่รุ้ ตอนนั้นรู้สึกว่าคุยกับเขาแล้วอึดอัดจัง แต่ก็พยายามคุยให้เหมือนเดิมที่สุด ระหว่างนั้นก็พยายามหาคำตอบให้ตัวเองนะ ว่าอาการที่เกิดขึ้นมันคืออะไร ส่วนตัวผมเป็นคนโสดมาก โสดสนิท 21 ปี มีคนเข้ามาจีบบ้าง ปกติไม่ว่าจะชอบไม่ชอบผมก็จะหายตัวไปเลยไม่สานต่อ แต่นี่คือครั้งแรกที่เปิดใจคุยกับใคร หลายๆเสียงจากเพื่อนบอก"ว่าให้ลองคบดูไม่ใช่ค่อยเลิก" แต่หลายๆเสียงในพันทิปเห็นตรงกันว่า "เป็นอาการของคนไม่ใช่ ผมควรปล่อยเขาไป ให้โอกาสตัวเองไปเจอคนที่ใช่และให้โอกาสน้องไปเจอกับคนที่รักน้องจริงๆ "
ช่วงเวลาที่ผมเปลี่ยนไป น้องคงสังเกตุได้เหมือนกันเขาจึงตัดสินใจขอคุยกับผมเพื่อเคลียร์เรื่องต่างๆ เขาขอโทษผมสำหรับเรื่องวันนั้นและสัญญาจะปรับปรุงตัว ส่วนผมตอนนั้นหน้ามืดตามัวมาก บอกกับน้องไปตรงๆว่านี่อาจไม่ใช่ความรู้สึกชอบ อยากหยุดคุยกับเขาเพื่อไม่ให้เขาเสียเวลาไปมากกว่านี้ แต่น้องก็ยืนยันว่าเขารอได้ เขาอยากให้เรารู้จักตัวเองมากกว่านี้ แต่ผมก็ยังยืนยันว่าควรหยุด สุดท้ายความสัมพันธ์ของเราก็จบ
คืนนั้นเขาดูฟูมฟายมาก ผมตื่นเช้ามาเห็นข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาตอนตี4 รู้เลยว่าเขาคงนอนไม่หลับแน่คืนนั้น มันเป็นข้อความที่อ่านแล้วรู้สึกหดหู่มาก เขาหวังกับเราไว้เยอะ เคยสัญญาจะพาเขาไปเลี้ยงชาบู แต่มันก็พังแล้ว เขาเสียใจมากๆๆกับสิ่งที่ผมตัดสินใจ ผมมันเห็นแก่ตัว
ส่วนตัวผมเองก็เสียใจไม่แพ้กันหรอก ยังคิดถึงเขาเหมือนกัน อยากกลับไปขอโทษเขาอยากกลับไปใส่ใจเขา อยากปรับปรุงตัวเองเพื่อเขา แต่คงไม่กล้ากลับไปขอโอกาสแล้ว เพราะผมใจร้ายกับเขามากวันนั้นที่ผมพูดออกอย่างนั้นไป
เสียใจที่ไม่รู้ใจตัวเอง เสียใจที่ฟังเสียงของคนอื่น เชื่อเหตุผลของคนอื่น มากกว่าเสียงหัวใจตัวเองและก็ไม่ยอมฟังเสียงของน้อง ไปคิดแทนเขาซะหมดว่าแบบนี้แหละดีแล้ว ทั้งๆน้องยังเปิดใจให้โอกาสเรา แต่ตัวเราเองที่ไม่ให้โอกาสตัวเอง เพราะเหตุผลโง่ๆที่ฟังมาจากคนอื่น คิดไปแล้วรู้สึกเจ็บใจทำไมเราเป็นคนโง่แบบนี้ เสียใจกับสิ่งที่ทำกับเขาไป เขาต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ เกลียดตัวเองที่ต้องมาโง่กับเรื่องแบบนี้
สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้รู้ใจตัวเองซักที แต่ก็คงต้องเดินหน้าต่อ ตอนไหนก็ตอนนั้น เห้อออ เกลียดตัวเองง